Για να υπάρξει λύση ευρωπαϊκών προδιαγραφών, δίχως ξένες παρεμβολές, οφείλουν όλοι να εγκαταλείψουν την επιμονή τους στην τουρκο-βρετανική ΔΔΟ

Μιλώντας στο οίκημα της Αδελφότητας στο Λονδίνο το βράδυ της Κυριακής 6.4.2014, ο Πρόεδρος της Επιτροπής Θεσμών και Αξιών της Κυπριακής Βουλής είπε πολλά πράγματα, που ορισμένα καλύπτονται από διγλωσσία και προκαλούν τα αισθήματα του κοινού, πέραν του ότι συγκρούονται κατά μέτωπον και με την πολιτική της κυπριακής κυβέρνησης στην οποία συμμετέχει ο κ. Δημήτρης Συλλούρης. Και με το ψηφοδέλτιο του οποίου κόμματος (κυβερνώντος ΔΗΣΥ) διεκδικεί ευρωβουλευτική θέση. Θα περιοριστώ στις πιο κάτω δηλώσεις του.

Ερωτηθείς, αν προσκομίζει διδάγματα από τη δεκαετία από το Σχέδιο Ανάν, ο κ. Συλλούρης είπε ότι υπάρχουν πάρα πολλά όπως, α) όσες διαφορές έχουμε μεταξύ μας δεν πρέπει να τις αντιμετωπίζουμε συγκρουσιακά και αλληλο-εξοντωτικά, να έχουμε περισσότερο διάλογο μεταξύ μας παρά με τους ξένους. Οι ξένοι δεν είναι εκεί γιατί μας αγαπούν, αλλά γιατί έχουν συμφέροντα, έπρεπε να μιλούν με τις μανάδες των αγνοουμένων, με τους πρόσφυγες, και ας μη μας λένε τάχατες ότι εξαντλήθηκε η υπομονή τους. Ακόμα, τόνισε ότι θα πρέπει να ακούμε περισσότερο τι θέλει ο λαός, ο οποίος ξέρει πολύ καλά τι θέλει από τους μεγαλύτερους πολιτικούς της Κύπρου.

Όταν του λες να γίνει επανένωση, εννοεί απελευθέρωση, εννοεί ότι εκεί που δεν μπορεί ο ίδιος να πάει να αγοράσει σπίτι να ζήσει, π.χ. στην Κερύνεια, γιατί να μπορεί ο κάθε Γερμανός. Είναι πολύ απλό, δεν μπορεί ο κόσμος να δεχθεί λύση με παρουσία τουρκικών στρατευμάτων, με δικαίωμα της Τουρκίας να εισβάλει. Είναι αναγκαία να υπάρχει λύση ευρωπαϊκών προδιαγραφών, υπό την έννοια ότι θα ζούμε όλοι ισότιμα και με τα ανθρώπινα δικαιώματα, δίχως ξένες παρεμβολές, ή θα δεχθούμε να ενταχθούμε στους Τούρκους.

Κοινή λογική, βέβαια, ότι οι ξένοι τα δικά τους συμφέροντα επιδιώκουν και προωθούν. Άξιον απορίας δε, πόσο... διάλογο είχαν οι πολιτικοί με τους ίδιους τους πρόσφυγες αδελφούς τους και ποιοι τους έλαβαν υπ' όψιν όλα αυτά τα χρόνια της προσφυγιάς. Που από το 1975 κάποιοι διαβουλεύονταν με τους Βρετανούς, πώς να εξουδετερώσουν με αποζημιώσεις την επιστροφή τους -ειδικά των Κερυνειωτών- για να εξασφαλιζόταν καλύτερα το αμιγές του τουρκοκυπριακού «κρατιδίου». Επομένως, είναι οι ίδιοι οι Ελληνοκύπριοι πολιτικοί που είχαν και έχουν την υποχρέωση πρώτοι να μιλούν με τις μανάδες των αγνοουμένων, με τους πρόσφυγες, και το τι ζητούν και να το υποστηρίζουν, και όχι να προσφέρουν γην και ύδωρ στους ξένους και τα συμφέροντά τους.

Εφόσον παραδέχεται ο κ. Δ. Συλλούρης το αυτονόητο, ότι δηλαδή ο λαός ξέρει καλύτερα από όλους τους καλύτερους πολιτικούς στην Κύπρο (δεν ξέρω βέβαια ποιοι είναι αυτοί οι καλύτεροι) και όταν του μιλάς για επανένωση αυτός εννοεί απελευθέρωση, γιατί τον αγνοούν Κυβέρνηση και όλα τα κόμματα, όλα αυτά τα χρόνια, με διγλωσσίες υπέρ της ΔΔΟ; Γιατί υποστηρίζουν αλλά και υπογράφουν διζωνικά κοινά ανακοινωθέντα με τους Τουρκοκυπρίους, που δεν εννοούν απελευθέρωση αλλά επανένωση δύο κρατιδίων, όπως απαιτούσαν οι Τούρκοι από το 1956; Ποιοι καλλιέργησαν, άφησαν να εισαχθεί η εσκεμμένη παραπληροφόρηση και λανθασμένη ερμηνεία της «επανένωσης» εις βάρος της απελευθέρωσης, που εννοεί ο λαός;

Ξεκινήσαμε επί Βασιλείου (για να μην πάω πίσω στη Γενεύη του 1974...) που έφερε μέσα επίσημα την τουρκο-βρετανική λύση της ρατσιστικής Διζωνικής με το ψήφισμα 649/90, ήλθε και απήλθε το έκτρωμα Ανάν, αλλά την επανέφεραν με το «έτσι θέλω» με τη συμφωνία της 8ης Ιουλίου 2006 του μ. Τάσσου Παπαδόπουλου/Ταλάτ, αγνοώντας την απελευθέρωση που εννοεί ο λαός και απέδειξε με την απόφασή του της 24.4.2004. Ενισχύθηκε η 8η Ιουλίου 2006 με εκείνην του Δ. Χριστόφια της 28ης Μαΐου 2008, για συνεταιρισμό δύο συνιστώντων στέιτς, και αγνοήθηκε για 3η πρόσφατη φορά ο λαός και η απελευθέρωση που εννοεί, με το κοινό ανακοινωθέν Ν. Αναστασιάδη/Έρογλου της 11ης Φεβρουαρίου 2014.

Και εφόσον ο κ. Συλλούρης αντιλαμβάνεται ότι τέτοια λύση που θέλει ο λαός δεν μπορεί να επιτευχθεί με όσα δέχονται εκ μέρους του και εις βάρος του όλα αυτά τα χρόνια, και σε τελική φάση με το κοινό ανακοινωθέν της 11ης Φεβρουαρίου 2014, που οι Τουρκοκύπριοι και η Άγκυρα έγραψαν στα παλιά τους τα τσαρίκια, και γνωρίζει ότι ο λαός δεν δέχεται την «επανένωση» που προωθούν όλες αυτές οι συμφωνίες επειδή δεν εξασφαλίζει την απελευθέρωση, γιατί δεν τα λέει όλα αυτά στην Κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει, και δεν αποχωρεί;

Για να υπάρξει λύση ευρωπαϊκών προδιαγραφών, με ισοτιμία όλων των πολιτών και με κατοχυρωμένα όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα, δίχως ξένες παρεμβολές, οφείλουν όλοι να εγκαταλείψουν την επιμονή τους στη τουρκο-βρετανική ΔΔΟ. Αν δεν έχουν την πολιτική τόλμη να το κάνουν, τότε οι ίδιοι είναι που με την ανικανότητά τους, την δουλοπρεπή τους υποταγή στους ξένους μάς προωθούν στην τουρκική σκλαβιά. Η ομολογία Δημήτρη Συλλούρη θα πρέπει να καταγραφεί ως ιστορική πλέον δήλωση, που επιβεβαιώνει την εσκεμμένη διαχρονική περιφρόνηση των συμφερόντων και δίκαιων απαιτήσεων των Ελλήνων προσφύγων και γενικά του κυπριακού Ελληνισμού από τις ηγεσίες του, με αποκορύφωμα την τελευταία, στην οποία συμμετέχει και ο ίδιος ο κ. Δ. Συλλούρης.

ΦΑΝΟΥΛΑ ΑΡΓΥΡΟΥ
Ερευνήτρια- συγγραφέας