Αυτό που χάλασε πλήρως την όμορφη εικόνα, τα κατάστρεψε όλα και με έκανε να μετανιώσω και που την είδα, ήταν η επόμενη νευρική και άτσαλη κίνηση του δεξιού χεριού, που έφυγε έξω από το δεξί τζάμι και τίναξε τη στάχτη του τσιγάρου στον δρόμο…

Η σκηνή στα φώτα τροχαίας της Λεωφόρου Αθαλάσσας, κάθετα στη Λεωφόρο Στροβόλου. Σταματημένος και αναμένοντας το πράσινο να ανάψει, εμφανίζεται δίπλα μου, τι άλλο από ένα αυτοκίνητο. Η έκπληξη, ασφαλώς, δεν ήταν το όμορφο και με μοντέρνο ασυνήθιστο χρώμα αυτοκινητάκι, αλλά η οδηγός, που συμπλήρωνε την όμορφη, θα έλεγα ευχάριστα εντυπωσιακή εικόνα που έβλεπα μέσα από το κατεβασμένο τζάμι.
Η οδηγός, μια όμορφη νεαρή μεταξύ 23-25 χρονών. Τα μάτια μου, που δε χάνουν τα όμορφα που συμβαίνουν τριγύρω, περιεργάστηκαν την όμορφη κοπελίτσα και ο χρόνος που μεσολάβησε, ήταν αρκετός για μια εμπεριστατωμένη μελέτη. Όμορφο, άσπρο, καθαρό, με μια γλύκα προσωπάκι (τουλάχιστον το προφίλ που μπορούσα να δω) ήταν άψογο.

Ένα μάγουλο τέλεια σχηματισμένο, με δυο χειλάκια με ξεκάθαρες οξείες καμπύλες σε σχήμα τόξου, ένα συμμετρικό ως προς το σύνολο μέτωπο σε τέλεια καμπύλη σε προέκταση της οποίας ήταν τα όμορφα χτενισμένα καστανόξανθα μαλλιά, δεμένα σε σχήμα κότσου στο πίσω μέρος του άψογα καλοσχηματισμένου κεφαλιού, που το ένωνε με το σώμα ένας λιγνός σε συμμετρία λαιμός. Όπως ήταν φτιαγμένο το πάνω μέρος, έδειχνε μιαν αρμονία αρχαιοελληνική.

Τα μάτια δεν μπορούσα να τα δω γιατί ήταν καλυμμένα με καλοδιαλεγμένα μοντέρνα μαύρα γυαλιά του ήλιου, όμως, σίγουρα, δεν θα μπορούσε η φύση να έκανε τέτοια παραφωνία να μην είχε προικίσει την τέλεια αυτή αρμονία και με δυο όμορφα μάτια. Επειδή έχω το πλεονέκτημα το αυτοκίνητό μου να είναι ψηλό, το βλέμμα μου δεν άργησε να ταξιδέψει και πιο κάτω και να χαϊδέψει ένα καλοσχηματισμένο στήθος και μιαν άψογη ανάγλυφη πραξιτελική σωματογραμμή, που καλυπτόταν από ένα δροσερό γλυκόχρωμο μπεζ φορεματάκι, που τελείωνε αρκετά ψηλά αφήνοντας να φανούν, όσο φαίνονταν, τα εξίσου όμορφα επενδυμένα με καθαρή σάρκα ισοσκελή οστά της.

Οι κινήσεις της, αν και λίγο νευρικές ίσως λόγω της αδιακρισίας μου, που δεν έδειχνε όμως να την ενοχλεί, να την παρατηρώ, ήσαν στυλαρισμένες, όπως στυλαρισμένη ήταν και η όλη εμφάνισή της. Άπλωσε το αριστερό κομψό χεράκι της αρχικά και σήκωσε ένα πλαστικό ποτήρι με, προφανώς, φραπεδάκι, αναρροφώντας μέσα από ένα καλαμάκι μια γουλιά και τοποθετώντας το πάλι πίσω στη βάση του. Αμέσως το χεράκι της μετακινήθηκε λίγο δεξιότερα και πήρε το κινητό της, του έριξε μια γρήγορη ματιά και το έβαλε πίσω.

Μετά το ανασήκωσε και χάιδεψε λίγο τα μαλλιά της και πίσω στο τιμόνι. Το τι έγινε μετά, ούτε που θα ήθελα να σας το περιγράψω… Γιατί, ρε κορίτσι μου; Ήταν ανάγκη να τα χαλάσεις όλα; Να καταστρέψεις, με μια μόνο κίνηση του δεξιού χεριού, όλη την όμορφη εικόνα που έκανε τα μάτια μου τόσο ευτυχισμένα να κοιτούν; Για να επαληθεύσει, ίσως, τη ρήση που λέει «πολύ όμορφο για να είναι αληθινό». Έφερε, λοιπόν, με μια κίνηση του δεξιού χεριού ένα τσιγάρο στα όμορφα χείλη της, που άνοιξαν για να τον δεχτούν με ερωτικό πάθος και με τη γνωστή στους καπνιστές γκριμάτσα, να τραβήξει με πάθος μια βαθιά ρουφηξιά.

Αν έμενε, δε, ώς εδώ, παρά το ότι υποκειμενικά για μένα δεν θα ήταν ευχάριστη η κίνηση αυτή, θα ήταν συγχωρητέα μπροστά στο σύνολο. Αυτό όμως που κυριολεχτικά χάλασε πλήρως την όμορφη εικόνα, τα κατέστρεψε όλα και με έκανε να μετανιώσω και που την είδα, ήταν η επόμενη νευρική και άτσαλη κίνηση του δεξιού χεριού, που έφυγε έξω από το δεξί τζάμι και τίναξε τη στάχτη του τσιγάρου στον δρόμο. Ευτυχώς που με ξάφνιασε το κορνάρισμα του πίσω αυτοκινήτου, αναγγέλλοντάς μου ότι το πράσινο άναψε και, ευτυχώς, φεύγοντας και χαλώντας την εικόνα να μην έχω άλλη μια, χειρότερη έκπληξη, ενδεχομένως να δω αυτήν την τόσο, κατά τα άλλα, χαριτωμένη σε στυλ μοντέλου κοπέλα, να πετά, όπως συνήθως κάνουν κάποιες/οι, το αποτσίγαρο έξω στον δρόμο.