Γιορτάζετε, λέει, πάλι, αγαπημένη προστάτιδα και στήριγμά μας! -που λέει ο λόγος- Ευρώπη (διάβαζε Γερμανία). Δέκα χρόνια που μας πήρατε στην αγκαλιά σας, μικρό και προβληματικό βρέφος, ένας χρόνος που σαν άλλος Ηρώδης μάς καρατομήσατε, γιατί είχαμε το θράσος και τολμήσαμε: πήραμε τα πάνω μας, καλώς ή κακώς (γιατί έπαιξε και το δεύτερο, αλλά με τα ξερά, τους επιτήδειους, να καίγονται και τα χλωρά, οι ανίδεοι;). «Έτσι είσαστε;», μας είπατε. «Να, για να μάθετε». Ναι, αλλά όλα κι όλα, αχάριστοι δεν είμαστε. Μετά το κούρεμα ιδρώτα και κόπων μιας ζωής ανθρώπων που δεν έφταιξαν -αυτοί που έφταιξαν μια χαρά τη βόλεψαν!- μετά το κούρεμα ονείρων και ελπίδων, ε, πάλι τα κουτσοκαταφέρνουμε, θέλετε δεν θέλετε, και παίρνουμε τ’ απάνω μας.
Και τα εύσημά σας πήραμε αγαπητοί συνέταιροι - πήγα να πω συμπέθεροι, σόρι!-. Και μια τρίχα πάνω απ’ τα σκουπίδια μάς σπρώξατε. Κι ότι μας χρησιμοποιήσατε ως πειραματόζωο για να μάθουν κι άλλοι αδύνατοι πως τιμωρούν οι δυνατοί, μας είπατε. Και μέσα απ’ τα δόντια μια «συγγνώμη» σάς ξέφυγε - η παροιμία που έχει ο λαός μας για τη συγγνώμη ατυχώς δεν γράφεται -. Παράπονο δεν έχουμε, μόνο που μας μαχαιρώνουν όσα βλέπουμε: χιλιάδες άνεργοι νέοι, να ξενιτεύονται, -κατά κει κοντά σας έρχονται, τι άλλο να κάνουν;- Εκατοντάδες κοινωνικά παντοπωλεία που απλώς ξεγελούν την πείνα χιλιάδων παιδιών και ηλικιωμένων. Δρόμοι ερημώνουν, κλείνουν μαγαζιά και επιχειρήσεις, κι οι τιμές παίζουν μπάλα με τα σύννεφα.
Αλλά η προστασία σας, εκεί, σιδερένια αγκαλιά. Πρώτοι και καλύτεροι τρέξατε ν’ αρπάξετε μερτικό απ’ τα αέρια και τα πετρέλαιά μας. Όχι που θ’ αφήνατε. Λέγαμε, λοιπόν, να βγούμε ανά τας οδούς και τας ρίμας να φτυστούμε μόνοι μας μη ματιαστούμε που το σφίγγουμε τρύπα τρύπα το ζωνάρι. Ως πιο κει! Κάτι ψιλά ακόμα για μισθούς και συντάξεις έχει το κράτος, θα ’ρθει σε λίγο η Τρόικα να περάσει από κόσκινο συνεργατισμό, εθελοντικές οργανώσεις, κι έτσι και δεν μπουν στην τροχιά της τη βάψαμε. Πειράζει που εκατομμύρια ευρωπουλάκια συνεχίζουν τις απλωτές; Μπα!
Να ’μαστε, λέει, καλά παιδιά, μας ράβουν κοστούμι -λύση ή σάβανο, θα δείξει- στείλαμε και στις Αφρικές, με δική σας καθοδήγηση, κάποιους, να μάθουμε εμείς οι αυτόχθονες ιθαγενείς πώς λύνουν τις διαφορές τους μαύροι και λευκοί (αλήθεια έχουν κι εκεί κατοχή εδάφους, πράσινη γραμμή, καταπάτηση ιερών και οσίων;). Σαράντα χρόνια πώς δεν το σκεφτήκαμε, αλήθεια; Τώρα να μπούμε πάλι στον κόπο να σας θυμίσουμε τις διακηρύξεις σας για αλληλεγγύη, σεβασμό, προστασία; Προς τι; Να ελπίσουμε ότι σε καμιά αναλαμπή θα θυμηθείτε τ’ όνομα, τις αρχές, τις αξίες μας που δανειστήκατε, τον πολιτισμό μας που κατακλέψατε, τις αποζημιώσεις που μας χρωστάτε; Όνειρα θερινής νυχτός!
Σαν φτωχοσυγγενείς με τους οποίους πρέπει ντε και καλά να κάνετε Πάσχα μάς έχετε, και πολύ μας πέφτει. Λέγαμε να σας πούμε απλώς πως δεν είναι αυτή η Ευρώπη που μας τάξατε. Με το ευρώ σας σιδεροκέφαλο και το δικό μας να κάνει σεριάνι από άδεια τσέπη σ’ άλλην άδεια. Με βόρειους και νότιους, πλούσιους και φτωχούς. Λέγαμε να σας ευχηθούμε τα Χρόνια Πολλά, αλλά φοβόμαστε μη μας ξεφύγει καμιά απρέπεια και σας βρει κατάμουτρα και δεν κάνει. Αφήστε καλύτερα!
