Αυτός είναι ο δικός μας Γολγοθάς. Ξεκίνησε το '74, μα δεν λέει να τελειώσει. Και κάθε χρόνο που περνά μάς προσθέτουν κι άλλα χιλιόμετρα. Κι εμείς εκεί, πάνω στους ρότσους μας, να πιστεύουμε στο θαύμα της Ανάστασης

Για χρόνια τώρα ανεβαίνουμε τον δικό μας Γολγοθά. Ζούμε ξανά και ξανά την Αγία Εβδομάδα σε ένα πολύπαθο μοιρασμένο νησί, πανέμορφο μα και βασανισμένο. Και ο σταυρός μας κάθε φορά να 'ναι πιο βαρύς, πιο ασήκωτος από πριν… Είναι τα πάθη μας πολλά. Είναι οι Ευρωπαίοι «εταίροι», οι πρώην και νυν κυβερνώντες, τα σκάνδαλα επί σκανδάλων, τα κουρέματα, οι περικοπές, η καλπάζουσα ανεργία, η μηδαμινή ανάπτυξη, η στασιμότητα. Και στο βάθος του βουνού, στην κορύφωση του Γολγοθά μας, η σταύρωση με μια λύση-ταφόπλακα σε κάθε μας κρυφή ελπίδα. Μια λύση κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του κατακτητή, όπως ορίζουν οι Πόντιοι Πιλάτοι της εποχής μας.

Τι κι αν τον καίγουμε κάθε χρόνο; Έξω από κάθε εκκλησιά; Ο Ιούδας μάς εκδικείται. Οι δικοί μας Ιούδες δεν μας προδίδουν με ένα φιλί. Οι δικοί μας Ιούδες παίρνουν διαταγές από Γραμματείς της Τρόικας, προσκυνάνε τους λογής-λογής Φαρισαίους της μικρής μας κοινωνίας, βγάζουν κοινά ανακοινωθέν με τους ζητιάνους του ναού, οργανώνουν γεύματα επαναπροσέγγισης και μας ταΐζουν φρούδες ελπίδες.

Η δική μας Μεγάλη Εβδομάδα δεν τελειώνει με την πολυπόθητη Ανάσταση. Η δική μας πραγματικότητα είναι πολύ πιο πεζή, πολύ πιο τραγική, μια θλίψη απέραντη. Για εμάς ο Γολγοθάς είναι ατέλειωτος και θα 'ναι ατέλειωτος όσο θα μένουμε κάτω από τους ζυγούς μας. Δεν θα υπάρξει Ανάσταση όσο τα καρφιά της τουρκικής κατοχής μάς κρατούν σταυρωμένους και όσο η γερμανική λόγχη μάς ανοίγει νέες πληγές. Το φετινό Πάσχα μάς βρίσκει με ένα κερί στο χέρι, ίσως γιατί δεν πληρώσαμε το ηλεκτρικό, γιατί δεν κρατούσαμε να πληρώσουμε το ηλεκτρικό, και στεκόμαστε στο σκοτάδι μόνοι αναζητώντας στήριξη από ένα άγνωστο χέρι.

Ελπίζοντας ότι θα 'χουμε και αύριο στέγη πάνω απ' το κεφάλι μας και ένα πιάτο φαΐ στο σπίτι μας. Αυτός είναι ο δικός μας Γολγοθάς. Ξεκίνησε το '74, μα δεν λέει να τελειώσει. Και κάθε χρόνο που περνά μάς προσθέτουν κι άλλα χιλιόμετρα. Κι εμείς εκεί, πάνω στους ρότσους μας, να πιστεύουμε στο θαύμα της Ανάστασης.

ΑΝΤΖΕΛΙΚΑ ΖΑΧΑΡΙΟΥ
Μέλος της Συμμαχίας Νέων