Τώρα η «ορολογία» αφορά «επανένωση» και η επιδίωξη είναι η «συμφιλίωση» κατά το πρότυπο της Νοτίου Αφρικής…
Τον Απρίλη του 1955, έναρξη του υπέροχου Αγώνα για αποτίναξη του αγγλικού ζυγού, ακολούθησε 49 χρόνια μετά, ως εξαίρετη μορφή διεκδίκησης, ο Απρίλης του 2004 όπου η πεποίθηση και ο αγώνας του «δεν ξεχνώ», «τα σύνορά μας είναι στην Κερύνεια» και «διεκδικώ απελευθέρωση», οδήγησε, με το Δημοψήφισμα, στην απόρριψη ενός Σχεδίου κακής λύσης, που αποστερούσε, σωρευτικά, πολλά από τα αναγνωρισμένα ατομικά δικαιώματα και ελευθερίες.
Η Κυπριακή Δημοκρατία, θύμα ενός όχι τυχαίου Απριλιάτικου πραξικοπήματος στην Ελλάδα το 1967 και μιας οικονομικής υποδούλωσης από τον Μάρτη του 2013, συναποτελούν μαζί με το πραξικόπημα του 1974 στην Κύπρο το ίδιο κοινό δείγμα «ενδιαφέροντος» και μεθόδευσης των Ξένων, για να «τελειώνουν» με το κυπριακό πρόβλημα. Είναι οι ίδιοι που φροντίζουν ώστε να μην πιστεύουμε στην ευλογία του υποθαλάσσιου πλούτου, γι’ αυτό και υποδεικνύουν να το υπαγάγουμε στην επικυριαρχία της Τουρκίας. Οι ίδιοι που προωθούν λύση καταστρεπτική.
Τώρα η «ορολογία» αφορά «επανένωση» (ως να μην είμαστε ένα Κράτος που τελεί υπό στρατιωτική παράνομη κατοχή, διαίρεση και εποικισμό) και η επιδίωξη είναι η «συμφιλίωση» κατά το πρότυπο της Νοτίου Αφρικής, η οποία όμως υπάρχει ως το Κράτος, γιατί τότε, ο αείμνηστος ηγέτης της, απέρριψε τη διζωνική λύση που του προτάθηκε, γιατί τη θεώρησε, ορθά, ότι είναι πραγματικά, ρατσιστική. Ταυτόχρονα συμβάλλουμε στην προβολή διεθνώς μιας θρησκευτικής τελετής σε ένα λεηλατημένο από χρόνια Ναό στην υπό κατοχήν περιοχή της Κύπρου, ως δείγμα καλής θέλησης του κατακτητή. Προπαγάνδα περί τη δήθεν θέληση του κατακτητή να δείξει κατανόηση στο αίτημα για εκκλησιασμό, ο οποίος όμως έχασε την ευκαιρία με τη δήλωση του Μουφτή να επικαλείται ένα ανύπαρκτο ψευδοκράτος!
Η Τουρκία γνωρίζει τι επιθυμεί και μεθοδεύει ανυποχώρητα, ενώ η δική μας πολιτική ηγεσία υποχωρεί εθελοτυφλούσα διαχρονικά. Και ο λαός περιμένει και εύχεται την Ανάσταση του τόπου. Τούτο γιατί στους καιρούς της κάμψης και της έκπτωσης που βρισκόμαστε, δεν πρέπει να επικρατήσει η αποκαρδίωση, η έσχατη απογοήτευση και η κρατική μας κατάρρευση. Η αγάπη για την ελευθερία, η πίστη στη δημοκρατία και η διεκδίκηση σεβασμού όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων πρέπει να αποβεί για μιαν ακόμη φορά, κατά το παράδειγμα του Δημοψηφίσματος του 2004, η δημιουργική δύναμη, που θα οδηγήσει τον κυρίαρχο λαό στο να απορρίψει κάθε νέο καταστρεπτικό σχέδιο λύσης.
Έτσι, ο ίδιος ο λαός, με πλήρη ιστορική αυτοσυνειδησία και με βαθύ προβληματισμό για τη μοίρα και τους προσανατολισμούς του, θα κατευθύνει τη διαμόρφωση μια νέας στρατηγικής αγώνα, που θα επιτρέψει τη θεώρηση του μέλλοντος με ελπίδα. Τούτο γιατί σε τέτοιες ώρες όλοι οι πολίτες πρέπει να εξαγάγουν τα ορθά συμπεράσματα περί τα αιτήματα των καιρών, να δουν με βλέμμα οξυδερκές το μέλλον, ώστε να δονήσουν τους μουδιασμένους αρμούς της ιστορίας και να εμφυσήσουν νέα πνοή αυτοπεποίθησης και διεκδίκησης. Καιρός μνήμης και πρόσθετης ευθύνης, ώστε ως λαός να υψώσουμε την ταπείνωση σε αγωνιστικότητα και να χαράξουμε και πάλι μια πορεία αξιοπρέπειας, ανάλογη με αυτήν του Δημοψηφίσματος.
Διεκδίκηση που δεν πρέπει να είναι απλή φραστική ωραιολογία ή συνθήματα, αλλά πίστη για έναν αγώνα με νέα στρατηγική και αποφασιστικότητα. Τα δικαιώματά μας δεν θα μας τα εξασφαλίσουν άλλοι, αλλά μόνο η δική μας διεκδίκηση. Εμείς οφείλουμε, μ’ αφορμή την αποδεδειγμένη τουρκική βουλιμία, να επαναφέρουμε το Κυπριακό πραγματικά στην ορθή διάστασή του, ως ζήτημα εισβολής, κατοχής και εποικισμού. Να μιλήσουμε καθαρά προς όλους για την ανάγκη διεκδίκησης λύσης κατά το διεθνές και ευρωπαϊκό δίκαιο, το οποίο να διατηρήσουμε ως το πρώτιστο και μέγιστο δικαίωμά μας.
Το χρωστούμε στην ιστορία του τόπου, στους αγώνες των γενιών που πέρασαν, σ’ αυτούς που ακολουθούν, στο δικαίωμα επιστροφής, στις θυσίες και στο δίκαιο. Άλλωστε την άδικη λύση και την όποια πορεία προς την καταστροφή, που ανιχνεύεται και καθίσταται ορατή διά των υποχωρήσεών μας, δεν την αντέχει η αξιοπρέπειά μας. Δεν πρέπει να μείνει ατιμώρητο το έγκλημα της Τουρκίας και ούτε θα επιτρέψουμε την αποενοχοποίησή της. Έχουμε δικαίωμα στην ανάσταση και του τόπου μας.
ΣΙΜΟΣ Α. ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ
Μέλος Συμμαχίας Πολιτών
