Έτσι, καταφέραμε πάλι να μείνουμε «τζείνοι ποτζεί, εμείς ποδά» στη μοιρασμένη πατρίδα. Μοιρασμένη πολιτεία και να μιλούμε για αντικατοχικό αγώνα, ακούγοντας από τον καναπέ μας τα ατέλειωτα κηρύγματα

Ιστορική σημασία για την Κύπρο και τον κυπριακό λαό στο σύνολό του είχαν οι εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο την προπερασμένη Κυριακή. Παρά την ιστορική αυτή ευκαιρία, ο κόσμος της Κύπρου δυστυχώς δεν έδειξε την ανάλογη πολιτική ωριμότητα, ώστε να γίνει ένα ουσιαστικό βήμα για την επανένωση των δύο κοινοτήτων μας, στη βάση ενός κοινού εκλογικού σώματος. Η Κυβέρνηση και η πολιτική ηγεσία έκλεισαν τα αφτιά τους στα μηνύματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης για δίκαιη εκπροσώπηση των Τουρκοκυπρίων στο Ευρωκοινοβούλιο και έμειναν περιορισμένες στους κομματικούς σχεδιασμούς τους.

Όταν τα μηνύματα από την Ευρωπαϊκή Ένωση πήραν τη μορφή της πίεσης, κινήθηκαν να καταθέσουν στη Βουλή το σχετικό νομοσχέδιο. Ψαλίδισαν απ’ εκεί, ψαλίδισαν απ’ εδώ για να ψηφίσουν ένα νόμο πρόχειρο και να τα κάνουν άνω-κάτω, να τα κάνουν θάλασσα, να τα κάνουν σαλάτα, να δημιουργήσουν τον κυκεώνα, ο οποίος λόγω της προχειρότητας με την οποία συντάχθηκε κατέληξε τελικά στο γνωστό φιάσκο. Καταλήξαμε τελικά στην κυπριακή παροιμία: «Απ'ό θέλει να πάει στον μύλο, δέκα μέρες κοσκινίζει». Οδηγηθήκαμε τελικά στην κάλπη για να ψηφίσουν τους κομματικούς συνδυασμούς όσοι έμειναν προσκολλημένοι στα κόμματα.

Οι ψηφοφόροι με τις κομματικές παρωπίδες, το 35% του συνόλου που ψήφισαν τους εκλεγέντες υποψήφιους των κομμάτων (16,2 ΔΗΣΥ, 11,5% ΑΚΕΛ, 4,5% ΔΗΚΟ, 3,5% ΕΔΕΚ-ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ) και οι άλλοι 3,5% μαζί με τους απέχοντες, 55% και όσους έριξαν άκυρο ή λευκό 10%, δηλαδή 65% περίπου του εκλογικού σώματος δεν μπόρεσαν να συλλάβουν το μήνυμα της ενοποίησης του λαού της Κύπρου από τη βάση προς τα πάνω. Χαράμισαν έτσι τη δυνατότητα της συσπείρωσης από τη βάση προς τα πάνω -ευκαιρία που πρώτη φορά παρουσιάστηκε ενώπιόν μας- στην ιστορία της Κύπρου, προτού και μετά την ανεξαρτησία.

Η πολιτική ηγεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν κατάφερε ποτέ αυτήν τη συσπείρωση και ενοποίηση στα 54 χρόνια της κυπριακής ανεξαρτησίας. Ούτε και προηγουμένως βέβαια, κυνηγώντας χίμαιρες με την τύφλα της ένωσης. Χειρισμοί που δίχασαν τον κόσμο της Κύπρου. Έσπειραν τη διχόνοια και τον χωρισμό. Δίχασαν τον λαό και τη γεωγραφία με την απουσία διορατικότητας. Δεν είχαν το παραμικρό ίχνος νοημοσύνης, ώστε να αντιληφθούν τα διαμελιστικά σχέδια που υφαίνονταν στα εξωτερικά κέντρα και τα στρατηγικά συμφέροντα των ξένων δυνάμεων.

Πενήντα χρόνια τώρα μάχονται στο παρασκήνιο υπό τη διαιτησία των ξένων, αυτών που μας οδήγησαν στον διχασμό που ζούμε τώρα, για να βρουν μια λύση (δήθεν) χωρίς όμως να το καταφέρουν. Γιατί δεν κατανόησαν ποτέ τη σημασία της ενότητας από τη βάση-τον λαό, και δεν εργάστηκαν ποτέ προς αυτήν την κατεύθυνση. Ταλαντεύονται έτσι πίσω από κλειστές πόρτες για μια υποτιθέμενη λύση, υπό τη διαιτησία του παρασκηνίου, χωρίς να καταλήξουν σε κάποιο αποτέλεσμα. Έτσι ενήργησαν και τώρα με τις Ευρωεκλογές, χωρίς να συλλάβουν το νόημα του καλέσματος και να αδράξουν την ευκαιρία για να ενώσουν τον κόσμο της Κύπρου από τη βάση.

Όσον αφορά τη συντριπτική πλειοψηφία του εκλογικού σώματος (Ε/κ), δεν αφουγκράστηκε τα μηνύματα του Σενέρ Λεβέντ, ενός υποψήφιου που παρουσιάστηκε με την κυπριακή ταυτότητα για μια ενωμένη Κύπρο, απορρίπτοντας καθετί άλλο. Ο αντικατοχικός λόγος του δεν εισακούστηκε και δεν προβλημάτισε όσον έπρεπε αυτούς που δυσαρεστημένοι από τα κόμματα απείχαν. Το βασικό μήνυμα του Σενέρ Λεβέντ, για να αλληλοψηφιζόμαστε Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, διαλύθηκε στην ουσία στον αέρα. Το μήνυμα πήρε μια μικρή μόνο μερίδα των πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας. Όσο δε για τους Τουρκοκυπρίους, μόνο το 3,19% από τις 58 περίπου χιλιάδες που είχαν το δικαίωμα, με βάση τον Νόμο που εγκρίθηκε, ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα για κοινές εκλογές. Η συντριπτική πλειοψηφία απείχαν κι αυτοί, υποτασσόμενοι στην κατοχή.

Έτσι, καταφέραμε πάλι να μείνουμε «τζείνοι ποτζεί, εμείς ποδά» στη μοιρασμένη πατρίδα. Μοιρασμένη πολιτεία και να μιλούμε για αντικατοχικό αγώνα, ακούγοντας από τον καναπέ μας τα ατέλειωτα κηρύγματα από τις τηλεοράσεις, τις ατέλειωτες τις σάχλες των πολιτικών… Όσον αφορά το παρασκήνιο που κατευθύνει τα πάντα, τρίβει τα χέρια του για το αποτέλεσμα που τους προσφέραμε στον δίσκο. Στη βάση του αποτελέσματος αυτού θα είναι και η «ευγενής συμπαράστασή» τους για βαρωσοποίηση και ταϊβανοποίηση του Κυπριακού, και η αφαίμαξη των φυσικών πόρων της κοινής μας πατρίδας.

ΙΜΠΡΑΧΙΜ ΑΖΙΖ