Σε έναν πλανήτη ενός άλλου γαλαξία ίσως ο χρόνος να κινείται σε ένα άλλο έτος, μεγαλύτερο ή μικρότερο από το δικό μας

Αναφυλλίζοντας κανείς τη λογοτεχνία του φανταστικού, θα περιπέσει σε δεκάδες σημαντικά λογοτεχνήματα που σχετίζονται με τη μεταφορά ενός ταξιδιώτη στο μέλλον. Σημαντικό θεωρείται το λογοτεχνικό έργο του Χέρμπερτ Ουέλς - ενός πασίγνωστου Βρετανού συγγραφέα του 19ου και 20ού αιώνα - «Η μηχανή του χρόνου», στο οποίο κεντρικός ήρωας είναι ο ταξιδιώτης του μέλλοντος, που κατάφερε να φτιάξει τη δική του μηχανή του χρόνου και να μεταφερθεί χιλιάδες χρόνια μετά και να γοητευτεί με την εξερεύνηση του νέου κόσμου πριν φτάσει πίσω στην εποχή του. Τα ταξίδια στο μέλλον απασχολούν επίσης κατά καιρούς τη μικρή και τη μεγάλη οθόνη, με τις πλέον κλασικές ταινίες της δεκαετίας του ΄80 «Επιστροφή στο Μέλλον».

Θα μπορούσε κάποιος να αποκολλήσει τα συγκεκριμένα λογοτεχνικά και κινηματογραφικά έργα από το φανταστικό τους πλαίσιο και να τα συγκαταλέξει στο ρεαλιστικό; Οι νόμοι της φυσικής ποτέ δεν υπήρξαν απαγορευτικοί ως προς την εκπλήρωση ενός ταξιδιού στο μέλλον. Αντίθετα, αυτό που εκλαμβάνεται ως αποκύημα της φαντασίας και πραγματική ουτοπία από την πλειοψηφία των ανθρώπων, καταρρίφθηκε και υποστηρίχτηκε η θεωρητική τουλάχιστον εφικτότητά του από διακεκριμένους επιστήμονες όπως ο Άινσταϊν.

Σημαντικό παράγοντα ως προς τη διενέργεια ενός ταξιδιού στο μέλλον διαδραματίζει το χωροχρονικό συγκείμενο. Η γραμμική αντίληψη του χρόνου στον υλικό κόσμο και οι περιορισμένες επιστημονικές γνώσεις αφήνουν τους πλείστους των ανθρώπων να πιστεύουν στην ύπαρξη ενός και μόνου χωροχρονικού πλαισίου: αυτού του πλανήτη γη του έτους 2014 στην παρούσα φάση. Στην πραγματικότητα, υπάρχει ένας αέναος αριθμός χωροχρόνων.

Για παράδειγμα, σε έναν πλανήτη ενός άλλου γαλαξία, ίσως ο χρόνος να κινείται σε ένα άλλο έτος, μεγαλύτερο ή μικρότερο από το δικό μας. Έτσι, όταν γίνεται λόγος για ένα ταξίδι στο μέλλον δεν σημαίνει ότι όλος αυτός ο χρόνος που παρακάμπτει κάποιος σταματά να υπάρχει και απλώς ο ταξιδιώτης μεταφέρεται στο μέλλον, αλλά ότι ο χρόνος αυτός κυλά κανονικά, απλώς δεν γίνεται αντιληπτός από τον ταξιδιώτη, γιατί αυτός μεταπηδά από ένα συγκεκριμένο χωροχρονικό πλαίσιο σε ένα άλλο μεταγενέστερό του. Συνεπώς, υπάρχουν διάφοροι χωροχρόνοι που κινούνται παράλληλα και μπορεί κανείς να μεταφερθεί από τον ένα στον άλλον και να βιώσει αυτό που ονομάζουμε μέλλον.

Οι επιστήμονες, όπως προαναφέρθηκε, γνωρίζουν πώς είναι δυνατή η μεταπήδηση σε ένα μεταγενέστερο χωροχρονικό πλαίσιο, στο μέλλον. Οι φυσικοί νόμοι αποδεικνύουν ότι η ταχύτητα επιδρά καθοριστικά στην επιβράδυνση του χρόνου. Για παράδειγμα, αν υποθέσουμε ότι ένας αθλητής χρειάζεται 10 δευτερόλεπτα ακριβώς για να καλύψει ένα εκατοστάρι στίβου, στην πραγματικότητα ο χρόνος που διανύει είναι 9,99999995 δευτερόλεπτα, μια διαφορά υπερβολικά μικρή και ασύλληπτη από την ανθρώπινη αντίληψη. Ωστόσο, είναι δυνατό να καταμετρηθεί από υπερσύγχρονους μετρητές. Από το παραπάνω εξάγεται το συμπέρασμα ότι ο χρόνος επιβραδύνεται λόγω της ταχύτητας του αθλητή που κυμαίνεται γύρω στα 20-30 χιλιόμετρα ανά ώρα.

Αν όμως η ταχύτητα ήταν ίση με ένα έτος φωτός (περίπου 300.000 χιλιόμετρα ανά ώρα), τότε η επιβράδυνση του χρόνου δεν θα ήταν σχεδόν μηδαμινή όπως στην περίπτωση του αθλητή, αλλά θα ήταν τόσο αισθητή που θα επιβράδυνε τον χρόνο μέχρι και αρκετά χρόνια, δημιουργώντας ένα διαφορετικό χωροχρονικό πλαίσιο. Αν κατασκευαζόταν ένα αντικείμενο, μια μηχανή που θα μπορούσε να τρέξει σε τέτοιες ταχύτητες και αν ένας άνθρωπος μπορούσε να εισέλθει μέσα σε αυτήν, τότε θα έβλεπε τον χρόνο να μην κυλά δραματικά σε σχέση με τον χρόνο του πλανήτη γη. Αν εγκατέλειπε τη γη του 2014 στην ηλικία των 20, θα μπορούσε να επιστρέψει πίσω σε αυτή στο έτος 2094 και να είναι μόλις 40 ετών (αντί 100). Μέσα από τον επιβραδυμένο χρόνο της μηχανής θα πραγματοποιούσε ένα ταξίδι στο μέλλον δηλαδή.

Στην πραγματοποίηση της μεταφοράς στο μέλλον εγείρονται ορισμένα σημαντικά ερωτήματα. Σε τι θα αποσκοπούσε η μετάβαση στο μέλλον; Θα μπορούσαμε να διορθώσουμε καταστάσεις στο παρόν για να έχουμε ένα υγιές μέλλον; Πώς θα επηρεαζόταν η προσωπικότητα και η ψυχολογία των ανθρώπων μπροστά στη θέαση του μέλλοντος; Όλα αυτά δεν έχουν απαντηθεί, εφόσον η μεταφορά στο μέλλον ισχύει προς το παρόν μόνο στα χαρτιά, παρόλ' αυτά θα αποτελούσαν εύλογα ερωτήματα. Η απάντηση σε αυτά θα ήταν διπλωματική, μιας και έχει αποδειχθεί πως τα τεχνολογικά επιτεύγματα υπήρξαν τόσο ευεργετικά όσο και καταστροφικά για τον άνθρωπο, επομένως ένα τέτοιο εγχείρημα όσο θα βοηθήσει, άλλο τόσο θα βλάψει τον άνθρωπο.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι περιπλανήσεις στο μέλλον δεν πρόκειται να υλοποιηθούν στις μέρες μας, αλλά ούτε και στο εγγύς μέλλον. Είναι ένας γρίφος που θα απασχολήσει τις ανθρώπινες γενιές εκατοντάδων ή και χιλιάδων χρόνων μετά, όχι γιατί είναι ανέφικτο να γίνει, αλλά διότι στο παρόν στάδιο οι επιστημονικές γνώσεις πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα είναι πενιχρές, κάτι που μειώνει στο μηδαμινό τις πιθανότητες για κατασκευή μιας μηχανής του χρόνου. Πάντως, η ανεφικτότητα ενός ταξιδιού στο μέλλον δεν αποκεντρώνει το ενδιαφέρον των λατρών της φαντασίας, αλλά, αντίθετα, εμποτίζει τις ψυχές τους με τη σαγήνη ενός άλυτου μυστηρίου, ενός πέπλου που λειτουργεί διεγερτικά προς την έξαρση της φαντασίας.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ
Φιλόλογος , Παιδαγωγός, Υποψήφιος Διδάκτωρ Επιστημών Αγωγής