Τους τελευταίους μήνες, από τότε που μπήκε για καλά το μνημόνιο και ή Τρόικα στη ζωή μας, όλο και περισσότερο γίνεται φανερό πως η Βουλή μας μάλλον διακοσμητικό χαρακτήρα κατάντησε να έχει. Ψηφίζει, σχεδόν χωρίς καμιά ουσιαστική προσπάθεια αλλαγών, τα όποια νομοσχέδια έχουν σχέση με την εκταμίευση των δόσεων. Και στις ελάχιστες περιπτώσεις που επιζητεί αλλαγές, αυτές είναι για τη τιμή των όπλων ή για άλλους μικρό πολιτικούς λόγους. Δείτε για παράδειγμα την πρόσφατη συζήτηση για το νομοσχέδιο διορισμού Εφόρου Φορολογίας:

Η συζήτηση αναλώθηκε στο ποιοι δικαιούνται να είναι υποψήφιοι, και όχι στην ουσία του νομοσχεδίου, που στην πραγματικότητα δίνει δικαίωμα στον Έφορο να προχωρεί σε παγοποιήση λογαριασμών, σε ποινικές διαδικασίες κλπ (δηλαδή όσοι «γλυτώσουν» από τις τράπεζες, αποκλείεται να γλυτώσουν από τον Έφορο!) Αν απομονώσει κάποιος τα μνημονιακά νομοσχέδια και τις τροϊκανές απαιτήσεις από το περιβάλλον βαθειάς ύφεσης στην οποία βρίσκεται η οικονομία, τότε μπορεί και να τα χαρακτηρίσει σαν λογικά και απαραίτητα.

Όμως δεν μπορεί να αγνοείται η ύφεση. Και αυτός αναμέναμε να ήταν ο ρόλος της Βουλής και των βουλευτών, που παραπονιούνται όταν ο κόσμος απαξιεί τις εκλογές. Αναμέναμε, και αναμένουμε, από τη Βουλή να ήταν η φωνή του μέσου πολίτη. Και ο μέσος πολίτης ναι μεν θέλει να διορθωθούν όλα τα κακώς έχοντα, αλλά θέλει επίσης και να προστατευθεί τώρα που βρίσκεται σε αδύναμη κατάσταση, τώρα που χρειάζεται κάποιο να σταθεί δίπλα του. Η Τρόικα, γενικά οι δανειστές μας, οι όποιοι δανειστές, θέτουν όρους, θέτουν ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα, δεν δέχονται παρεκκλίσεις, καθυστερήσεις, αναβολές.

Η Τρόικα δεν διαφέρει σε τίποτε από κάποιους τοκογλύφους, κάποιους στυγνούς και άκαρδους δανειστές. Είδαμε τους τελευταίους μήνες όλες τους τις εισηγήσεις να γίνονται δεκτές τόσο από την κυβέρνηση όσο και από τη Βουλή. Κάποιοι βουλευτές κάποιες φορές, ιδίως εκτός Βουλής, ψελλίζουν κάτι, όμως όταν έρθει η ώρα της ψηφοφορίας είτε ψηφίζουν, είτε δεν ψηφίζουν, όταν όμως είναι σίγουροι πως οι υπόλοιποι, οι πιο «κακοί» θα ψηφίσουν τα μνημονιακά νομοσχέδια. Είδαμε να ψηφίζονται άδικα νομοσχέδια, όπως η αύξηση του ΦΠΑ, που σαν έμμεσος φόρος είναι από τη φύση του άδικος στους χαμηλά αμοιβόμενους, ιδίως σε περιόδους βαθειάς κρίσης. Είδαμε να δίνουν τη συγκατάθεση τους σε επιβολή του ίδιου ετήσιου τέλους σε όλες τις εταιρείες, ανεξάρτητα από τα κέρδη ή τις ζημιές τους.

Είδαμε να στέλνει η Κεντρική Τράπεζα οδηγίες προς τις τράπεζες για το πως θα έπρεπε να αντιμετωπίζουν τους δανειολήπτες, και είδαμε οι οδηγίες να αγνοούνται. Δυστυχώς, τα παραδείγματα είναι πολλά, πάρα πολλά. Αν λοιπόν η Βουλή δεν σκοπεύει να εξασκήσει τον ρόλο που ο κόσμος αναμένει, καλύτερα να καταργηθεί, μάλιστα αυτό θα ενθουσιάσει τη Τρόικα αφού θα εξοικονομηθούν οι μισθοί των βουλευτών συν όλα τα παρεμφερή «αχρείαστα» έξοδα τους!

ΙΩΑΝΝΗΣ ΒΙΟΛΑΡΗΣ
Οικονομολόγος