Ας διαλέξουμε αυτούς που πραγματικά μας αντιπροσωπεύουν, που είναι πιο κοντά στα δικά μας πιστεύω και στο δικό μας όραμα για μια καλύτερη κοινωνία

Όταν η Ρέιτσελ Κάρσον έγραψε το βιβλίο της «Σιωπηλή Άνοιξη» το 1962, βασισμένη σε μια πικρή παρατήρηση, ότι πλέον δεν υπήρχαν πουλιά για να κελαηδούν λόγω της χρήσης των χημικών «βιοκτόνων» στη φύση, ξεκίνησε επίσημα η ιστορία της Πολιτικής Οικολογίας. Ήταν πια ξεκάθαρο ότι έπρεπε να παρθούν πολιτικές αποφάσεις, νέες νομοθεσίες και κανονισμοί όσον αφορά τη χρήση των χημικών στο περιβάλλον όπως το DDT, για να μπορέσουν να ανακάμψουν οι πληθυσμοί των πουλιών. Έπρεπε, όμως, να φτάσουμε σε εκείνο το σημείο, όπου τα σημάδια της καταστροφής είναι πλέον υπαρκτά και ορατά, για να ξεκινήσουμε να παίρνουμε εκείνες τις αποφάσεις για να αντιστρέψουμε όσο γίνεται τις δικές μας επιπτώσεις στη φύση και κατ’ επέκταση στη δική μας ζωή;

Κάποιοι λένε κυνικά ότι ο άνθρωπος είναι ένα αυτοκαταστροφικό είδος, που δεν μπορεί ή δεν θέλει να δει πέρα από το σήμερα και τον προσωπικό του μικρόκοσμο. Προσωπικά δεν ασπάζομαι αυτόν τον τρόπο θεώρησης, παρόλο που είναι γεγονός ότι σε πάμπολλες περιπτώσεις έχει αποδειχθεί το αντίθετο. Η ταινία «Age of the Stupid», η εποχή των ηλιθίων δηλαδή, περιγράφει με πολύ γλαφυρό τρόπο πόσο τυφλοί είμαστε σαν είδος, σαν πολιτισμός, στο να αξιολογήσουμε τις καταστάσεις που βιώνουμε καθημερινά, πόσο αδιάφοροι στο να πάρουμε αποφάσεις, συλλογικές ή ατομικές, που θα αντιστρέψουν τις αλυσιδωτές επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής που έχουν ήδη ξεκινήσει.

Ενώ πριν από 20 χρόνια αρκετοί αμφισβητούσαν ακόμη ότι η αυξημένη συσσώρευση διοξιδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα θα οδηγούσε στο Φαινόμενο του Θερμοκηπίου, πλέον είναι φανερό ότι ήδη βιώνουμε την Κλιματική Αλλαγή στην καθημερινότητά μας, στους άνυδρους χειμώνες, στις ξαφνικές κατακλυσμικές καλοκαιρινές μπόρες, στους τυφώνες με τα γυναικεία ονόματα, στο λιώσιμο των πάγων, στην ύψωση της στάθμης της θάλασσας, στην αύξηση της μέσης θερμοκρασίας του πλανήτη, στις εξάρσεις επιδημιών…

Μέσα σε όλα αυτά έρχεται και η οικονομική κρίση και οι πιέσεις για ανάπτυξη με «χαλαρώσεις» αυξάνονται. Ειδικά όταν ζεις σε μια μικρή χώρα στην Ανατολική Μεσόγειο, υπό κατοχή, με την ευλογία ή κατάρα να διαθέτεις φυσικό αέριο, με τα ταμεία του κράτους άδεια, τις τράπεζες χρεοκοπημένες, με άνεργους νέους και τους συνταξιούχους και τους μονογονιούς στα όρια της φτώχιας, τότε για ποια οικολογία και πράσινα άλογα θα μιλήσεις…

Το σύστημα είναι σαθρό, οι θεσμοί σε αποσύνθεση, η οικονομία φυλλορροεί… Αυτό είναι και αλήθεια αλλά και δικαιολογία για να μην πάμε να ψηφίσουμε, να μην ασχοληθούμε με τη «βρόμικη» πολιτική, να μην πάρουμε θέση, να απέχουμε! Είναι δύσκολο να γνωρίζουμε ότι στην παγκόσμια σκακιέρα η Κύπρος είναι ένα τίποτα, ότι οι πλείστες αποφάσεις που μας επηρεάζουν παίρνονται στην απουσία μας. Τρανό παράδειγμα, το κτίσιμο του πυρηνικού εργοστασίου στο Άκιουγιου, στα νότια παράλια της Τουρκίας. Ψάχνοντας το θέμα στο διαδίκτυο, μαθαίνουμε ότι η απόφαση για να κτιστεί στη συγκεκριμένη τοποθεσία πάρθηκε βασισμένη στο γεγονός ότι η περιοχή είναι αραιοκατοικημένη. Θεωρητικά, αν συμβεί κάποιο ατύχημα, δεν θα επηρεαστεί ένας μεγάλος αριθμός ατόμων, απλώς ξέχασαν ότι ακριβώς απέναντι, σε απόσταση μόλις 74 χιλιομέτρων, βρίσκεται η Κερύνεια και η Κύπρος.

Έχει ήδη υπογραφτεί η συμφωνία μεταξύ της Ρωσίας και της Τουρκίας για την κατασκευή και λειτουργία του πυρηνικού εργοστασίου, από τη θυγατρική της ρωσικής εταιρείας Rosatom-Akkuyu NGS Elektrik Uretim Corp (APC: Akkuyu Project Company) στην Τουρκία. Η κατασκευή αναμένεται να ξεκινήσει αμέσως. Τον περασμένο Απρίλιο, σύμφωνα με δημοσίευση της τουρκικής εφημερίδας «Χουριέτ» στις 10/4/2014, η Ρωσία έχει καταβάλει στην Τουρκία ποσό ύψους 1,39 δισεκατομμυρίου δολαρίων για την ετοιμασία της υποδομής του έργου. Συνολικά, το πρώτο πυρηνικό εργοστάσιο της Τουρκίας θα στοιχίσει γύρω στα 20,0 δις δολάρια.

Δεν έχει και τόση σημασία ότι πρόκειται για μια συμφωνία μεταξύ μιας ρωσικής εταιρείας και της Τουρκίας. Θα μπορούσε να ήταν γαλλική, καναδέζικη, αμερικανική κ.λπ. Το χρήμα δεν έχει χρώμα ή σύνορα. Όμως στον βωμό του χρήματος θυσιάζονται πολλά! Το σήμερα και το αύριο αυτού του τόπου και αυτού του πλανήτη. Γι' αυτό πιστεύω πρέπει να αφιερώσουμε λίγο χρόνο σε αυτό που λέγεται πολιτική και Ευρωεκλογές. Λίγο χρόνο να γνωρίσουμε τους υποψηφίους, λίγο χρόνο να δούμε ποιο είναι το πολιτικό τους στίγμα… Όπως και να το κάνουμε, έξι από τους υποψηφίους θα βρεθούν να μας αντιπροσωπεύουν στις Βρυξέλλες. Να προσπαθούν να πάρουν αποφάσεις για εμάς. Ας διαλέξουμε αυτούς που πραγματικά μας αντιπροσωπεύουν, που είναι πιο κοντά στα δικά μας πιστεύω και στο δικό μας όραμα για μια καλύτερη κοινωνία.

ΜΕΛΙΝΑΣ ΜΕΝΕΛΑΟΥ
Μέλος Πολιτικής Επιτροπής Κινήματος Οικολόγων Περιβαλλοντιστών