Αναφέρομαι, λοιπόν, σε μια άλλη νεότητα. Τη νεότητα του πνεύματος. Το να μπορεί κανείς να έχει πνεύμα ζωντανό, δροσερό, απαστράπτον. Και μάλιστα ανεξάρτητα από την ηλικία που διανύει ή μάλλον παρά την ηλικία που διανύει

Η αιώνια νεότητα φαντάζει όνειρο εφιαλτικό. Να ζει κανείς για πάντα σε ένα κόσμο σαν το δικό μας είναι το χειρότερο που θα μπορούσε να του συμβεί. Να δέχεται ξανά και ξανά τις ίδιες σαΐτες της χαράς και της πίκρας που τον πλήγωσαν απειράκις στο παρελθόν, να κάνει πράγματα που θα στοιβάζονται συνεχώς ως μνήμες δίχως τέλος, να δοκιμάζεται αλύπητα από το χρόνο χωρίς έξοδο διαφυγής καμία. Αυτό λογίζεται ως τιμωρία και όχι ως πλεονέκτημα. Τι να κάνω, αλήθεια, την αιωνιότητα αν είναι να ζω κάτω από άθλιες συνθήκες διαβίωσης για πάντα;

Τι χρειάζεται να απολαμβάνω ατελεύτητη παρουσία αν είναι να βλέπω γύρω μου τους ανθρώπους που αγαπώ να πονούν; Ποια αξία έχει να είμαι αιωνόβιος όταν οι άλλοι συν-αιώνιοι συνάνθρωποί μου λόγω δύναμης αδικούν ασταμάτητα, κτυπούν ανελέητα, εξουσιάζουν καταπιεστικά; Σε ένα τέτοιο κόσμο το κακό ριζώνει, αφθαρτίζεται. Και αυτό δεν το ήθελε ο Δημιουργός. Γι’ αυτό το κυνήγι της αιώνιας νεότητας είναι και θα παραμένει εσαεί ανέφικτο. Η φύση έχει όρια, τα πρόσωπα και οι πράξεις τους στερούνται παντοδυναμίας.

Όλα γίνονται και ξεγίνονται… Η νεότητα για την οποία γράφω δεν εντοπίζεται ούτε στα εξωτερικά γνωρίσματα του ατόμου, στη σφριγηλότητα του σώματος, στην αλύγιστη κορμοστασιά, στο αρυτίδωτο πρόσωπο. Εν ολίγοις στην αγέραστη μακροζωία. Όσο και αν ο άνθρωπος πασκίζει να νικήσει το χρόνο και τα σημάδια που αυτός αφήνει στην πορεία με σύμμαχο τις επιστήμες, στο τέλος- τέλος όλες του οι προσπάθειες αποδεικνύονται ισχνές, αδύναμες, μη τελεσφόρες.

Αναφέρομαι, λοιπόν, σε μια άλλη νεότητα. Τη νεότητα του πνεύματος. Το να μπορεί κανείς να έχει πνεύμα ζωντανό, δροσερό, απαστράπτον. Και μάλιστα ανεξάρτητα από την ηλικία που διανύει ή μάλλον παρά την ηλικία που διανύει. Αυτό είναι άθλημα σε τρία στάδια: Να γερνάς χωρίς να είσαι γέρος, να ερωτεύεσαι ανεξάρτητα από την ηλικία σου, να ονειρεύεσαι βλέποντας πάντοτε μπροστά.

Να γερνάς χωρίς να είσαι γέρος. Να μπορείς δηλαδή να αποτινάζεις συνήθειες και νοοτροπίες γεροντικές. Ας πούμε το να είσαι καρφωμένος στον καναπέ και ο χρόνος να περνά χωρίς να κάνεις τίποτα το ουσιαστικό. Να μπορείς ακόμη να αφήνεις πίσω αντιλήψεις και κρίσεις για τη ζωή και τον κόσμο που μυρίζουν μούχλα. Εν άλλοις λόγοις να μην γυρεύεις με παρωπίδες ενός άλλου καιρού να κρίνεις και να βγάζεις συμπεράσματα, τάχατες ως γνώστης και επαΐων.

Τούτο βέβαια δεν σημαίνει ότι πρέπει να αποδεχτείς τις πιο μοντέρνες ιδέες για να κολλάς με ό,τι ονομάζεται νεανικό. Αλλά να είσαι λογικός και προσγειωμένος στα δεδομένα του καιρού που διανύεις. Πρώτα συζήτησε, προβληματίσου? και ύστερα διατύπωσε πρόταση ικανή να στηρίξει τους ανθρώπους γύρω σου, και ιδιαίτερα τους νέους. Να γερνάς χωρίς να είσαι γέρος πα να πει να φροντίζεις και το σώμα σου. Ό,τι υπερβάλλει να αποφεύγεται. Η άσκηση και η ανταλλαγή ενέργειας θα πρέπει να είναι στην προοπτική σου.

Δεύτερο στάδιο: νεότητα σημαίνει να ερωτεύεσαι ανεξάρτητα από την ηλικία σου. Η άποψη ότι μόνο οι νέοι ερωτεύονται είναι απόλυτα ορθή. Είσαι λοιπόν ακόμη ερωτευμένος; Ας πούμε με τη συμβία, με τα παιδιά σου; Είσαι ενθουσιασμένος γιατί θα σου δοθεί ευκαιρία να πιεις ένα φλιτζάνι καφέ με ένα φίλο και να τα ξαναπείτε ή θεωρείς κοπιαστικό και ανιαρό να μοιράζεσαι το χρόνο σου; Νιώθεις κάτι, κει που αλλάζουν οι εποχές; Βλέπεις τα φύλλα του δέντρου να τα παρασέρνει άνεμος το φθινόπωρο και αναμοχλεύονται μέσα σου αισθήματα; Σε συγκινεί να διαβάσεις ένα βιβλίο; Σε μαγεύει ακόμη η ιδέα να κάνεις δώρο ένα μπουκέτο λουλούδια στο πρόσωπο που αγαπάς ή το βλέπεις σαν αχρείαστη για την ηλικία σου ενέργεια;

Τέλος είσαι ακόμη νέος αν ονειρεύεσαι όχι στρέφοντας την προσοχή προς τα πίσω αλλά βλέποντας μπροστά. Άνθρωποι που πέτυχαν στη ζωή τους, συνήθως μένουν εκεί, νιώθοντας δικαιωμένοι για ό,τι κατάφεραν, δρέποντας δάφνες. Και κάθε τόσο αναπολούν περασμένα μεγαλεία. Και αυτό καλό. Αλλά είσαι νέος αν ονειρεύεσαι βλέποντας μπροστά. Θυμάσαι όταν ήσουν έφηβος. Πίστευες ότι θα αλλάξεις τον κόσμο. Το πιστεύεις ακόμα; Αν όχι στόχευσέ το εκ νέου. Μπορείς να το ονειρεύεσαι ακόμα .

Με την πείρα που απόκτησες, τα ταξίδια που έκανες, τα λιμάνια που σταμάτησες και είδες, τις αγορές που γύρισες, μπορείς να κάνεις πολλά για να αλλάξεις ό,τι αλλάζει. Πάρε λοιπόν κατά μέρος το νέο και συμβούλευσέ τον, ενθάρρυνε τον άπειρο οικογενειάρχη, μάθε του τα μυστικά για το μεγάλωμα των παιδιών, εφάρμοσε για όλα και για όλους δικαιοσύνη, ανάτρεψε όσο μπορείς το χάος γύρω σου. Όλα αυτά τα γράφω όχι γιατί πρωτίστως τα ζω. Αλλά γιατί τα είδα στη ζωή πολλών άλλων, χρονολογικά ώριμων, ανθρώπων. Αν λοιπόν οι άλλοι μπόρεσαν να παραμείνουν πνεύματι νέοι, εσύ και εγώ, γιατί όχι;

ΑΛΕΞΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ
Διευθυντής στο Γυμνάσιο Καλογερόπουλου