Θέλω να πιστεύω πως είμαι εκ φύσεως αισιόδοξος άνθρωπος. Αυτό το επιβεβαίωσα και πρόσφατα, όταν κόντρα στη μαυρίλα και την απελπισία που επέφερε η οικονομική κρίση, κάποια πράγματα αλλάζουν προς το καλύτερο. Και αναφέρομαι στη συνήθεια που άρχισε δειλά - δειλά αλλά σταθερά να καλλιεργείται για την ανακύκλωση πολλών ειδών αχρήστων. Δεν είναι πλέον σπάνιο να βλέπεις ειδικούς κάδους για απόρριψη μεταλλικών κουτιών, γυάλινων αντικειμένων, χαρτιού και άλλων.

Ακούμε ακόμη και για χώρους απόρριψης επικίνδυνων προϊόντων, όπως μπαταρίες και άλλων τοξικών αντικειμένων. Αυτή η ενέργεια μού μεταδίδει ένα αισιόδοξο αίσθημα, ότι αυτός ο λαός νοιάζεται. Προσπαθεί και δεν τα βάζει κάτω.

Μιλώντας για τοξικά απόβλητα, στον νου μου έρχεται μια ακόμη ανάγκη που σχετίζεται με το θέμα μας και που πρέπει να αντιμετωπιστεί. Πρόκειται για τα τόσα πολλά φάρμακα που μας περισσεύουν στο σπίτι και που συχνά-πυκνά καταλήγουν στους καλάθους των αχρήστων. Κάπου έχω διαβάσει, ή ακούσει, ότι υπάρχουν φαρμακεία που διαθέτουν ειδικά δοχεία για τοποθέτηση ληγμένων φαρμάκων ή για φάρμακα που περισσεύουν.

Δεν έτυχε να δω κάτι τέτοιο, αλλά θα ήταν ευχής έργο αν οι φαρμακοποιοί μας διέθεταν τέτοια δοχεία και ενθάρρυναν τους πελάτες τους να τα χρησιμοποιούν. Οι ποσότητες που θα μαζεύονταν κατ’ αυτόν τον τρόπο θα ήταν σίγουρα μεγάλες, γιατί συνήθως οι γιατροί συνταγογραφούν περισσότερα φάρμακα απ' όσα οι ασθενείς χρειάζονται, ή τα περισσότερα κουτιά περιέχουν πιο πολλά χάπια απ' όσα τελικά θα χρησιμοποιηθούν. Το όφελος από μια τέτοια συνήθεια θα ήταν σίγουρα πολλαπλό.

Πρώτο, γιατί πολλά από αυτά τα φάρμακα θα μπορούσαν ενδεχομένως να τύγχαναν κάποιας επεξεργασίας ή ανακύκλωσης και να ξανάμπαιναν στην αγορά και, δεύτερο, δεν θα κατέληγαν στις διάφορες χωματερές, φαρμακώνοντας ή δηλητηριάζοντας το υπέδαφος. Έτσι, με λίγη προσπάθεια και εμπεδώνοντας τη συνήθεια της ανακύκλωσης, συμβάλλουμε συλλογικά στη βελτίωση της ζωής μας, στην κουλτούρα μας και στον πολιτισμό μας.