Το κράτος μας να ενδιαφερθεί πρωτίστως για τους νόμιμους κατοίκους της χώρας μας, στους φορολογούμενους πολίτες και μετά, αν εξακολουθεί να διαθέτει πόρους, τότε να ενδιαφερθεί και για πολίτες τρίτων χωρών

Κύριε, σε σχέση με την επιστολή σας ημερομηνίας 15 Μαΐου 2014 (Αρ. φακ. Υ.Υ. 21.02.010.005.001) και την αναφερόμενη εις αυτήν «έγκριση παροχής ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης στον H. A.» ως να ήταν δικαιούχος στα κρατικά νοσηλευτήρια, η οποία πάρθηκε με βάση το άρθρο 4(4) του 1978 - 2013 και του κανονισμού 18(2) του 2000 - 2013, θεωρώ ότι είναι τουλάχιστον προκλητική και επιπλέον προκαλεί το περί δικαίου αίσθημα του λαού.

Στόχος αυτής της επιστολής δεν είναι να εισέλθει στον ανθρώπινο πόνο του κυρίου H. A., (στον οποίο εύχομαι καλή ανάρρωση), αλλά να σχολιάσει την συμπεριφορά σας και να σάς υπενθυμίσει τους στοιχειώδεις κανόνες δεοντολογίας και χρηστής διοίκησης. Επίσης, σας αναφέρω ότι η λήψη αποφάσεων, οι οποίες εδράζονται σε νομολογία δεν σημαίνει ότι είναι και ηθικά ή δεοντολογικά ορθές,

Πέραν από τον κύριο H. A. ζουν στη χώρα μας χιλιάδες αλλοδαποί (πολίτες τρίτων χωρών, η πλειονότητα αυτών μουσουλμάνοι), οι οποίοι απολαμβάνουν ποικιλία δικαιωμάτων και επιδομάτων (τα οποία αφορούν και τα Υπουργεία Οικονομικών και Εσωτερικών). Κατατάσσω τον εαυτό μου στους πολύ φιλόξενους Κύπριους. Θεωρώ επίσης ότι ως Έλληνες Κύπριοι είμαστε φιλόξενος λαός και αυτό δεν είναι πρόσφατο, αλλά ανάγεται από την εποχή του Όμηρου. Πρέπει, όμως, να είμαστε ιδιαιτέρως προσεκτικοί για να μπορούμε να διακρίνουμε πότε η φιλοξενία που προσφέρουμε επιτρέπει στον φιλοξενούμενο να απολαμβάνει δικαιώματα που δεν απολαμβάνουμε εμείς.

Το δύσκολο σκηνικό που δημιουργήθηκε μετά τις πρωτοφανείς αποφάσεις του Γιούρογκρουπ της 16ης και 25ης Μαρτίου του 2013, οι οποίες επέφεραν, κατά γενική ομολογία, σοβαρότατο πλήγμα στη κυπριακή οικονομία, επιβάλλει στο κράτος μας να ενδιαφερθεί πρωτίστως για τους νόμιμους κατοίκους της χώρας μας, τους φορολογούμενους πολίτες και μετά, αν εξακολουθεί να διαθέτει πόρους, τότε να ενδιαφερθεί και για πολίτες τρίτων χωρών.

Είμαι πατέρας πέντε ανήλικων παιδιών και πρόσφατα το κράτος αρνήθηκε στο τέταρτο παιδί μου (ηλικίας 12 χρονών) το δικαίωμα ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης ως δικαιούχος λόγω εισοδηματικών κριτηρίων (τιμωρώντας για πολλοστή φορά τις πολύτεκνες οικογένειες). Αλήθεια, κύριε Υπουργέ, σε αυτό το κράτος οι νόμιμοι και νομοταγείς πολίτες έχουν μόνο υποχρεώσεις; Ή μήπως έχουν και δικαιώματα; Εγώ θα πρέπει να πληρώνω φόρους για να μπορείτε εσείς να δίνετε το δικαίωμα δωρεάν ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης σε όποιον επιθυμείτε, οχυρώνοντας τις αποφάσεις σας πίσω από νομολογίες;

Απλώς διερωτώμαι, ως κράτος διαθέτετε την ελάχιστη ικανότητα να αφουγκραστείτε τα μηνύματα των καιρών; Μπορείτε να ψηλαφήσετε και να αισθανθείτε τα προβλήματα του λαού; Κατανοείτε το γεγονός ότι ως πολιτικοί φέρετε την μεγαλύτερη ευθύνη για το κατάντημα της χώρας μας; Το δικαίωμα πρόσβασης σε ιατροφαρμακευτικές υπηρεσίες θα πρέπει να παρέχεται από το κράτος σε όλους τους νόμιμους και νομοταγείς πολίτες του, είτε μέσω του ΓεΣΥ, είτε μέσω κάποιου άλλου μηχανισμού που θα πρέπει να δομηθεί από το κράτος, το ερώτημα όμως είναι: Υπάρχει κράτος;

Με εκτίμηση,

Δρ Γεώργιος Καραγιώργης,
(Αναπληρωτής Καθηγητής, Τμήμα Μηχ. Μηχανικών Frederick University)