Έχει και η λεκτική ακράτεια τα όριά της, κύριε Πρόεδρε. Όταν τα ξεπερνάς, δεν είσαι οραματιστής, είσαι θεατρίνος
…ακούτε Κερυνειώτες, ακούτε Ασσιώτες, ακούτε Παλαικυθρίτες, ακούτε αγωνιστές, ακούτε δεξιοί, αριστεροί, κεντρώοι, σοσιαλιστές, άκου κόσμε, τι ακούσαμε από τον Πρόεδρο Αναστασιάδη μόλις πριν από λίγες μέρες: «Η οικογένειά μου είχε αδελφικές σχέσεις με τους Τ/κ, τους οποίους σέβομαι και εκτιμώ. Ο πατέρας μου Χρύσανθος ήταν αστυνομικός στο χωριό Συλίκου, που ζούσαν Τουρκοκύπριοι. Το 1974 έσωσε τους Τ/κ που απειλούνταν από φανατικούς Ε/κ».
Ακούστε τώρα τι ακούσαμε και πριν από μερικά χρόνια και πάλιν από τον κ. Αναστασιάδη, όταν απευθυνόμενος στον Πατριάρχη του είπε: «Πόσο υπέφερε ο Ελληνισμός της Κωνσταντινούπολης, οσάκις αντί της σωφρόνου (έτσι το είπε, «σωφρόνου») συμπεριφοράς, επιλέγαμε ως πατριωτική πράξη, τα συνθήματα. Δεν θέλουμε να επαναλάβουμε την ίδια πορεία. Δεν θέλουμε να διαπράξουμε τα ίδια λάθη».
Βεβαίως, όλοι ξέρουμε ότι τα «ίδια λάθη» ήταν ο αγώνας του ’55-59, τότε που με πρόσχημα τη δράση της ΕΟΚΑ κατά των Άγγλων, εξεδιώχθη και υπέφερε ο Ελληνισμός της Κωνσταντινούπολης (Πογκρόμ, 6/9/1955) και το 1964, όταν οι Τούρκοι, με πρόσχημα τη δική τους ανταρσία στην Κύπρο, έδιωξαν και τον υπόλοιπο Ελληνισμό της Πόλης. Αυτήν την προσπάθεια εξομοίωσης δήμιου με το θύμα επιχειρούσε και ο κ. Χριστόφιας όταν ήταν Πρόεδρος: «Εμείς στρώσαμε το χαλί στην Τουρκία… εμείς σφάξαμε Τουρκοκύπριους… εμείς τους διώξαμε το ’63 και τους κλείσαμε στους θυλάκους… εμείς φταίμε που δεν δούλεψε η Ζυρίχη…».
Και οι δύο Πρόεδροι, και ο νυν και ο τέως, διαγράφουν τους φόνους Ελλήνων που διέπραξαν οι Τουρκοκύπριοι κατά τον απελευθερωτικό αγώνα, διαγράφουν τη σφαγή των Κοντεμενιωτών στο Κιόνελι, διαγράφουν την τουρκανταρσία του ’63. Και ακόμα χειρότερα, ο κ. Χριστόφιας είχε φθάσει στο ανιστόρητο για Έλληνα Κύπριο ηγέτη σημείο, να μιλά για δύο εισβολές το 1974, μια ελληνική και μια τουρκική.
Το τι έκαναν οι Τούρκοι στην οικογένεια της Μάντολες, στους Κερυνειώτες, στους Ασσιώτες κ.ο.κ. τα παρασιωπούν. Παρασιωπούν τους 6.000 βιασμούς, τις δολοφονίες αμάχων, τις αγριότητες του ’55, του ’63 και του ’74. Τα παρασιωπούν και επικεντρώνονται σε κάποιες μεμονωμένες εγκληματικές πράξεις δικών μας αφρόνων, δικαιώνοντας έμμεσα την τουρκική κρατική τρομοκρατία, τους διατεταγμένους από την τουρκική ηγεσία φόνους αθώων από τους αγροίκους Αττίλες.
«Φταίξαμε, κάναμε λάθη και πρέπει να πληρώσουμε το τίμημα». Και το τίμημα είναι μια ετεροβαρής λύση - αυτή ακριβώς που προετοιμάζεται. Και δεν είναι συνομιλίες που διεξάγονται, αλλά οι όροι παράδοσής μας. Ρώτησαν κάποτε τον Σολωμό, πώς πάει το Έθνος. Και αποκρίθηκε: «Έχεις δει κότα να της μαδάνε τα φτερά και να συνεπαίρνει ο αέρας τα πούπουλα; Έτσι πάει το Έθνος». Θα μπορούσε ο εθνικός μας ποιητής να περιγράφει το σημερινό δράμα στην Κύπρο, με αυτά ακριβώς τα λόγια. Κρίση καθολική σε όλους τους τομείς.
Ολοφάνερος ο εξ Ανατολών κίνδυνος, ορατός και ψηλαφητός, και εμείς αντί να διεκδικούμε, ενεργούμε και λειτουργούμε με τους τουρκικούς όρους. Έχει ένα όραμα, είπε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης στην πρόσφατη συνέντευξή του στη «Χουριέτ». «Το όραμά μου είναι το ίδιο με αυτό του Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ». Έχει και η λεκτική ακράτεια τα όριά της, κύριε Πρόεδρε. Όταν τα ξεπερνάς, δεν είσαι οραματιστής, είσαι θεατρίνος. Τελικά, ποιος από τους δύο Προέδρους, τέως και νυν, έχει πτυχίο στην πρόσφατη Ιστορία της Κύπρου και ποιος μεταπτυχιακό; Εδώ σας θέλω, κυρία Μάντολες…
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΟΛΩΜΟΥ
Μέλος Εκτελεστικού Γραφείου του ΔΗΚΟ
