Πρέπει ο λαός να συναισθανθεί την ατομική ευθύνη που έχει έκαστος έναντι του τόπου και να συμπορευθεί οργανωμένα, με όσους ήδη αντιδρούν. Ας καταδείξει ο ίδιος ο λαός ότι είναι έτοιμος για νέους αγώνες

Δεν μας αρκούσε η χρήση του όρου «επανένωση» αντί της απελευθέρωσης ως και η υπόδειξη να έχουμε «εμπιστοσύνη» στην Τουρκία, αλλά τώρα μετεκλογικά, κατέστη του συρμού η αναφορά ότι πέραν του παλαιοκομματικού χώρου, υπάρχουν Κινήσεις ή κόμματα δήθεν «διαμαρτυρίας». Προφανώς το υπονοούμενο είναι ότι μικρός μόνον αριθμός ψηφοφόρων είναι που τιμώρησαν διά της ψήφου τους, τα λάθη του παλαιοκομματισμού και άρα η πλειοψηφία του λαού (ψηφισάντων ή μη) αποδέχονται την κατάσταση ως έχει σήμερα.

Όμως το μήνυμα της αποχής από τις πρόσφατες εκλογές, πρώτιστα θα πρέπει να αφορά αλλά και να ενοχλεί, όλους όσοι άσκησαν το δικαίωμα ψήφου κατά την κυριαρχική εξουσία του πολίτη. Αυτοί πρέπει να είναι ενοχλημένοι, με τη στάση της αποχής που, ουσιαστικά, δεν εκπέμπει κανένα μήνυμα ή αλλαγή νοοτροπίας. Οι πιο πολλοί των ψηφισάντων, ως είχαν βέβαια δικαίωμα, παρέμειναν πιστοί στα κόμματα όπου ανήκουν, ως να μη συνέτρεχε λόγος «διαμαρτυρίας» σε σχέση με τα διαχρονικά λάθη που μας έφεραν στη σημερινή εξαθλίωση.

Άλλοι ψήφισαν ενάντια στους παλαιοκομματικούς σχηματισμούς και λειτούργησαν ως ενεργοί πολίτες που έχουν αντίθετη διεκδικητική άποψη. Όσοι απείχαν από την ψηφοφορία, εγκατέλειψαν οι ίδιοι την κυρίαρχη αυτή εξουσία τους, ως να είναι άβουλοι ή αδιάφοροι έναντι των καταστροφικών καταστάσεων που βιώνει ο τόπος και καθένας, καταστάσεις οι οποίες προεξοφλούν εξαιρετικά δυσμενέστατες εξελίξεις, εάν δεν υπάρξει αλλαγή πορείας.

Η διαπίστωση «από πού ξεκινήσαμε και πού φθάσαμε», πρέπει να πεισμώνει τον κάθε πολίτη έστω και τώρα μετεκλογικά, για να επιτείνει την αξίωση να απαλλαγεί ο τόπος από ανίκανη διακυβέρνηση, από συμφέροντα διαπλοκής και για να επέλθει αποκατάσταση των αξιών και θεσμών που επιβεβαιώνουν Κράτος Δικαίου, το οποίο έτσι, αξιόπιστα, να διεκδικήσει όσα δικαιούται ο τόπος και ο λαός, ως λύση του Κυπριακού.

Μπορεί να απογοήτευσε με πράξεις και παραλείψεις το πολιτειακό σύστημα της σχέσης κομματικής πελατείας και αντιπαροχών, αλλά τούτο δεν μεταβάλλει το γεγονός ότι η δύναμη ανήκει στον ίδιο τον λαό, που εάν αντιδράσει, θα ακουστεί. Αυτήν την κυρίαρχη δύναμη που αποποιήθηκε, αδικαιολόγητα, ένα μεγάλο ποσοστό του ίδιου του λαού στις Ευρωεκλογές δεν ανατρέπει τα όσα συμβαίνουν και επέρχονται σε βάρος του τόπου και σε βάρος του καθενός μας.

Η ιστορία θυσιών και αγώνων δεν επιτρέπει να θεωρηθεί ότι ο λαός υπέκυψε στην αδιαφορία, ή ότι έχασε τη φιλοπατρία και τη διάθεση για διεκδίκηση. Τα σαράντα χρόνια εισβολής, κατοχής και εποικισμού με τη δημογραφική ανατροπή στην υπό κατοχήν γη μας, όπως και η οικονομική κρίση, η οποία δεν ήλθε τυχαία αλλά ως αποτέλεσμα διαχρονικών λαθών της ηγεσίας και συνέτριψε τα όνειρα και την οικονομική βάση του κάθε πολίτη και του ίδιου του κράτους, πρέπει να αφυπνίσει, αλλιώς υπάρχει κίνδυνος να φθάσουμε, παρά τα χαμόγελα των ξένων, σε πιο δυσχερείς καταστάσεις.

Η Τουρκία και το κατοχικό καθεστώς αποδεικνύουν δι’ έργων και ενεργειών τους ότι αναζητούν σταθερά και επιτυγχάνουν, αν όχι αναγνώριση, «κατανόηση» στις «διεκδικήσεις» τους για συνεταιρισμό δύο ίσων κρατιδίων. Η ευθύνη, για αντίδραση κατά της διαπλοκής, αναξιοκρατίας και συνεχών σφαλμάτων για το Κυπριακό, αλλά και την οικονομία, δεν αναδεικνύεται μέσα από την αδιαφορία ή αδράνεια. Προκύπτει μέσα από τη συμμετοχή, καθημερινή και συνεχή διεκδίκηση του κυρίαρχου λαού, πέραν και ανεξάρτητα από την ανάληψη ή όχι ευθύνης, από τους πολιτικούς που απέτυχαν.

Η αμφισβήτηση κατά των παραδοσιακών μεγάλων κομμάτων αλλά και των όσων καταστροφών έφεραν, χρειάζεται να προκύψει όχι μόνο με τη δράση, για παράδειγμα, της κίνησης της Συμμαχίας Πολιτών ή άλλων κινήσεων ή άλλων διαφωνούντων προς τα δύο μεγάλα κόμματα. Η αντίδραση αυτή δεν είναι και δεν πρέπει να είναι απλή μεμονωμένη, δήθεν, «διαμαρτυρία» ως κάποιοι παλαιοκομματικοί ισχυρίζονται, απαξιωτικά. Είναι επιμονή για αλλαγή πορείας.

Πρέπει ο λαός να συναισθανθεί την ατομική ευθύνη που έχει έκαστος έναντι του τόπου και να συμπορευθεί οργανωμένα, με όσους ήδη αντιδρούν. Ας καταδείξει ο ίδιος ο λαός ότι είναι έτοιμος για νέους αγώνες με συγκεκριμένους στόχους και με καθαρή διεκδίκηση του δικαίου. Ας γίνει πρωτίστως μάθημα προς αποφυγήν αυτή η αποποίηση ή εγκατάλειψη ατομικής ευθύνης σε σχέση με τη συμμετοχή στις εκλογές, για τα όσα συμβαίνουν ήδη αλλά και για όσα επέρχονται σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και του λαού της. Ας καταστεί, επιτέλους, ο κυρίαρχος λαός καθοδηγητής, για αλλαγή πορείας προς σωτηρία.

ΑΝΔΡΕΑΣ Σ. ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ
Δικηγόρος