Κι εκκρεμεί νομοσχέδιο, ο πρώτος παιδόφιλος απολύεται όπου να ’ναι, περιμένουν στη σειρά άλλη τέσσερις. Και βιάζονται παιδιά συνήθως από κοντινό τους άνθρωπο

Είναι και Κυριακή, ολάκερη η μέρα αφιερωμένη, λέει, στο παιδί. Με πανηγυράκια, ζωγραφιές, μασκαρέματα, στημένες μικρομέγαλες δηλώσεις, ντόρος να γίνεται, τάχα μου το παιδί και τα μάτια μας! Κι εκκρεμεί νομοσχέδιο, ο πρώτος παιδόφιλος απολύεται όπου να ’ναι, περιμένουν στη σειρά άλλη τέσσερις. Και βιάζονται παιδιά συνήθως από κοντινό τους άνθρωπο. Κι αγνοείται η τύχη του Ρόμεο, που από το σκουπιδαριό του ψυχικού του κόσμου των πέντε χρόνων λείπει η μόνη εικόνα που τον στήριζε, η μάνα του, όποια και να ’ταν.

Κι εκκρεμεί η δίκη των ανήλικων κοριτσιών που εκπορνεύονταν για τη δόση που κάποιοι τούς έταζαν πως θα τους έκανε τον κόσμο που δεν αντέχουν, ονειρικό. Και περιμένουν αγοραστές για τα 300 κορίτσια που μουσουλμανική θρησκευτική οργάνωση απήγαγε για να τα πουλήσει - πόσο πάει το τρυφερό κρέας του ανήλικου κοριτσιού εκεί δεν μάθαμε, για μας εδώ κάτι ακούγεται στους κύκλους αυτών που έχουν και αγοράζουν.

Και ψαρεύονται ακόμα απ’ τα βρόμικα νερά -διακόσια μάζεψαν ως τώρα- παιδιά που λαχταρούσαν τη χαρά μιας σχολικής εκδρομής, μα πλήρωσαν την ανευθυνότητα των μεγάλων. Και σώθηκαν παρά τρίχα εκατό παιδιά σε δυστύχημα στην Ινδία, κι εκεί ζητούνται ευθύνες, μεγάλων βέβαια.

Κι οργιάζει η πορνογραφία στο διαδίκτυο και αυτοκτονούν έφηβοι που απ’ την ανάγκη κάποιας σημασίας είχαν την αφέλεια να εκθέσουν προσωπικές στιγμές τους στο διαδίκτυο, βορά στις ανώμαλες ορέξεις κάποιων.
Για λίγη σημασία σκηνοθέτησε δεκάχρονη πριν από λίγους μήνες απαγωγή της μέρα μεσημέρι. Εξαιρέσεις; Ακόμα κι αν είναι, επιβεβαιώνουν απλώς τον κανόνα πως δεν αγαπούν το δικό τους παιδί όσοι το παιδί που ήταν κάποτε το έθαψαν μέσα τους.

Όσοι ένιωσαν την καρδούλα τους να ραγίζει απ’ τις φωνές των γονιών καταγράφοντας στο υποσυνείδητο τη βαθιά ενοχή: «Εγώ φταίω, εγώ». Όσοι στέλνουν εξάχρονο να τους αγοράσει τον θάνατο απ’ το περίπτερο θρονιασμένοι στο αυτοκίνητο, λες και το παιδί μ’ όσα ακούει για το κάπνισμα δεν νιώθει συνένοχο. Όσοι καταφεύγουν στο ξυλοφόρτωμα όπως η μανούλα που καταχέριαζε το παιδί μέσα στ’ αυτοκίνητο οδηγώντας μάλιστα!

Από την άλλη, δίπλα στο παιδί νιώθουν πως είναι κι οι γονιοί που του δίνουν ό,τι ζητήσει πριν καλά-καλά το ζητήσει, στερώντας του τη χαρά της λαχτάρας για κάτι. Κι εκείνοι που προετοιμάζουν για το παιδί τους τα πάντα στα δικά τους μέτρα, να πετύχει εκείνο ό,τι δεν πέτυχαν οι ίδιοι επιζητώντας την αθανασία μέσα από τη συνέχεια. Λες και το να αναγκάζεται ένα παιδί να ζήσει μια ζωή που δεν θέλει, δεν έχει ρόλο σ’ αυτήν την έκρηξη της βίας στα σχολεία και στα γήπεδα.

Και πού να τολμήσεις να μιλήσεις για τα ζητιανάκια, αντίγραφο μητρικού ή πατρικού προτύπου, για τα εκατομμύρια που δουλεύουν από τα πέντε τους χρόνια δένοντας κόμπους σε πανάκριβα χαλιά ή πλένοντας τζάμια για να καταθέτουν μαζί με το μεροκάματο και την τρυφερότητα της ηλικίας τους στον οικογενειακό κορβανά. Θα την εξαργυρώσουν την επιταγή τα δικά τους παιδιά, θα ζήσουν χειρότερα κι η ιστορία θα επαναλαμβάνεται όσο ο γονιός αρνιέται ν’ αφήσει το μέσα του παιδί να τον οδηγεί στον δρόμο της αληθινής επικοινωνίας με το παιδί του. Να μπολιαστεί την ευαισθησία και την αλάθητη αίσθηση δικαίου της παιδικής αθωότητας, δίνοντας στο παιδί το στήριγμα, την ασφάλεια, αλλά και την ελευθερία επιλογής και την αξιοπρέπεια που δικαιούται σαν ανθρώπινη ύπαρξη. Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού!