Η άδολη προς την πατρίδα αγάπη και η αυτοθυσία είναι ανέντιμο να αντιμετωπίζονται με ανοχή, η οποία μολύνει την ιστορία και απωθεί, πρόσκαιρα βέβαια, το ηθικό μεγαλείο του ωραιότερου αγώνα
Όταν ο απελευθερωτικός αγώνας διεκόπη και η αρχηγία του Διγενή έπαυσε να επιβάλλει την ηθική τάξη και να προστατεύει τις αξίες και τις αρετές των αγωνιστών, σήμανε η ώρα της αφιλοτιμίας και της παλιανθρωπιάς που επιβεβαίωναν τον αφορισμό του Σάμουελ Τζόνσον, ότι «ο πατριωτισμός είναι το καταφύγιο των αχρείων». Στην πατρίδα συνέρρεαν οι λιποτάκτες που ετύρβαζαν στα πεζοδρόμια του ευρωπαϊκού φιλοτομαρισμού ή ακόμα λαθροβιούσαν υπό την προστασία ξένων μυστικών υπηρεσιών, ενώ παράλληλα εμφανίζονταν σαν σαλιγκάρια στα πρωτοβρόχια οι επιτήδειοι που κρύβονταν στα παραπετάσματα της δειλίας τους και οικειοποιούμενοι τους ηρωισμούς άλλων, εδήλωναν πολιτική υποταγή σ’ όσους αναρριχούνταν στις εξουσίες και καλυπτόμενοι από την κουμπουροκρατία παρίσταναν χωρίς αισχύνη τους «αγωνιστές», αλλά και τους κατακριτές της αγωνιστικής προσφοράς ανθρώπων που αξιοπρεπώς απέφευγαν την αποκάλυψη ή την εκμετάλλευση της αγωνιστικής τους δράσης.
Ταυτόχρονα ευδοκιμούσαν οι αμφισβητησίες και οι δολοπλόκοι, που επιχειρούσαν υπόσκαψη προσώπων που υπηρέτησαν με ανιδιοτέλεια την ελευθερία, με στόχο εκείνους που αρνούνταν υποταγή και προσκυνήματα σε πολιτικά αφεντικά, κι έμεναν πιστοί στα ιδεώδη στα οποία ορκίστηκαν να θυσιάσουν και τη ζωή τους. Ήταν τότε που εκκολάφθηκαν από τις σκιές της λιποταξίας και της αντίδρασης στον αγώνα, οι συκοφάντες και οι λιβελογράφοι. Με εντολές από τα πολιτικά παρασκήνια, επιχειρούσαν συστηματικά την κατασυκοφάντηση και τον κοινωνικό διασυρμό, την αμφισβήτηση κάθε προσπάθειας έξαρσης του αγώνα της ΕΟΚΑ και δεν δίσταζαν να μετέλθουν εξοντωτικών μέσων εναντίον απροσκύνητων αγωνιστών. Βοώντα τεκμήρια οι δολοφονίες Νεοκλή και Νούρου σε πρώτη φάση, και ακολούθως η καταδίκη σε αφανισμό από πείνα, με τον αποκλεισμό από δυνατότητες απασχόλησης και εξασφάλισης της διαβίωσης μη υποτασσόμενων προσώπων στην κομματική δουλεία. Η ονομαστική αναφορά θυμάτων δεν είναι δυσχερής και θα γίνει στην πρώτη πρόκληση.
Στην εξέλιξη του πολιτικού και κοινωνικού βίου στρατολογήθηκαν όργανα συστηματικής αντίδρασης στις έντιμες προβολές της ιστορίας και της τιμής ανυστερόβουλων αγωνιστικών προσωπικοτήτων. Η έξαρση του ιστορικού μεγαλείου του λαού μας και της ηρωικής δράσης αγωνιστών προκαλούσε την εχθρότητα της επιστρατευμένης ύβρεως και την απόπειρα ηθικής κατασπίλωσης υμνητών του έπους της ΕΟΚΑ. Χάριν παραδείγματος επισημαίνεται η φθονερή αμφισβήτηση του έργου του γράφοντος για την ΕΟΚΑ, με τον ψευδή και κακόβουλο ισχυρισμό ότι τα στοιχεία προέρχονταν από αρχείο ανύπαρκτο! Αρχείο που δεν είχε αρχίσει να σχηματίζεται πριν από το 1996, ενώ τα μεγάλα βασικά κεφάλαια είχαν δημοσιευτεί στη δεκαετία του ογδόντα στην εφημερίδα «Ο Αγών» για σκοπούς διασταύρωσης και η συγγραφή είχε ήδη παραδοθεί στο τυπογραφείο «Μέλισσα» Ασπροβάλτας (δεν θεωρείται άσκοπο να σημειωθεί ότι το ιστορικό Αρχείο άρχισε να σχηματίζεται από τον γράφοντα το 1996 και βασίστηκε στις έρευνες που δημοσιεύονταν δισέλιδες στον «Αγώνα» της Κυριακής από τη δεκαετία του ’80).
Σ’ αυτήν την απόπειρα πρωτοστάτησε γνωστός υβριστής του αγώνα, που κατόρθωσε να χρησιμοποιήσει και πρόσωπο που είχε την τιμή να μετάσχει στον αγώνα της ΕΟΚΑ, αλλά αποποιήθηκε την τιμή να φτύσει τον λιβελογράφο, όταν μάλιστα η δράση του απετέλεσε κεφάλαιο του έργου που προβλήθηκε στην εφημερίδα στη σειρά των αναφερόμενων δημοσιευμάτων. Υπάρχουν αδιάψευστες μαρτυρίες, που αν χρειαστεί θα δημοσιευτούν με παράλληλες αποκαλύψεις. Άλλωστε, η εντιμότητα είναι άηθες να συνδέεται με την ανοχή του κακόβουλου δόλου και του αδιάντροπου τυχοδιωκτισμού.
Αποφεύγεται η περαιτέρω αναφορά προς το παρόν, επειδή υπεισέρχεται προσωπικό θέμα. Αλλά υπογραμμίζεται ο δόλος εναντίον και του έργου του Σπύρου Παπαγεωργίου, ενός των θεμελιωτών της έρευνας και της συγγραφής για τον απελευθερωτικό αγώνα. Δράστης της απόπειρας δυσφήμησης ο ίδιος, αμετανόητος ένοχος. Στη συνομοταξία της συκοφαντίας και αλαλάζον κύμβαλο της παραπολιτικής προπαγάνδας, που οι ισχυρισμοί του προσεγγίζουν την παράφρονα κακολογία. Αν χρειαστεί θα γίνει επαρκής λόγος για επαναλαμβανόμενες ψευδολογίες. Και οι σχετικές μαρτυρίες είναι καταπελτικές και για προσφυγή στη Δικαιοσύνη, εάν χρειαστεί.
Εν κατακλείδι, επισημαίνεται η ανάγκη πάταξης και της λιβελογραφίας και της συκοφαντικής ψευδολογίας, της υστερόβουλης συμπεριφοράς και του δόλου. Απομένει ακόμα καιρός οριστικής ανακοπής της καταφυγής αχρείων στον πατριωτισμό. Γιατί η άδολη προς την πατρίδα αγάπη και η αυτοθυσία είναι ανέντιμο να αντιμετωπίζονται με ανοχή, η οποία μολύνει την ιστορία και απωθεί, πρόσκαιρα βέβαια, το ηθικό μεγαλείο του ωραιότερου αγώνα που καταξίωσε τον κυπριακό Ελληνισμό στις χιλιετίες της δοκιμασίας και της αξίας της ψυχής του. Γι’ αυτό και το παρόν άρθρο δεν είναι καταληκτικό επί συμβάντων, αλλά υποσχετικό ηθικής κάθαρσης, εάν παραταθεί η επί των πραγμάτων αναισχυντία. Αυτά χωρίς φόβο και πάθος, για το φιλότιμο και την ανθρωπιά και το χρέος των απομενόντων έναντι της ιστορίας της ηθικής που οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ έγραψαν με την αυτοθυσία και τον ηρωισμό τους, παραδίδοντας πρότυπα παραδειγματισμού στον αιώνα.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΑΝΟΣ
