Εν έτει 2014 η άλλοτε ξέγνοιαστη, φιλήσυχη, αλλά προπάντων ανθοστόλιστη από αρχές, αξίες και ιδανικά Κύπρος μας δεν υφίσταται πλέον
Αισθήματα όπως λύπη, απόγνωση και αγανάκτηση με κατακλύζουν τη συγκεκριμένη στιγμή που σύρονται αυτές οι γραμμές, φίλτατε αναγνώστη.
Στ’ αλήθεια από πού να αρχίσω και πού να καταλήξω. Εν έτει 2014 η άλλοτε ξέγνοιαστη, φιλήσυχη, αλλά προπάντων ανθοστόλιστη από αρχές, αξίες και ιδανικά Κύπρος μας δεν υφίσταται πλέον! Βλέπετε, μερικές μόνο δεκαετίες χρειάστηκαν για να περιέλθει η μαρτυρική μεγαλόνησος από το στάδιο της ταπεινοφροσύνης, της αλληλοκατανόησης, της ανιδιοτέλειας και της αγνότητος, στο στάδιο της έπαρσης, της ιδιοτέλειας, της σήψης και της διαφθοράς. Οποίον κατάντημα. Άξιον απορίας αποτελεί το μόλις προαναφερθέν φαινόμενο. Συνεπώς, όμως, χρήζει της ανάλογης μελέτης και της απαιτούμενης αυτοκριτικής.
Αξίζει τον κόπο να επιχειρήσουμε εμπεριστατωμένα και με νηφαλιότητα να βρούμε, επιτέλους, την αντίστοιχη απάντηση στο θλιβερό και επαίσχυντο, ως έχω αναφέρει, κατά τα άλλα αυτό φαινόμενο. Κατ’ εμέ, η απάντηση δεν είναι και τόσο δύσκολο να ανευρεθεί. Για όλα την ευθύνη φέρουμε εμείς οι ίδιοι. Δηλαδή από τους εκάστοτε πρώτους στην ηγετική πυραμίδα αυτού του δύσμοιρου τόπου άρχοντες, με «προορισμό» πάντοτε ιεραρχικά τους εκάστοτε τελευταίους πολίτες.
Και «αγγυροβολούμε», φίλε αναγνώστη, στο τραγικό συμπέρασμα ότι όλα έχουν ως αφετηρία και ως κατάληξη στο άτιμο το χρήμα και στις παρενέργειές του, που είναι εκ πρώτης το κατ’ ουσίαν ρητόν «θάνατός σου ή ζωή μου», που και αυτό με τη σειρά του έχει σαν πηγή «έμπνευσής» του, θα ΄λεγε κανείς, την ακόρεστη μεγαλομανία, καθώς επίσης την πολυθρόνα, τη χλιδή και την ευμάρεια! Έχουμε λοιπόν απονευρωθεί από τα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη και από το γνωστό τρίπτυχο, που για ολάκερους αιώνες καθοδηγούσε σαν φωτεινό λίκνο το περήφανο Έθνος των Ελλήνων, που δεν είναι άλλο από το «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια»! Στο χέρι μας είναι, λοιπόν, να επανατροχιαστούμε στον ορθό δρόμο και να εμβολιαστούμε γι' άλλη μια φορά από τις αρχές, τις αξίες και τα ιδανικά της Ελευθερίας, της Δημοκρατίας και της Κοινωνικής Δικαιοσύνης. Όλοι για τον έναν και ένας για όλους.
Για να επέλθει όμως η απαραίτητη ηρεμία, γαλήνη και ψυχική ισορροπία στην τρικυμιώδη και ακανθώδη σημερινή κοινωνία μας, πρέπει πρώτα και κύρια να επιδιώξουμε εμείς οι ίδιοι ξεχωριστά να ανακαλύψουμε και να εμπεδώσουμε το υγιές κομμάτι του εαυτού μας, και να απαγκιστρωθούμε άπαξ και διά παντός από το νοσηρό κομμάτι! Αναγνωρίζω και παραδέχομαι ότι για να πετύχουμε κάτι τέτοιο είναι φοβερά δύσκολο και χρονοβόρο! Γι’ αυτό απαιτείται τόλμη και σύνεση. Είναι επίσης γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο που δεν είναι και ακατόρθωτο! Φτάνει να το θελήσουμε και σαν αποτέλεσμα να το πιστέψουμε! Πράγματι, αξίζει τον κόπο η όλη υπέρτατη προσπάθεια, γιατί ο άνθρωπος είναι φύσει και θέσει γεννημένος για τα πολλά και για τα δύσκολα! Πάνω απ’ όλα όμως επιβάλλεται να ανακάμψουμε (ως έχει επισημανθεί και προηγουμένως), να σεβαστούμε και ως συνεπακόλουθο να αγαπήσουμε τον ίδιό μας εαυτό. Γι’ αυτό ναι, όντως υπάρχει ακόμη σανίδα σωτηρίας.
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΦΩΚΑΣ
