Θέλουμε ηγέτες στην Ευρώπη με όραμα, θέλουμε πραγματικούς Ευρωπαίους για να πάμε όλοι μαζί μπροστά. Δεν θέλουμε απλώς διαχειριστές κρίσεων για «να περάσουμε»

Μετά τις εκατόμβες, τα εκατομμύρια νεκρών και τις καταστροφές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, άνθρωποι αποφασιστικοί και με όραμα προώθησαν από τη δεκαετία του '50, βήμα προς βήμα, την οικοδόμηση της Ενωμένης Ευρώπης, ώστε να μην επαναληφθούν φαινόμενα φασισμού, ολοκαυτωμάτων και ξενοφοβίας, αλλά και για να δημιουργηθούν συνθήκες ειρηνικού ανταγωνισμού, που θα αυξήσουν την ευημερία όλων των ευρωπαϊκών λαών.

Ηγέτες με αποφασιστικότητα και προσωπικότητα έσπρωχναν το άρμα της Ευρώπης μπροστά, μέσα ασφαλώς από δυσκολίες και εμπόδια, αλλά πάντοτε με διάθεση για έντιμους συμβιβασμούς για να κινηθούμε μπροστά. Τα τελευταία όμως χρόνια τι παρατηρούμε; Στροφή προς ακραίες καταστάσεις σε διάφορες χώρες, όπως αποδείχθηκε στις πρόσφατες Ευρωεκλογές, αύξηση στην εσωστρέφεια, στροφή προς την ξενοφοβία, τον ρατσισμό, τάσεις για απόσχιση, επάνοδο προς τη στενή έννοια κράτος - έθνος, ηγεμονικές τάσεις, αποξένωση των θεσμών από τους πολίτες, γιγάντωμα της γραφειοκρατίας στις Βρυξέλλες που αμείβεται πλουσιοπάροχα, ενώ σε πολλές χώρες-μέλη συρρικνώνονται διαρκώς τα εισοδήματα και αυξάνεται η ανεργία, ιδιαίτερα ανάμεσα στους νέους και πολλά άλλα.

Δεν αποτελεί τελικά καμιά έκπληξη το ότι πολλοί πολίτες απογοητεύονται και επιλέγουν την αποχή σε εκλογές για ευρωπαϊκά σώματα, γιατί έχασαν την εμπιστοσύνη τους στους θεσμούς και δεν πιστεύουν ότι μπορούν με την ψήφο τους να επιφέρουν αλλαγές (να κάνω εδώ και μια πρόβλεψη: Αν τελικά αγνοηθεί το αποτέλεσμα των πρόσφατων εκλογών από τους ηγέτες των κρατών-μελών στην επιλογή νέου Πρόεδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, λιγότεροι θα πείθονται στο μέλλον ότι η ψήφος τους μετρά και έτσι μ’ αυτήν εμπεδώνεται η δημοκρατία στη λειτουργία των Θεσμών της Ε.Ε.).

Πολλά θεωρητικά μπορούν να γίνουν για αναστροφή αυτής της επικίνδυνης για το μέλλον των ευρωπαϊκών λαών πορείας, για ν’ αγαπήσουν οι πολίτες πραγματικά το πρότζεκτ Ενωμένη Ευρώπη ως δικό τους και να συμβάλουν στην ολοκλήρωσή του. Προς τούτο χρειάζονται όμως έργα κι όχι συνθήματα και πατριωτικές εκκλήσεις πριν από τις εκλογές για να προσέλθουν οι πολίτες στις κάλπες. Για παράδειγμα: Πώς μπορεί ο Κύπριος πολίτης να πεισθεί ότι στην Ε.Ε. λειτουργεί η ισότιμη συμπεριφορά προς όλα τα κράτη-μέλη και η αρχή της αλληλεγγύης, όταν έγινε ουσιαστικά το πειραματόζωο με το κούρεμα των καταθέσεων, ενώ προς άλλες χώρες που αντιμετώπισαν παρόμοια ή χειρότερα προβλήματα αλλιώς ενήργησαν;

Πώς να αντιληφθεί επίσης ο Κύπριος πολίτης τη συμπεριφορά της Ε.Ε. μετά από δέκα χρόνια ένταξης σ’ αυτή, σε σχέση με την παράνομη κατοχή εδαφών της Κυπριακής Δημοκρατίας από τρίτη χώρα, την Τουρκία, με την οποία η Ε.Ε. διαπραγματεύεται για ένταξη; Άλλου είδους δυσάρεστες εμπειρίες έχουν σίγουρα και οι πολίτες των υπόλοιπων ευρωπαϊκών κρατών, πράγμα που τους σπρώχνει μακριά και ενισχύει την αποξένωση.

Πιστεύω προσωπικά πολύ στο όραμα της Ενωμένης Ευρώπης και για πολλά χρόνια, μέσα και από διάφορα σώματα που λόγω επαγγέλματος ασχολήθηκα, έκανα ταπεινά ό,τι μπορούσα να το υπηρετήσω. Όμως, δεν κρύβω τη μεγάλη απογοήτευσή μου για την πορεία των πραγμάτων και τους κινδύνους που ορθώνονται μπροστά μας αν δεν υπάρξει διορθωτική πορεία. Η ανθρωπότητα γενικά, αλλά και κυρίως η Ευρώπη δεν θα πρέπει να ζήσουν ξανά καταστάσεις καταστροφικών πολέμων, ψυχρών ή θερμών. Θέλουμε ηγέτες στην Ευρώπη με όραμα, θέλουμε πραγματικούς Ευρωπαίους για να πάμε όλοι μαζί μπροστά. Δεν θέλουμε απλώς διαχειριστές κρίσεων για «να περάσουμε». Σε αντίθετη περίπτωση, η διάλυση, δυστυχώς, θα καταστεί σιγά-σιγά αναπόφευκτη και οι μελλοντικές γενιές θα ζήσουν κι αυτές εφιαλτικές στιγμές του παρελθόντος.

ΔΡ. ΠΕΤΡΟΣ Μ. ΚΑΡΕΚΛΑΣ
Δήμαρχος Κυθρέας
και πρώην Γενικός Διευθυντής Υπουργείων