Η διαφθορά και οι διαπλοκές κατάντησαν φυσιολογική εξέλιξη σε όλους τους τομείς. Ο τομέας της «υγείας» δεν μπορούσε να είναι εξαίρεση. Οι πολιτικοί ρίχνουν το φταίξιμο στο σάπιο σύστημα που βιώναμε εδώ και δεκαετίες.

Όταν όμως μιλούν για διαφθορά του όλου συστήματος, τι εννοούν; Μήπως εννοούν την διαφθορά των κομματικών οργάνων και η εξυγίανση πρέπει να αρχίσει από τους εαυτούς τους. Ο πολιτικός θα πρέπει να είναι πολύ τρελός για να κάνει εξυγίανση του εαυτού του ή πολύ ευσυνείδητο άτομο ώστε να κάνει από μόνο του χαρακίρι, θεωρία που δεν ευσταθεί, γιατί το ευσυνείδητο άτομο, δεν θα ήταν διεφθαρμένο.

Είναι άξιο επιστημονικής έρευνας το ότι, για δεκαετίες η αντιπολίτευση έχει όλες τις σωστές λύσεις και ποτέ η κυβέρνηση. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ισχυρίζονται ότι αυτά και μόνο «προειδοποιούσαν» ή είχαν «προτάσεις» που δεν εισακούστηκαν και έτσι οδηγηθήκαμε στο πάτο. Ακόμα και το Α.Κ.Ε.Λ. που πρότινος ήταν κυβέρνηση, με το που μεταπήδησε στην αντιπολίτευση «φωτίστηκε». Θεωρητικά! αν η κάθε κυβέρνηση εισάκουε τις εισηγήσεις όλων αυτών που «προειδοποιούσαν» ή «κατάγγελλαν», τότε το κυπριακό θα ήταν σε άλλη φάση, η τρόικα δεν θα πατούσε ποτέ το πόδι της εδώ, η οικονομία και το τραπεζικό μας σύστημα θα ευημερούσαν και εμείς θα ζούσαμε σε ένα κόσμο αγγελικά πλασμένο.

Η αντιπολίτευση «προβλέπει» τους κινδύνους, αντίθετα με τους κυβερνώντες που είτε από αμέλεια είτε από αφέλεια, κάνουν λάθη σε πράξεις και εκτιμήσεις, με αποτέλεσμα να βρίσκονται με την πλάτη στον καναβάτσο.

Μια λογική εξήγηση του φαινομένου, είναι ότι περνώντας την «είσοδο» του προεδρικού, για ένα ανεξήγητο λόγο, μπλοκάρει ο εγκέφαλος και χάνεται η «σοφία» που τους διέκρινε σαν αντιπολίτευση, στα στούντιο των τηλεοπτικών σταθμών.

Πως γίνεται τα πράγματα να είναι ξεκάθαρα και προβλεπτά για τον Νικόλα, τον Ληλλίκα, τον Ομήρου, τον Περδίκη, τον Άντρο και άλλους, ενώ για τον Νίκο να ισοδυναμούν με τον τετραγωνισμό του κύκλου;

Αν τα πράγματα δεν είναι έτσι και ο ρόλος της αντιπολίτευσης βασίζετε στο να διαβάλλει κακόβουλα, εσκεμμένα να διαφωνεί και να αποφεύγει την ενότητα και την εποικοδομητική αντιπαράθεση, προπαντός στο εθνικό θέμα, για αλίευση ψήφων, τότε μάς δουλεύουν σε βαθμό κακουργήματος.

Οι πολίτες έστειλαν τα μηνύματά τους στα «κόμματα». Αυτά, ισχυρίζονται ότι τα έλαβαν, πράγμα που για να γίνει πιστευτό από τον πολίτη, θα πρέπει να γίνει και ορατό. Το ερώτημα που προκύπτει είναι αν η διαφθορά των «πρωταγωνιστών» είναι αυτή που υπολογίζει ο πολίτης ή είναι σε πολλαπλάσιο βαθμό που δεν χωρά στο απλό μυαλό. Το σίγουρο είναι ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο πλέον για κανέναν.

Το επαναλαμβανόμενο «παραμύθιασμα», δεν εισπράττετε από τον πολίτη χωρίς φιλτράρισμα. Αν δεν κάνουν την αυτοκριτική τους, την προσωπική τους εξυγίανση και δεν επανέλθουν αναγεννημένοι, με ειλικρινή προσφορά και αγώνα για τον πολίτη, ανατρέποντας την απογοήτευση σε ελπίδα, τις επόμενες βουλευτικές εκλογές, θα περιθωριοποιηθούν. Αν και φαίνεται ότι οι «μετριότητες» έχουν πανικοβληθεί από τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών και βλέποντας το έδαφος να τρίζει κάτω από τα πόδια τους, προσπαθούν απελπισμένα να σωθούν με κάθε τρόπο ενδοκομματικά.

Αν μπορούν να αλλάξουν, θα το δείξει ο χρόνος και θα το κρίνει ο λαός.