Όταν ποθείς απεριόριστα κάτι και σου δίνουν μια στιγμιαία γεύση από αυτό, καταβάλλεσαι από μια παράλογη υπερβολή. Χάνεις την πραγματικότητα, βλέπεις, ακούς και αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα όπως εσύ θα ήθελες να είναι. Παραβλέπεις μέσα από την ψυχολογική φόρτιση τη μεγάλη εικόνα, αποκαλώντας το «θαύμα», γιατί έχεις εγκλωβιστεί στη δική σου μικρή εικόνα, που έχει σημασία μόνο σ' εσένα και τις φωτογραφίες που κατέγραψες στο κινητό σου.

Ο χρόνος έχει την ιδιότητα να λειτουργεί θεραπευτικά στον έντονο συναισθηματισμό και νηφάλια να σου επιτρέπει να δεις τι αποκόμισες. Αυτό που σου μένει είναι ό,τι εισέπραξαν οι τρίτοι, όταν εσύ ήσουν τυφλά φορτισμένος.

Αποφορτισμένος τώρα από συναισθηματισμούς και ψευδαισθήσεις, θυμάμαι την τουρκική σημαία δίπλα από αυτήν του ψευδοκράτους, που έντεχνα τοποθετήθηκαν στο ισόγειο μεταλλικό μπαλκόνι, ώστε υψομετρικά να τις πιάνει αναγκαστικά ο τηλεοπτικός φακός. Μια «άφωνη» καμπάνα, με κομμένο το σχοινί και μια ακολουθία Επιταφίου που έμοιαζε περισσότερο με εκδήλωση ανταλλαγής δώρων, προσεγμένων λέξεων και ένα κλειδί χωρίς πόρτα. Είναι άξιο περιέργειας πώς θα αντιδρούσαν οι Τούρκοι, αν, αντί για τον Επιτάφιο στον Άγιο Γεώργιο Εξορινό, ζητούσαμε να κάνουμε Ανάσταση. Η υπέρμετρη υπερβολή ξεπέρασε τα όρια της λογικής, σε βαθμό να αναλύουμε τη διαμόρφωση της πόλης τηλεοπτικά, σε σημείο γυναίκα να πάρει τηλέφωνο και να διερωτάται αν θα χαλάσουν το σπίτι της, στην αναδημιουργία της νέας πόλης.

Δέκα χρόνια μετά, το βρικολακιασμένο σχέδιο Ανάν το επαναφέρουμε σαν «επέτειο» του δημοψηφίσματος. Ότι δεν «πάμε» καλά, αυτό το γνωρίζαμε. Αυτό που δεν γνωρίζουμε είναι ότι είμαστε ανεπίδεκτοι μαθήσεως.

Συνεχίζουμε να αναμιγνύουμε σε ένα μπλέντερ την υπερβολή, την υπεροψία και την ψευδαίσθηση, αγνοώντας πεισματικά ότι αυτά μας οδήγησαν στη σημερινή άθλια κατάστασή μας. Ανακοινώνουμε μεγάλες επενδύσεις, πριν ακόμα φτάσουν οι επενδυτές, δικάζουμε τηλεοπτικά και ζητούμε παραιτήσεις, έτσι απλά. Ξαναγυρίζουμε στο παρελθόν να δικάσουμε τηλεοπτικά τους προηγούμενους, λες και τα δικά τους σφάλματα δικαιολογούν τα δικά μας.

Όλοι θέλουμε λύση, αλλά ο καθένας έχει διαφορετική προσέγγιση σ' αυτήν. Αν και την έχουμε πάθει άπειρες φορές όταν η γλώσσα προτρέχει των πράξεων, φαίνεται ότι δεν βρήκαμε τη θεραπεία. Συνεχίζουμε να μπερδεύουμε φυσικό αέριο, εθνικό θέμα, επενδυτές κ.ά., αντί να κρατήσουμε χαμηλούς τόνους και αν ποτέ φτάσουμε σε ένα αποτέλεσμα, να το θεωρήσουμε φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων και να τελειώνει με μια σεμνή ανακοίνωση, χωρίς φαφλατισμούς και μεγάλα λόγια.

Δεν μπορεί να αλλάξει το «αύριο» επιμένοντας στις στείρες νοοτροπίες του παρελθόντος. Μισός αιώνας λαθών, συνθημάτων, υπέρμετρου ενθουσιασμού, υπερβολής, μίσους, αντιπαραθέσεων, αυτοκαταστροφής, δεινών και παθών είναι αρκετά. Καιρός να σοβαρευτούμε, να γυρίσουμε επιτέλους σελίδα και να ξεφύγουμε από τη «μόρφωση» του καφενείου.

Η συμπεριφορά μας και ο τρόπος σκέψης μας καθορίζει το πώς μας αντιμετωπίζουν και χαρακτηρίζουν οι άλλοι.