Οι διεθνείς κρίσεις ακολουθούν η μια την άλλη στην εποχή μας. Είχαμε πρώτα το Ιράκ, μετά το Αφγανιστάν -το οποίο ακόμη υποβόσκει στον ορίζοντα-, μετά τη Συρία. Χωρίς να ξεχνούμε την Αραβική Άνοιξη. Η Συρία είναι πάντα στο προσκήνιο, καθώς και το μεσανατολικό ζήτημα. Στην κορυφή, όμως, της διεθνούς επικαιρότητας βρίσκεται από λίγο καιρό τώρα η Ουκρανία.

Η κρίση της Ουκρανίας έφερε τους δύο συνασπισμούς, θα έλεγα, αντιμέτωπους. Μετά δηλαδή τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και την πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων στην Ανατολική Ευρώπη, η «νέα» Ρωσία του Πούτιν ορθώνει καθαρά το ανάστημά της απέναντι στις Η.Π.Α. και την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.). Υπήρξαν, βέβαια, τα γεγονότα στη Γεωργία σαν αρχή, η κρίση, όμως, στην Ουκρανία είναι πολύ περισσότερο οξεία και μας δίδει το δικαίωμα να μιλάμε για επιστροφή στον ψυχρό πόλεμο. Όταν βλέπει κάποιος τα επιχειρήματα των δύο πλευρών, βρίσκεται στο επίκεντρο της κρίσης και της ψυχροπολεμικής νοοτροπίας.

Στην πραγματικότητα, ο Πούτιν τόλμησε καθαρά να αντιπαρατεθεί με τη Δύση, όπως τον καιρό της Σοβιετικής Ένωσης, και να δείξει χωρίς περιστροφές ότι δεν θα ανεχθεί επέμβαση των Δυτικών στη γειτονιά του. Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, αφού οι Δυτικοί απαντούν με κυρώσεις. Επιπλέον, οι Δυτικοί διανθίζουν τις πράξεις τους με τη γνωστή φιλολογία για το δικτατορικό καθεστώς του Πούτιν, για τη διαφθορά του Γιανουκόβιτς και των φίλων του, και την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Είναι καθαρά πολιτική δύναμης (power politics) και όποιος αντέξει. Αν υποχωρήσει η Ρωσία θα χάσει περισσότερο, αφού η Ουκρανία πρέπει να είναι στη σφαίρα επιρροής της γιατί συνορεύει μ’ αυτήν και για πολλούς άλλους λόγους, ιστορικούς, πολιτισμικούς, πραγματικούς. Σήμερα η Ουκρανία, λοιπόν, είναι η καρδιά του κόσμου και το κέντρο της επικαιρότητας.

ΔΡ. ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΧΙΛΛΕΩΣ ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ
[email protected]
Δικηγόρος, Διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών και Διεθνών Σχέσεων