Ξεκίνησε στη Βραζιλία το παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου και για έναν περίπου μήνα το «ναρκωτικό των φτωχών» θα σκεπάσει κάθε είδους πρόβλημα ανά τον πλανήτη. Συνήθως ο απλός πολίτης ταυτίζεται με ομάδες ή ποδοσφαιριστές και ποτέ με την μπάλα, αν και έχει πιο πολλά «κοινά» με την μπάλα, παρά με οτιδήποτε άλλο στον αγωνιστικό χώρο, μιας και οι δυο είναι καταδικασμένοι να τρώνε κλοτσιές.

Σε περιπτώσεις «κρίσης» ή «παγκοσμίου ποδοσφαίρου», οι συνθήκες είναι ευνοϊκές, ώστε να ψηφίζουν τα κράτη πιο σκληρά μέτρα και να περάσουν νομοσχέδια.
Κάθε νομοσχέδιο είναι καλό, φτάνει να ισχύει για όλους. Αν όμως ξεκινά από τους «μη έχοντες» και δεν φτάνει ποτέ στους «έχοντες», τότε υπάρχει θέμα.

Το νομοσχέδιο περί Εισπράξεων Φόρων Νόμο, που διασφαλίζει την καταβολή των καθυστερημένων αλλά οριστικά επιβεβαιωμένων φορολογικών υποχρεώσεων, κατάσχεσης κινητής ιδιοκτησίας, τραπεζικών λογαριασμών και της απαγόρευσης αποξένωσης ακινήτων μπορεί να θεωρηθεί καλό. Αν όμως ξεκινήσει να «κυνηγά» τον πολίτη που χρωστά 100 ευρώ και κλείνει τα μάτια ή αδυνατεί να αγγίξει τους «εκατομμυριούχους», είναι και άχρηστο και βλαβερό.

Όταν σε μια «νύχτα» κόβονται κοινωνικές παροχές και επιδόματα, συντάξεις, μισθοί, ή μπαίνουν φορολογικές επιβαρύνσεις, ενώ για τις λιμουζίνες και τα αφορολόγητα ωφελήματα που λαμβάνουν οι πιο υψηλόμισθοι το συζητάμε για μήνες, τότε η αδικία που πλανάται στο μυαλό του πολίτη δεν είναι μέρος της φαντασίας του. Σε ένα δίκαιο κράτος θα περιμέναμε έστω και έναν, από όλους αυτούς τους «οικονομοφωστήρες», στα τόσα σοφά που βγαίνουν και αναλύουν καθημερινά, ώς το πώς βρεθήκαμε να χρωστάμε και πώς θα ξεπεράσουμε το χάλι μας, να πει και κάτι παράλογο, έστω και για «πλάκα», ότι δηλαδή ο λαός δεν έχει καμία υποχρέωση, ούτε ευθύνεται για χρέη που δεν δαπανήθηκαν προς όφελός του. Ας κατάσχουν πρώτα όλα τα περιουσιακά στοιχεία, κινητά και ακίνητα, όσων έσφαλαν και τότε ό,τι περισσεύει να το πληρώσει αναγκαστικά ο πολίτης.

Κάποιοι, λόγω θέσεως και κακής συνήθειας, δεν θέλουν να φορολογούνται ούτε οι λιμουζίνες, ούτε τα έξοδα παραστάσεων, ούτε τα πρώτης θέσης ταξίδια τους ή τα πολυτελή ξενοδοχεία τους κ.λπ., αντίθετα με τον απλό πολίτη, που ανάβει λάμπα φορολογείται, ανοίγει τη βρύση φορολογείται, μέχρι το καζανάκι να τραβήξει στο σπίτι του φορολογείται. Σε μια δημοκρατία που βασίζεται στην ισότητα των πολιτών, δεν μπορεί κάποιοι να το παίζουν «ποδοσφαιριστές» και οι υπόλοιποι να είναι η «μπάλα».