Η αποχή δεν δίνει ξεκάθαρο μήνυμα, εμπεριέχει χιλιάδες υποθέσεις και δίνει το δικαίωμα στον κάθε πολιτικό να την ερμηνεύσει όπως τον βολεύει

Προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσω την αποχή των Κυπρίων πολιτών σκέφτομαι πώς ο Κύπριος πολίτης συνηθίζει να δείχνει τη δυσαρέσκεια του με τη μιζέρια, τη μεμψιμοιρία, το κατηγορώ με εστίαση προς τα έξω και με δοκησισοφία, δεν έχει δώσει δείγματα ότι απέχει από άποψη μετά από ώριμη σκέψη. Αν υποθέσω πώς ο Κύπριος στις εκλογές της 25 Μαΐου 2014 απείχε από άποψη, δηλαδή απείχε θέλοντας να δώσει μήνυμα κατάρριψης του πολιτικού κατεστημένου, τότε πώς ακριβώς μπορεί να αποκωδικοποιηθεί αυτό το μήνυμα; Κάθομαι στον καναπέ μου και δεν σάς ψηφίζω γιατί: α. Με έχετε απογοητεύσει/ αντιδρώ στο σύστημα. β. Μού είναι αδιάφορη η Ευρώπη σας. γ. Ζηλεύω τον μισθό των Ευρωβουλευτών γιατί εγώ δεν έχω ή δεν έχω προσωπικό όφελος. δ. Απαξιώ. ε. Κοινωνική/μνημονιακή κατάθλιψη.

Αν θεωρήσω ότι η αποχή εμπεριέχει απογοήτευση ερωτώ γιατί αγαπητέ συμπολίτη δεν επέλεξες να διαμαρτυρηθείς για την κατάντια του συστήματος, την ανέχεια, την ανεργία και τη μνημονιακή πολιτική του νεοφιλελευθερισμού με άλλο τρόπο, πιο ενεργό; Θα μπορούσε ακόμη η απογοήτευση να σχετίζεται με επικοινωνιακά λάθη του πολιτικού συστήματος. Αν υποθέσω πώς τους είναι αδιάφορη η Ευρώπη, τότε αυτό θα μπορούσε να σήμαινε: α. Άγνοια για τα Ευρωπαϊκά θέματα. β. Συνειδητή αντίθεση προς την Ευρωπαϊκή πολιτική γ. θυμό προς τη σκληρή τακτική της Ευρώπης και δη της Γερμανίας προς τον Ελληνισμό.

Ωστόσο, θα μπορούσε η αποχή να συνίσταται στο ότι δεν υπήρχε άμεσο όφελος προς το λαό, το λαό που σκέφτεται πελατειακά. Σε άλλες εκλογές Δημοτικές/Βουλευτικές/Προεδρικές ο καθείς ψηφίζει, αφού συσπειρωθεί από τους υποψηφίους οι οποίοι δωροδοκούν τους ψηφοφόρους τους με το γνωστό «τάξιμο», τηλεφωνούν πολώνοντας τον οχλαγωγούμενο πολίτη που προσηλυτίζεται σκεφτόμενος μέσα στον άκρατο συντηρητισμό το γνωστό δίπολο Δεξιά/Αριστερά και τα όσα γεγονότα συνδέονται με τους δύο αυτούς πόλους.

Από τη στιγμή που ζούμε σε πολιτισμικά πλαίσια όπου ο ατομικισμός και η ιδιοτέλεια θεριεύουν μια τέτοια εξήγηση είναι πολύ πιθανή. Η υπόθεση της απαξίωσης είναι συνυφασμένη με την αμορφωσιά με την κατηφόρα των ηθικών αξιών και τη μαγκιά του σύγχρονου λαϊκού πολιτισμού. Ο μέσος Κύπριος δεν μετέχει της Ελληνικής Παιδείας, δεν διαβάζει, δεν ενημερώνεται, δεν σκέφτεται, δεν δημιουργεί. Όσο για την υπόθεση της μνημονιακής κατάθλιψης, της μαθημένης αβοηθησίας κοινωνικά αυτή η στάση είναι συνέπεια των πολιτικών πρακτικών και τακτικών.

Η αποχή δεν δίνει ξεκάθαρο μήνυμα, εμπεριέχει χιλιάδες υποθέσεις και δίνει το δικαίωμα στο κάθε πολιτικό να την ερμηνεύσει όπως τον βολεύει. Η αποχή μπορεί να είναι ανοχή στο κατάντημα μας, απαξίωση, αδιαφορία, άγνοια, ανία και άλλα πολλά ωστόσο όλα αυτά συνυπογράφουν την αδράνεια. Η αποχή αν πραγματικά ενδιαφέρει το σύστημα πρέπει να διερευνηθεί εκ βάθρων. Ήθελε ο Κύπριος πολίτης να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Είναι ενημερωμένος για το τι γίνεται καθώς και τι όφελος μπορεί να έχει η Κύπρος από την εκπροσώπηση της εκεί; Δήλωσε τη δυσαρέσκεια του στα προεκλογικά δημοψηφίσματα; Και αν ναι πώς το κράτος ερμήνευσε αυτή τη δυσαρέσκεια και τι έκανε για να την ανατρέψει;

Σκέφτηκε συνειδητά ο Κύπριος πολίτης για την πράξη αποχής ή έπραξε γιατί δεν παρακινήθηκε από εσωτερικά κίνητρα; Έχει αντιληφθεί το νόημα των Ευρωεκλογών, έχει τις γνώσεις προκειμένου να κρίνει ή να κατακρίνει το θεσμό αυτό; Αν βολεύει το σύστημα ένας καταθλιπτικός όχλος τότε δεν χορήγησε τη σωστή δόση γιατί ο όχλος παρακοιμήθηκε και πλέον δεν υπακούει στα έμμεσα μηνύματα των ΜΜΕ ούτε στις προτροπές του πολιτικού κατεστημένου. Αλλάξτε το φάρμακο ή χορηγήστε άλλη δόση.

ΑΡΙΣΤΟΝΙΚΗ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΤΡΥΦΩΝΙΔΟΥ
Ψυχολόγος