Τα παλιά τα χρόνια οι άνθρωποι ζούσαν έξω στη φύση. Δούλευαν στα χωράφιά τους, περπατούσαν στις ποταμοσιές, όργωναν και θέριζαν, απολάμβαναν το φυσικό τους περιβάλλον. Έτσι, δεν ήταν φιλάσθενοι, διατηρούνταν δραστήριοι μέχρι τα βαθιά γεράματα. Τι γίνεται, όμως, σήμερα; Οι συνήθειες άλλαξαν. Ο τρόπος ζωής διαφοροποιήθηκε άρδην. Όχι εκ προθέσεως αλλά εξ ανάγκης. Ο σύγχρονος άνθρωπος δουλεύει περισσότερο σε κλειστούς χώρους και πολλές φορές κάτω από ανθυγιεινές συνθήκες.

Οι καθιστικές εργασίες αυξάνονται, περιορίζοντας όσους τις εκτελούν σε ακινησία. Μαζί με άλλους ψυχοσωματικούς παράγοντες, αυτός ο τρόπος ζωής συντελεί στην απώλεια της ευρωστίας που χαρακτήριζε τις παλιές γενιές. Και, όμως, δεν είναι ανάγκη να καταλήγουμε σε αυτήν τη σχεδόν αρρωστημένη ζωή που διάγει ο περισσότερος πληθυσμός. Η κυπριακή φύση παραμένει το ίδιο φιλόξενη, όμορφη με χρωματισμούς και ευωδιές, που θα ’λεγα χωρίς δισταγμό, να μας ζηλεύουν σε όλο τον ντουνιά. Και αν σήμερα δεν περπατάμε με τον κασμά στον ώμο για να πάμε να ποτίσουμε το περιβόλι μας έξω από το χωριό, μπορούμε να βάλουμε τα αθλητικά μας και να εκδράμουμε σε ένα μονοπάτι της φύσης στο βουνό ή στην ακροθαλασσιά.

Ή ακόμη, να απολαύσουμε τον περίπατό μας στα υπέροχα γραμμικά πάρκα εντός των πόλεων και κοινοτήτων μας. Τι πιο ωραίο να αρχίζεις τη μέρα σου ή να την τελειώνεις με μία νότα δροσερή από τη φύση! Κι αν ακόμη οι δουλειές μας δεν το επιτρέπουν, μπορούμε να καταφύγουμε για άσκηση σε ένα γυμναστήριο στη γειτονιά μας, φτάνει να το λειτουργεί προσοντούχος γυμναστής, γιατί άσκηση λανθασμένη είναι χειρότερη από καθόλου άσκηση. Όπως και να έχουν τα πράγματα, είτε στη φύση είτε στο γυμναστήριο, η άσκηση είναι ο μοχλός της διατήρησης της λειτουργικότητας του οργανισμού μας.

Είναι η διατήρηση της ψυχικής μας υγείας, που πρέπει στις μέρες μας ιδιαίτερα να την προσέχουμε ως κόρην οφθαλμού. Ακμαίος οργανισμός σημαίνει καλή ποιότητα ζωής, κι αυτό είναι που στοχεύουμε όλοι για να μετουσιώσουμε την επίκαιρη ευχή για χρόνια πολλά και καλά σε πράξη.