Η Κοντσίτα ήταν η αυστριακή συμμετοχή, που όχι μόνο σήκωσε την «κούπα», αλλά συζητήθηκε σε βαθμό κακουργήματος. Σε άλλους δεν άρεσε το μούσι, σε άλλους το φόρεμα, σε πολλούς το τραγούδι και στους περισσότερους η αισθητική. Το ερώτημα που προκύπτει είναι γιατί ενόχλησε τόσο αυτή η εικόνα. Η απάντηση είναι απλή. Η Κονσίτα, αλλιώς η γυναίκα με το μούσι, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η σημερινή εικόνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν γνωρίζει τι αντιπροσωπεύει, δεν μπορεί να αποφασίσει μέχρι πού σταματούν τα σύνορά της και πού μπορεί να βάλει μια τελεία.

Όπως η Κοντσίτα με όλες τις αρνητικές επικρίσεις ψηφίστηκε, έτσι και η Ευρωπαϊκή Ένωση καλεί τους πολίτες της να ψηφίσουν τους ευρωβουλευτές της. Είναι οφθαλμοφανές ότι η Ευρώπη δεν αγαπά όλα τα παιδιά της το ίδιο. Δίνει την εντύπωση ενός οικονομικοπολιτικού λόμπι, που έχασε τον ανθρωποκεντρικό του χαρακτήρα και απομακρύνθηκε επικίνδυνα από τις βασικές αρχές της δημιουργίας της. Όπως η Κοντσίτα σύγχυσε με την εμφάνισή της, έτσι και η Ε.Ε. συγχύζει τους πολίτες της με την πολιτική της.

Είναι δημοκρατική αλλά και δικτατορική, απόλυτη αλλά και ανεκτική, λογική αλλά και παράλογη, ενωμένη αλλά και διαχωρισμένη, προστατεύει τους πολίτες της αλλά και τους εξευτελίζει, είναι δίκαιη και παντελώς άδικη, ξεκίνησε σαν όνειρο και έγινε εφιάλτης. Οι ευρωβουλευτές μας δεν κατάφεραν να πείσουν τον λαό, ότι ο «πόθος» της ευρωεκλογής τους είναι για μια πρώτης γραμμής μάχιμη θέση, αντίθετα, πέρασαν στον πολίτη τη γενική άποψη ότι μια καρέκλα στην Ευρωβουλή, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια καλά αμειβόμενη θέση ή ένα προσωπικό βίτσιο.

Οι πλείστοι των υποψηφίων ή είναι τελείως άπειροι, ή αφού πέρασαν από διαφορετικές κομματικοπολιτικές αντιλήψεις και αντιπαραθέσεις, προσαρμόστηκαν στις πιο ευκαιριακά ελπιδοφόρες γι’ αυτούς πιθανότητες, για μια θέση στις Βρυξέλλες. Η συνήθεια των πολιτικών να ακούν για να αντιμιλούν και ποτέ για να μαθαίνουν, η συνεχής μετάλλαξή τους που βασιζόταν στην υποθετική αμνησία του λαού, η αλαζονεία να παρουσιάζονται μια με «μούσι» και την άλλη με «βραδινό φόρεμα» και στο τέλος με ένα μίγμα των δυο, δεν διαφέρει καθόλου από την εικόνα της Κοντσίτα.

Σε μια μικροκοινωνία όπου η χειραψία δεν είναι ποινικό αδίκημα και αλληλογνωριζόμαστε μέχρι βαριεστιμάρας, ο πολίτης κάνοντας ένα «play back» μπορεί να επιλέξει. Αν και θα επιθυμούσε να έχει την επιλογή της οριζόντιας ψηφοφορίας, ενέργεια όμως που δεν βολεύει ούτε τα κόμματα ούτε τις Κοντσίτες.