Η κατάσταση που διαδραματίζεται στο Μακάρειο Νοσοκομείο (15 Μαΐου 2014), με την ιδιαίτερη μεταχείριση των δίδυμων νεογέννητων κοριτσιών, παρουσιάζει μια εμφανέστατα προκλητική στάση για το αναλογιζόμενο επίπεδο της ανθρώπινης αντιμετώπισης που επικρατεί στο συγκεκριμένο νοσηλευτήριο. Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πηγές, τα δίδυμα κρατήθηκαν από τη διοίκηση του νοσοκομείου ως «εγγύηση» για εξόφληση του οφειλόμενου ποσού της γέννας. Το ζεύγος Σεϊντογλου τελούσε υπό ιατρική παρακολούθηση στα κατεχόμενα και κατόπιν εισήγησης του ιατρού τους παραπέμφθηκαν για καισαρική γέννα στο Μακάρειο Νοσοκομείο.

Το θέμα που προβληματίζει και οφείλει να προβληματίσει την κυπριακή κοινωνία είναι ο βαθμός που μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος ή ένας οργανισμός για τη διεκδίκηση των οποιωνδήποτε ισχυριζόμενων οφειλών του. Αδιαμφισβήτητα, τα οποιαδήποτε έξοδα οφείλουν να πληρώνονται, εξού και η δικαιολόγηση της ύπαρξης των διαφόρων νόμιμων διαδικασιών για την απόκτησή τους.

Η συνήθης διαδικασία του κλητηρίου εντάλματος, μέσω αστικής αγωγής, μπορεί ουσιωδώς να εξοπλίσει το νοσοκομείο με τα κατάλληλα μέτρα για την απόκτηση οφειλών. Ακόμα και στην παρουσία τυχόν μεμονωμένων περιπτώσεων, όπου λόγω των ιδιάζοντων χαρακτηριστικών τους, οι οφειλές αδυνατούν να πληρωθούν μέσω των νόμιμων διαδικασιών, η λήψη των διαφόρων οφειλών υπό «παράνομες» διαδικασίες δεν μπορεί να αποτελεί την ορθή αντιμετώπιση του προβλήματος. Ο χαρακτηρισμός των πιο πάνω διαδικασιών ως «παράνομες» μπορεί κάλλιστα να αποδοθεί στην μεταχείριση των διδύμων κοριτσιών.

Στις συγκεκριμένες οφειλές πρωταγωνιστεί η ανθρώπινη φύση στην πιο αγνή της μορφή- δίδυμα νεογέννητα. Μπορεί η χρησιμοποίηση βρεφών να δικαιολογηθεί ως μέτρο εγγύησης σε απαιτούμενες οφειλές; Είναι δυνατόν ο ίδιος ο άνθρωπος να χρησιμοποιηθεί ως τέτοιο είδος παρακράτησης; Μόνο από την απλή αναφορά των διατάξεων του Κυπριακού Συντάγματος, αλλά και των διαφόρων Ευρωπαϊκών και Διεθνών Συμβάσεων επί των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, όπως το δικαίωμα της ελευθερίας του ατόμου, του σεβασμού της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής, αλλά και της αποφυγής της οποιασδήποτε απάνθρωπης ή ταπεινωτικής μεταχείρισης, καθιστούν πιθανότατα αδιανόητες, σε μια σύγχρονη κοινωνία, τις πιο πάνω ενέργειες της διοίκησης του Μακάρειου Νοσοκομείου.

Πόσο μάλλον όταν τα εμπλεκόμενα ανθρώπινα δικαιώματα αφορούν τα ίδια τα νεογέννητα. Τα δικαιώματα του παιδιού ξεχωρίζουν σε ευαισθησία, λόγω του ότι τα παιδιά-νεογέννητα είναι σε δυσμενέστερη θέση, σε σύγκριση με τους ενήλικες, στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους. Συνεπώς, η συγκεκριμένη περίπτωση οφείλει να τύχει εξέτασης και διερεύνησης από τον θεσμό του Επίτροπου Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού.

Συμπερασματικά, μετά λύπης, η μεταχείριση και ο εμπορικός χαρακτήρας που προσδιορίζεται από τις πιο πάνω διαδικασίες του Μακάρειου Νοσοκομείου, επί των δύο νεογέννητων, κάθε άλλο παρά ανθρώπινα μπορούν να λογισθούν. Δυστυχώς, μπορούν εύκολα να νοηθούν πως παραπέμπουν, τουλάχιστον στη «φύση», οπισθοδρομικών και ξεπερασμένων εννοιών, όπως σκλαβοπάζαρο και εμποριοποίηση ανθρώπων, μια παραπομπή που κάθε άλλο παρά τιμητική μπορεί να αποτελεί για την Κυπριακή κοινωνία.

Η πιο πάνω περίπτωση αποδεικνύει τη δυσκολία αντίληψης πως μικρά «διαδικαστικά ολισθήματα» μπορούν εύκολα να επιφέρουν τα συνεπαγόμενα δυσμενή μηνύματα. Καθήκον της κοινωνίας, όσο αφορά το χειρισμό τέτοιων ευαίσθητων ζητημάτων, οφείλει να είναι η εξύψωση και ο σεβασμός του ανθρώπινου χαρακτήρα και αναμφίβολα η αποφυγή της οποιασδήποτε εκούσιας ή ακούσιας υποτίμησής του.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ
Κάτοχος Bachelor of Laws (LLB Hons),
Πανεπιστήμιο Λευκωσίας,
Φοιτητής Medical Law & Ethics (Law LLM)
University of Kent