Όπως είπε και ο Πλάτωνας, «όσοι αδιαφορούν για τα κοινά, είναι καταδικασμένοι να εξουσιάζονται πάντα από ανθρώπους πολύ κατώτερούς τους»

Ημέρα εκλογών σήμερα. Σαν να λέμε ορόσημο. Κάθε φορά που έχουμε μια ξεχωριστή μέρα, την ονομάζω ορόσημο. Όπως για παράδειγμα πριν από δύο βδομάδες που ήταν η γιορτή της μάνας. Αυτές οι ξεχωριστές μέρες με αναζωογονούν. Γιατί λειτουργούν σαν μηχανισμοί ενδοσκόπησης, αλλά και αφετηρίας για κάτι καινούργιο, δημιουργικό. Μου κινητοποιούν και μια διάθεση αυτοκριτικής. Λέω, για παράδειγμα: Γιορτή της μάνας. Τι σημαίνει μάνα για τον καθένα. Μάνα γη. Μάνα πατρίδα. Τι κάναμε για την πατρίδα. Σε τι κατάντια έφτασε σήμερα η πατρίδα εξαιτίας των λαθών και των παραλείψεων των παιδιών της. Και έτσι έρχονται στο μυαλό διάφοροι συνειρμοί, αναλύονται προβλήματα, προτείνονται λύσεις.

Ημέρα εκλογών, λοιπόν. Ορόσημο κι αυτό. Πολλοί οι συνειρμοί. Να πάμε να ψηφίσουμε; Να μην πάμε; Να ζεις ή να μη ζεις, όπως θα έλεγε και ο Σαίξπηρ. Τι αντίκτυπο έχει η μια ή η άλλη επιλογή; Κι αν πάμε, λέω, τι θα ψηφίσουμε; Ή, μάλλον, ποιον ή ποιους υποψηφίους; Είναι και αυτό το ευλογημένο εκλογικό μας σύστημα, που δεν σου επιτρέπει να έχεις την πιο ευρεία επιλογή.

Η προτίμησή μου μπορεί να βρίσκεται σε λάθος συνδυασμό. Ή μπορεί να έχω και δεύτερη προτίμηση ανθρώπου, που να ανήκει και σε άλλον κομματικό συνδυασμό. Τι σύγχυση αλήθεια στα μυαλά των ανθρώπων;

Στην εποχή που ζούμε, θεωρώ πως έπρεπε να υπάρχει δημοκρατικότερο σύστημα. Κι έρχονται στον νου μου τα επιχειρήματα των ταγών μας ότι δεν ψηφίζουμε άτομα, αλλά πολιτικές. Είναι οι πολιτικές, άκουγα προχθές στο ευρωπαϊκό debate, που θα φέρουν τις αλλαγές. Κάτσε τώρα να διαμορφώσεις πολιτικές, κι αν τα καταφέρεις, θα βρεθεί κανένας να τις εφαρμόσει: Γιατί, αν κοιτάξει κανείς όλες τις χώρες, είτε αυτές που ευημερούν είτε αυτές που δυστυχούν, όλες τους έχουν πολιτικές.

Υπάρχουν, όμως, οι πολιτικοί που τις εφαρμόζουν; Η Ευρώπη είναι ελπίδα. Το Eurogroup μάς κούρεψε. Οι νέοι μας παραμένουν άνεργοι. Η οικονομία μας, στην κατηφόρα. Οι έρευνες για τα πολλαπλά σκάνδαλα συνεχίζονται. Ακόμη υπάρχει ατιμωρησία. Τι να ψηφίσουμε, τι να ελπίζουμε; Κροτίδες, χειροβομβίδες στα γήπεδα και στα μυαλά μας. Και η ζωή συνεχίζεται.

Κι όμως, οι εκλογές είναι ένα ορόσημο. Γιατί, όπως είπε και ο Πλάτωνας, «όσοι αδιαφορούν για τα κοινά, είναι καταδικασμένοι να εξουσιάζονται πάντα από ανθρώπους πολύ κατώτερούς τους». Για να έχεις απαιτήσεις από το κοινωνικό σύστημα στο οποίο ζεις, πρέπει να είσαι ενεργός πολίτης, δηλαδή να συμμετέχεις στα τεκταινόμενα, να έχεις άποψη, να είσαι αναπόσπαστο μέρος του συστήματος και ας διαφωνείς.

Όσο κι αν είμαστε όλοι απογοητευμένοι από το σύστημα, τους πολιτικούς, την Ευρώπη, οι εκλογές είναι μια ευκαιρία να κοιτάξουμε κατάματα τους εαυτούς μας και να εκτιμήσουμε τι πήγε λάθος, ποιος φταίει (φταίμε και εμείς) για την κατάντια μας, ποιος μας προσφέρει μια νέα αφετηρία και καινούργιες προοπτικές. Τι επιλογές έχουμε μπροστά μας και με ποια κριτήρια αποφασίζουμε για την καλύτερη επιλογή. Πάντως, όποια κριτήρια κι αν σκεφτώ, κανένα δεν με οδηγεί στην αποχή. Γιατί αποχή σημαίνει διατήρηση της υφιστάμενης κατάστασης. Αν επιθυμούμε αλλαγή, τότε εξασκούμε το αναφαίρετο δικαίωμά μας στην ψήφο και επιλέγουμε οτιδήποτε άλλο από αποχή.