Με αφορμή αρκετά παράπονα ασθενών μου, συγγενών αγνοουμένων που έχουν παρευρεθεί στις κηδείες των δικών τους διάφοροι πολιτικοί από όλα τα κόμματα, θα ήθελα να αναφέρω τα εξής. Κατ’ αρχάς η κηδεία ενός αγνοουμένου, όπως και κάθε κηδεία, αφορά κυρίως τους συγγενείς και τους φίλους οι οποίοι θέλουν να εκφράσουν τη λύπη και τον σεβασμό τους, καθώς και την αγάπη τους προς τους συγγενείς και να τιμήσουν τον νεκρό.

Κάθε κηδεία προκαλεί θλίψη και τη θλίψη αυτή πρέπει να τη βιώσουν οι συγγενείς και οι φίλοι του νεκρού. Το να βγαίνει ένας πολιτικός από οποιοδήποτε κόμμα, να μιλά για τον ήρωα νεκρό, για τις αξίες του, δίχως να τον γνωρίζει και να μην νιώθει τίποτα γι' αυτόν (παρατηρώντας το ύφος του ομιλητή) είναι το λιγότερο που μπορώ να πω «λόγια του αέρα». Και το χειρότερο είναι αν ανήκει στην Κυβέρνηση να μιλά για τα κατορθώματα της Κυβέρνησης (για αέριο, πετρέλαιο και πόσο καλή είναι η διακυβέρνηση) το λιγότερο που μπορεί να λεχθεί είναι προσβολή για τον νεκρό. Εάν ο πολιτικός που βγάζει τον λόγο είναι της αντιπολίτευσης, τότε αρχίζει η ιστορία από την ανάποδη, δηλαδή ότι η Κυβέρνηση δεν κάνει τίποτα σωστό κ.ά.

Σκέφτομαι ότι εάν μπορούσε ο νεκρός να μιλήσει, θα τους έλεγε: Κύριοι, αφήστε με στην ησυχία μου. Εδώ που είμαι δεν χρειάζεται τουλάχιστον να σας ακούω και να σας βλέπω να σκυλοτρώγεστε για το φαΐ (λεφτά-δόξα-ψέμα). Πιστεύω ότι η παρουσία των πολιτικών που βγάζουν λόγους στις κηδείες προκαλεί περισσότερη θλίψη και θυμό στους συγγενείς του νεκρού, διότι δεν είναι ο νεκρός που διάλεξε τη μοίρα του, αλλά οι πολιτικοί τού το επέβαλαν με τις αποφάσεις τους και πρέπει να του ζητούν συγγνώμη, και όχι να διαταράττουν την ηρεμία του.

Εισήγησή μου είναι, όταν θέλει να παρευρεθεί ένας πολιτικός στην κηδεία ενός αγνοουμένου, να πάει να καταθέσει ένα στεφάνι σε ένδειξη τιμής και σεβασμού στον νεκρό, να κλείσει το στόμα του και να μοιραστεί τη θλίψη μαζί με τους συγγενείς και τους φίλους του νεκρού.

ΝΙΚΟΣ ΔΑΝΟΣ
Παθολόγος