Η ιστορία, η λογική και η εμπειρία πείθουν ότι είναι παράλογο να εξαρτάται η μοίρα ενός λαού και το μέλλον μιας πατρίδας από έναν πείσμονα μονομάχο, είτε είναι επιβαλλόμενος ηγεμόνας είτε εκλελεγμένος Πρόεδρος
Ο πόλεμος είναι η σιδερένια γροθιά της διπλωματίας, είχε πει ο Γερμανός στρατηγός Καρλ Κλαούζεβιτς. Κι εμείς τη χάσαμε, είτε γιατί δεν τη θελήσαμε είτε γιατί μας την αρνήθηκαν. Την αμυντική πολιτική και την ανάγκη πολεμικής προπαρασκευής οι πολυχρονεμένοι μας τις παραμέρισαν. Μας φορολογούσαν, βέβαια, χωρίς διαλείμματα, για την άμυνα, αλλά λογαριασμό ουδέποτε μας έδιναν. Τα λεφτά του φορολογούμενου κοσμάκη ήταν πάντα όπως τα λόγια των πολιτικών μας. Φτερωτά. Ούτε πού πηγαίνουν ξέρουμε ούτε όπλα βλέπουμε.
Επανειλημμένα ζητούσαμε από την προηγούμενη προεδρία να μας πει πού ταξίδευαν τα χρήματα για την άμυνα, αλλά πέρα βρέχει. Ουδέποτε πήραμε απάντηση. Έτσι το μόνο σίγουρο είναι ότι μείναμε γρονθοκοπημένοι και χωρίς γροθιά που θα βοηθούσε στην πειθώ της διπλωματίας μας, στην οποία, κατά την απλή λογική, οφείλαμε να δώσουμε ιδιαίτερη σημασία από την πρώτη στιγμή για καθαρούς υπαρξιακούς λόγους, που η πρόνοια όριζε, στην ακατάσχετη τρικυμία των εναντίον μας απειλών.
Η διπλωματία ήταν η δυνατότητα αντίστασης που μας έμενε εφόσον οι ηγεμόνες μας απέκλεισαν τη στρατιωτική δυνατότητα. Οφείλαμε να επιστρατεύσουμε τις πιο άξιες πολιτικές δυνάμεις μας από τον Ελληνισμό της διασποράς και να συγκροτήσουμε πολυδύναμη και διαρκή αντίσταση που να δίνει τις μάχες του δικαίου μας σε όλο τον κόσμο. Τις μάχες της απελευθέρωσης και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του προδομένου λαού μας. Να επιλέξουμε εκείνο που ο Γιόχαν Μέττερνιx προτιμούσε λέγοντας: Αν μου πρότειναν τις στρατιές του Ναπολέοντα ή το Γραφείο Κοινής Γνώμης (Διπλωματίας-Διαφώτισης), θα επέλεγα το δεύτερο.
Δυστυχώς, από της πρώτης ώρας η ηγεμονία απέρριψε την οργανωμένη διπλωματία με γνώμονα την αξία των στελεχών και της ομάδας, αποφασίζοντας εγωκεντρική πολιτική με άξονα τον ηγεμόνα και συνοδεία την κομματική δορυφορία, από πρόσωπα υπηρέτες παρά προσωπικότητες που θα ενέπνεαν σεβασμό και αποτελεσματικότητα επιρροών. Το υπαρξιακό πρόβλημα του λαού μας βρισκόταν στα χέρια του εκάστοτε ηγέτη, αν και αναντίλεκτα δεν μπορούσε να καλύπτει τις απαιτήσεις που προέκυπταν από τη διαρκή και δυναμική δραστηριότητα του αντιπάλου και των συνεργών του στα εναντίον μας εγκλήματα.
Ιδού ο λόγος των αλλεπάλληλων πανωλεθριών στα διεθνή βήματα και στα κέντρα των εξελίξεων. Υπερισχύει η εχθρική διπλωματία, τετραπέρατη και αποτελεσματική εφ’ όλου του μετώπου. Η τουρκική διπλωματία αποτελεί σχολή σκέψης, οργάνωσης και δράσης από τον 15ο αιώνα, ως δημιούργημα των Φαναριωτών που επέζησαν από τις σφαγές της Πόλης κατά διαταγή και επιστρατεύτηκαν από τον πορθητή, για να οργανώσουν τη διπλωματία του διβανίου και την εκπροσώπηση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, σαν συμπλήρωμα του πολεμικού μηχανισμού.
Ο εχθρός συνδύαζε πάντοτε πολιτική και πολεμική ισχύ, ενώ εμείς ματαιοπονούσαμε στον κυκεώνα των ψευδαισθήσεων, εξαρτώντας τη μοίρα της πατρίδας μας από την αυταπάτη της «ικανότητας» του ενός ηγέτη έναντι του πλήθους των μέσων και των δυνατοτήτων του αντιπάλου.
Τα τεκμήρια συνεπικουρίας των εκτιμήσεων είναι δεδομένα επί εξηκονταετία. Από τη μια υπάρχει το άτομο ηγεμόνας κι από την άλλη τα συντάγματα της διπλωματίας και οι μυστικές υπηρεσίες που αλωνίζουν και αγοράζουν συνειδήσεις στις εικοσιτετράωρες δημοπρασίες των διεθνών τυχοδιωκτών και των προσφερόμενων πολιτικών πρακτόρων.
Να αναφερθούμε στον Κίσινγκερ, τον Φερχόιγκεν, τον Φούλε και στη χορεία γενικά των εξαγορασμένων ατόμων που επιστρατεύονται επί αδρά αμοιβή από την Άγκυρα ή στην πρόθυμη υποστήριξη όσων εκπροσωπούν τα συμφέροντα ηγεσιών, κυβερνήσεων, παραγόντων και εξαρτωμένων χωρών, που από τον Δεκέμβριο του 1954 ταυτίζονται με τα εχθρικά στρατόπεδα, όπως της αποικιοκρατίας και εν συνεχεία της εισβολής και κατοχής, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους και αρχές πολιτισμού και δικαιοσύνης; Χρειάζεται να προσθέσουμε τον εξευτελισμό του Χάρτη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ΟΗΕ και το ευρωπαϊκό κεκτημένο ή το διεθνές δικαστήριο και το φρουραρχείο των διεθνών συμβάσεων της Γενεύης;
Η ιστορία, η λογική και η εμπειρία πείθουν ότι είναι παράλογο να εξαρτάται η μοίρα ενός λαού και το μέλλον μιας πατρίδας από έναν πείσμονα μονομάχο, είτε είναι επιβαλλόμενος ηγεμόνας είτε εκλελεγμένος Πρόεδρος. Δεν είμαστε δε άμοιροι παθημάτων λόγω προκλητικής ανεπάρκειας κάποιου που σφάλλει σε ώρες κρίσιμες, ενώ βρίσκεται στην εξουσία κακή τη μοίρα. Όσον πιο γρήγορα το κατανοήσουμε τόσο ταχύτερα θα αναφανούν ελπίδες σωτηρίας του κόσμου μας, του πολιτισμού και της τιμής μας.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΑΝΟΣ
