Μια ακόμα εκλογική αναμέτρηση, με περισσότερα πολιτικά αναπάντητα ερωτήματα, πέρασε στην ιστορία. Η αγωνία της Ε.Ε. και ο φόβος των πολιτικών κομμάτων, για μεγάλη αποχή των πολιτών από την κάλπη, φάνταζαν σαν φάντασμα καθ’ όλη την προεκλογική περίοδο. Τελικά ούτε τα καλοπληρωμένα διαφημιστικά σποτάκια της Ε.Ε. βοήθησαν, ούτε η έντονη εκλογική προσπάθεια των κομμάτων απέδωσε. Ούτε τα καλοσχεδιασμένα ψηφοδέλτια των παραδοσιακών κομμάτων, αλλά ούτε και η παρουσία νέων πολιτικών σχημάτων στάθηκαν ικανά να αυξήσουν το ενδιαφέρον και να μετριάσουν την αναμενόμενη τεράστια αποχή.
Οι πολιτικές αναφορές σε θυμό, οργή και αγανάκτηση, που διακατέχουν τους πολίτες, είναι απόλυτα ορθές. Ορθή είναι και η διαπίστωση πως αυτά είναι αποτέλεσμα της κακής λειτουργίας του πολιτικού συστήματος και πως ολόκληρη την ευθύνη την έχουν οι πολιτικοί. Αυτός είναι ο βασικός λόγος, που οδηγεί τους πολίτες στην απαξίωση της πολιτικής και των πολιτικών, η οποία και εκδηλώνεται με την αποχή από την κάλπη. Στις πρόσφατες εκλογές ένεκα της φύσης των είναι βέβαια δυνατό να συνυπάρχουν και άλλοι λόγοι, η ουσία όμως παραμένει η ίδια.
Είναι ξεκάθαρο πως από το πολιτικό σύστημα καμία από τις τρεις βασικές πολιτικές εξουσίες δεν εξαιρείται, ούτε βέβαια και οιοσδήποτε άλλος θεσμικός ανεξάρτητος οργανισμός και υπηρεσία. Ο θυμός, η οργή, η αγανάκτηση του πολίτη δυνατό να προέρχεται από ανερμάτιστες αποφάσεις, πράξεις ή παραλείψεις της όποιας εξουσίας. Η αναξιοκρατία, η αναποτελεσματική διοίκηση, η αντιπαραγωγική διαχείριση, οι χρονοβόρες διαδικασίες, οι δαπανηρές υπηρεσίες, τα οικονομικά σκάνδαλα, οι καθυστερήσεις στην απόδοση δικαιοσύνης, η συγκάλυψη σκανδάλων, η ατιμωρησία και όχι μόνο, αποτελούν ευθύνες ολόκληρου του πολιτικού συστήματος συλλογικά και απογοητεύουν ανεπανόρθωτα τον πολίτη.
Είναι ακόμα πολύ νωπές οι μνήμες για τις τραγικές ημέρες που ο κυπριακός λαός βίωσε πριν από 14 μήνες. Κακές εκτιμήσεις, πολιτικές πράξεις ή παραλείψεις και πολιτικές αποφάσεις ήσαν οι λόγοι που το κράτος οδηγήθηκε σε ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να συμβεί. Οι πολίτες γνωρίζουν ποιοι έχουν τις ευθύνες. Τι εισπράττουν, όμως, από τους πολιτικούς;
Οι πράξεις των πολιτικών δεν αποτελούν ποτέ ποινικά αδικήματα. Ακόμα και όταν ο τόπος οδηγείται στη καταστροφή; Οι πολιτικοί κρίνονται στις εκλογές. Ας μειωθεί ο χρόνος στο μισό απ' ό,τι ισχύει σήμερα. Οι πολιτικοί καλύπτονται από ασυλία. Και από την άλλη μεριά: Οι ευθύνες δεν αποδίδονται, αναλαμβάνονται. Και πού καταλήγουμε; Είναι μεν και το φιλοσοφικό ερώτημα τής επικεφαλίδας, «ποιος φρουρεί τους ίδιους τους φρουρούς», υπάρχει όμως και το γνωμικό «και οι κριτές κρίνονται».
Το θέμα είναι απλό. Πολιτική βούληση χρειάζεται. Ψήφιση νόμου για άρση της ασυλίας, όπου και όταν αυτός νόμος το προνοεί. Ιδού, λοιπόν, στάδιον δόξης λαμπρό για την πολιτική να βελτιώσει την εικόνα των πολιτικών, που δυσανασχετούν από την απαξίωση και επιζητούν την καταξίωση του πολίτη. Να είναι βέβαιοι πως οι πολίτες θα τους πιστώσουν με πολλές μονάδες κοινωνικής καταξίωσης.
ΑΝΔΡΕΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ
Πρόεδρος Οργάνωσης Πρεσβυτέρων Πολιτών Πάφου
