Κανένας δεν υπολόγισε τη ζωή του, κανένας δεν φοβήθηκε, δεν ορρώδησε μπροστά στη σιδερόφρακτη αυτοκρατορία. Λες και ήταν εμπειροπόλεμοι, λες και μεγάλωσαν παίζοντας με τη φωτιά και τα όπλα. Κι ήταν άγουρα παιδιά, αγόρια και κορίτσια. Ό,τι τους κινούσε ήταν η πύρη της καρδιάς τους για την ελευθερία της μικρής τους πατρίδας και την Ένωση με τη Μητέρα Ελλάδα.

Ήταν η εξέγερση ενός λαού, που εκατοντάδες χρόνια περνούσε από τα χέρια ενός κατακτητή, στα χέρια του άλλου. Μια ατέλειωτη αλυσίδα τυράννων, που διαγούμιζαν τη γη, μα πιότερο την ψυχή μας, που μας στερούσαν τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα.

Κι έφεξε μια νύκτα, σαν πρωταπριλιάτικο ψέμα, ο ουρανός. Ακούστηκαν οι εκρήξεις του ξεσηκωμού και ποτίστηκε την ίδια εκείνη νύκτα το δέντρο της λευτεριάς, με το αίμα του πρωτομάρτυρα Μόδεστου Παντελή, για να στεριώσει το γεφύρι που οδηγούσε από την αδράνεια στην ένοπλη δράση.

Οδηγούσε σ’ έναν αγώνα πρωτόγνωρο, που άφησε εμβρόντητους τους αποικιοκράτες και που θαυμάστηκε από όλους τους λαούς, που ξεσήκωσε όλους τους άλλους λαούς που βρίσκονταν κάτω από τη σκλαβιά. Ο αγώνας της ΕΟΚΑ είναι ανεπανάληπτος. Οι θυσίες των παιδιών μας γίνονταν έναυσμα για καινούργια πορεία. Κανένας δεν φοβήθηκε τα ανελέητα φρικιαστικά βασανιστήρια, κανένας δεν φοβήθηκε την αγχόνη. Σαν να ’ταν χοροστάσι ο θάνατος. Ο ένας θάνατος παλληκαριού, οδηγούσε στη στράτευση άλλων εκατόν.

Τα τέσσερα χρόνια του Αγώνα 1955 -1959, ήταν χρόνια που πανηγύριζε ο λαός. Ούτε τα κρατητήρια, ούτε τα βασανιστήρια, ούτε οι αγχόνες στάθηκαν εμπόδιο. Προχωρούσαν με το τραγούδι, την αυτοθυσία, την πίστη στον Θεό και το Δίκαιο του Αγώνα τους. Η Κύπρος δεν ήταν πια το νησί των απόλεμων.

Έγινε το νησί των ηρώων. Σήμερα, ύστερα από 59 χρόνια, παρ’ όλες τις δυσκολίες που διέρχεται εξαιτίας της εισβολής του 1974, της κατοχής του 37% του εδάφους της, με εκατοντάδες νεκρούς, αγνοούμενους, εγκλωβισμένους, την καταστροφή της πολιτιστικής της κληρονομιάς, τον εποικισμό με εκατοντάδες εποίκους, αγωνίζεται σκληρά.

Οι πλεκτάνες που στήνονται ως μη όφειλε, από εκείνους που ξέρουν τι μαγιά ανθρώπων είμαστε, η οικονομική καταστροφή και οι σκληρές απαιτήσεις, δεν μας πτοούν. Η Κύπρος αγωνίζεται να ζήσει λεύτερη, αξιοπρεπής και περήφανη, όπως περήφανα ήταν τα παιδιά της που έπεφταν στις μάχες και απαγχονίζονταν. Σήμερα μας οδήγησε εδώ το μεγάλο χρέος σ’ αυτούς και την Πατρίδα. Στήνουμε το Μνημείο της Αγάπης μας και του θαυμασμού μας.

Ολόρθους και ατρόμητους τους οραματίστηκε και ο γλύπτης Αριστείδης Πατσόγλου, όταν δημιουργούσε το μνημείο, που απεκάλυψαν οι εξοχότατοι Πρόεδροι της Ελληνικής και Κυπριακής Δημοκρατίας κκ Κάρολος Παπούλιας και Νίκος Αναστασιάδης, μετά από το Τρισάγιο που θα τελέσει ο Μακαριότατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κ. Ιερώνυμος. Απ’ εδώ θ’ ατενίζουν τον Παρθενώνα, το Αιώνιο Σύμβολο της Λευτεριάς, της Δικαιοσύνης και της Δημοκρατίας.

ΚΛΑΙΡΗ ΑΓΓΕΛΙΔΟΥ
Χαιρετισμός στα αποκαλυπτήρια του Μνημείου Ηρώων Απελευθερωτικού Αγώνα ΕΟΚΑ στην Αθήνα