Στις 10 Δεκεμβρίου 1948, τρία χρόνια μετά το πέρας του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου που άφησε πίσω του εκατομμύρια θύματα, τεράστιες υλικές και οικονομικές καταστροφές, η διεθνής κοινότητα είχε τη δύναμη να σταθεί στην ανθρώπινη διάσταση και να συντάξει την Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Ένα από αυτά τα δικαιώματα είναι και το δικαίωμα στη στέγη. Το Άρθρο 25(1) διακηρύττει: «Καθένας έχει δικαίωμα σε ένα βιοτικό επίπεδο ικανό να εξασφαλίσει στον ίδιο και στην οικογένειά του υγεία και ευημερία, και ειδικότερα τροφή, ρουχισμό, κατοικία, ιατρική περίθαλψη όπως και τις απαραίτητες κοινωνικές υπηρεσίες. Έχει ακόμα δικαίωμα σε ασφάλιση για την ανεργία, την αρρώστια, την αναπηρία, τη χηρεία, τη γεροντική ηλικία, όπως και για όλες τις άλλες περιπτώσεις που στερείται τα μέσα της συντήρησής του, εξαιτίας περιστάσεων ανεξαρτήτων της θέλησής του».

Και ενώ σήμερα γίνονται πόλεμοι για την προστασία και αποκατάσταση τάχα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αυτό το βασικό ανθρώπινο δικαίωμα τού να μπορεί ο κάθε άνθρωπος, η κάθε οικογένεια, ο κάθε απόστρατος της δουλειάς και το κάθε παιδί να διαβιοί σε αξιοπρεπείς συνθήκες, έχει προ πολλού ξεχαστεί. Σταδιακά, αλλά τα τελευταία χρόνια με αυξημένους ρυθμούς, με πρόφαση και τη συστημική οικονομική κρίση του καπιταλισμού, καταρρακώθηκε το κοινωνικό κράτος που γνώρισε η Ευρώπη μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μαζί παρασύρεται και το δικαίωμα στη στέγη.

Στην Ισπανία, ενώ οι τράπεζες με την κατασκευαστική βιομηχανία δημιούργησαν την οικοδομική φούσκα, τα δισεκατομμύρια της οικονομικής στήριξης από τους μηχανισμούς της Ε.Ε. πήγαν για να σώσουν τις τράπεζες, και το σπάσιμο της φούσκας το πληρώνουν οι απλοί άνθρωποι. Μόνο το 2012 έγιναν 30.034 εκποιήσεις πρώτης κατοικίας: Μια οικογένεια στον δρόμο κάθε 15 λεπτά! Από το 2007 έχουν εκποιηθεί 400.000 κατοικίες. Ταυτόχρονα, τα στοιχεία που δίνουν διάφορες κοινωνικές οργανώσεις μιλούν για την ύπαρξη 3,4 εκατομμυρίων κενών κατοικιών. Η κορύφωση του δράματος: οι αυτοκτονίες των γονιών, που ανήμποροι βλέπουν τις οικογένειές τους να πετάγονται στους δρόμους.

Με την κυβέρνηση του δεξιού Λαϊκού Κόμματος να σφυρίζει ανέμελα. Αντίθετα, η κυβέρνηση της Ανδαλουσίας, στην οποία μετέχει η Ενωμένη Αριστερά Ισπανίας, συνέταξε νόμο που δίνει διέξοδο στο τεράστιο αυτό πρόβλημα χωρίς να πετάγονται οι οικογένειες στους δρόμους. Νόμο που απέπεμψε η κεντρική κυβέρνηση. Στην Κύπρο, που βίωσε την προσφυγιά του ενός τρίτου του πληθυσμού, το φάσμα των εκποιήσεων επικρέμαται πάνω από χιλιάδες οικογένειες και επαγγελματίες. Το κοινωνικό δράμα που φέρει αυτή η απειλή είναι ασήκωτο. Δεν μπορεί η κυβέρνηση του ΔΗΣΥ να νίπτει τας χείρας της. Είναι ξεκάθαρο πως η στήριξη του ΔΗΣΥ, και όχι μόνο, δίνεται ολόψυχα στους εκπροσώπους του κεφαλαίου και όχι στον λαό.

Μαζί με τον αγώνα που δίνει το ΑΚΕΛ για νομοθετική ρύθμιση με στόχο την αποφυγή των εκποιήσεων, χρειάζεται και η έγκαιρη μαζική κινητοποίηση των συνδικαλιστικών και κοινωνικών οργανώσεων αλλά και του καθενός από εμάς. Θα πρέπει να σηκώσουμε το ανάστημά μας και να δείξουμε πως έχουμε αντιστάσεις και διεκδικούμε τα δικαιώματά μας, υπερασπιζόμαστε την αξιοπρέπειά μας. Για να μη φτάσουμε ποτέ να προβάλουν από τις οθόνες των τηλεοράσεών μας εικόνες εξώσεων και αυτοκτονιών. Για να μπορεί να έχει το κάθε παιδί μας την ασφάλεια της οικογενειακής του στέγης.

ΒΕΡΑ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ
Υποψήφια ευρωβουλευτής ΑΚΕΛ Αριστερά Νέες Δυνάμεις