Όλες αυτές οι μορφές που κοσμούν σαν φωτεινό λίκνο το περήφανο Έθνος των Πανελλήνων από την αρχαιότητα ίσαμε σήμερα, ταυτόχρονα η λάμψη που ακτινοβολούν αρκεί και περισσεύει για να σκεπάσει ολάκερη την ανθρωπότητα

«Διαφωνώ ριζικά μαζί σου, αλλά ταυτόχρονα υπερασπίζομαι μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να εκφράζεσαι ελεύθερα». Επέλεξα αυτήν τη σοφή ρήση αντί προλόγου, γιατί αυτό θα πει, φίλτατοι αναγνώστες, το μεγαλείο της Δημοκρατίας. Ή, αν προτιμάτε, αυτό θα πει πολιτικός πολιτισμός. Αν είναι κάτι το οποίο έχουμε να καυχόμαστε ως Έθνος είναι το γεγονός ότι ανέκαθεν είχαμε και εν κατακλείδι έχουμε να παραδώσουμε μαθήματα Δημοκρατίας, καθώς και πολλούς από τους θεσμούς, τα ήθη, τα έθιμα, τις αξίες, τα ιδανικά της ελευθερίας, ως επίσης και πολλές από τις παραδόσεις μας.

Ταξιδεύοντας πίσω στον χρόνο και συγκεκριμένα στην αρχαιότητα, θα συναντήσουμε διάφορους φιλόσοφους όπως λ.χ. ο Αριστοτέλης, ο Πλάτωνας, ο Σωκράτης, με αποκορύφωμα τον χρυσούν αιώνα του Περικλέους (5ος αιώνας π.Χ.), με τη γνωστή σε όλους μας Εκκλησία του Δήμου, καθώς και τη Βουλή των Πεντακοσίων, έτσι ώστε αυτό το μείγμα να εμπλουτιστεί, να γιγαντωθεί και εν τέλει να αποτελέσει τη μαγιά ή το σπέρμα, αν θέλετε, της Δημοκρατίας.

Γυρνώντας το ρολόι του χρόνου πολύ πιο μπροστά φθάνοντας στις μέρες μας και πάλιν θα συναντήσουμε παρόμοιες προσωπικότητες οι οποίες και μεγαλούργησαν, όπως η αείμνηστη αγωνίστρια της Δημοκρατίας Μελίνα Μερκούρη, έως και την επίσης αείμνηστη αγωνίστρια της ελευθερίας Σοφία Βέμπο, ενάντια στον γερμανοϊταλικό φασισμό, η οποία και ενέπνεε με τη βελούδινη φωνή της την υπέροχη εκείνη γενιά των απανταχού Ελλήνων πολεμιστών, του τρισένδοξου Έπους του ΄40.

Είναι γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο που έμεινε βαθιά χαραγμένο στη μνήμη τού κάθε λογής Έλληνα το εξής χαρακτηριστικό: «Σοφία Βέμπο η τραγουδίστρια της νίκης». Έτσι καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι διαχρονικά ως Ελληνισμός κατέχουμε το προνόμιο να διαπλάθουμε σαν καθοδηγητικός φάρος Φιλοσόφους, Στοχαστές, Ποιητές, Συγγραφείς, μα πάνω απ’ όλα έντιμους και ανιδιοτελείς ήρωες, που ξέρουν και κατέχουν πολύ καλά ή διαφορετικά διαθέτουν το χάρισμα να πολεμούν σαν πραγματικοί Έλληνες.

Μέγιστη παράλειψή μου θα ήταν να μην αναφερθώ στον Αγωνιστή της Δημοκρατίας και της Αντίστασης Μίκη Θεοδωράκη, που μαζί με την προαναφερθείσα Μελίνα Μερκούρη προέταξαν τα στήθια τους (μέσα από τις μελωδίες τους) ενάντια στη λαομίσητη Χούντα των Συνταγματαρχών, οι οποίοι «φρόντισαν» να αμαυρώσουν το ανέκαθεν ματοβαμμένο και γιομάτο θυσίες περιβραχιόνιο του Έλληνα Αξιωματικού. Σκοπίμως άφησα τελευταίο τον κορυφαίο των κορυφαίων και παρ’ ολίγον τυρρανοκτώνο που δεν είναι άλλος από τον κατ' εξοχήν θρύλο της αντιδικτατορικής πάλης Αλέξανδρο Παναγούλη, που και υπέστη τα φρικτότερα των βασανιστηρίων στα κρατητήρια της Ε.Σ.Α. του άφρωνος, παρανοϊκού και μετέπειτα ολετήρα της Κύπρου Δημήτριου Ιωαννίδη.

Έτσι λοιπόν ο καθένας, απ’ το δικό του μετερίζι, έβαλε το δικό του λιθαράκι ενάντια στο γκρίζο κατεστημένο της εποχής, ούτως ώστε να οδηγηθούν όλοι οι ελληνόφωνες επίορκοι Αξιωματικοί στο εδώλιο του κατηγορουμένου! Πόσω μάλλον λαμβανομένου υπ' όψιν του γεγονότος ότι οι κύριοι αυτοί βεβήλωσαν τη Δημοκρατία, τι ειρωνεία, στη χώρα την οποία την εγέννησε και την εμπέδωσε. Κλείνοντας το εν λόγω άρθρο, φίλοι αναγνώστες, θα ήθελα να αναφέρω το εξής, που σε τελική ανάλυση αποτελεί γεγονός αδιαμφισβήτητο. Όλες αυτές οι μορφές, που κοσμούν σαν φωτεινό λίκνο το περήφανο Έθνος των Πανελλήνων από την αρχαιότητα ίσαμε σήμερα, ταυτόχρονα η λάμψη που ακτινοβολούν αρκεί και περισσεύει για να σκεπάσει ολάκερη την ανθρωπότητα.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΩΚΑΣ