Είναι η Ρωσία μια μεγάλη χώρα, με την οποία πρέπει να διατηρούμε σχέσεις φιλίας και συνεργασίας; Αναμφίβολα ναι
Δριμύ «κατηγορώ» εξαπέλυσαν οι Γιαννάκης Ομήρου, Νικόλας Παπαδόπουλος και Γιώργος Λιλλήκας, με αφορμή την απόφαση της Κυβέρνησης να στηρίξει τις αποφάσεις των 27 και το ψήφισμα της Ολομέλειας του ΟΗΕ σε ό,τι αφορά τη Ρωσία. Μεταξύ άλλων, κατηγόρησαν την Κυβέρνηση ότι πλήττει ζωτικά συμφέροντα, αφού η Ρωσία, όπως προηγουμένως η Σοβιετική Ένωση, στάθηκε πάντα στο πλευρό της Κύπρου και στήριξε την αμυντική της θωράκιση.
Η Ρωσία μάς παραχώρησε δάνειο όταν καμιά άλλη χώρα δεν το έπραττε, ενώ ο Γιώργος Λιλλήκας στάθηκε στη δήλωση του Ρώσου Πρέσβη ότι, εάν η στάση της Ε.Ε. δεν αλλάξει, η Ρωσία θα προτρέψει τους Ρώσους επιχειρηματίες να επαναπατρίσουν κεφάλαια από το εξωτερικό. Είναι λοιπόν η Ρωσία μια μεγάλη χώρα, με την οποία πρέπει να διατηρούμε σχέσεις φιλίας και συνεργασίας; Αναμφίβολα ναι. Θα πρέπει η Κύπρος να καταστεί δορυφόρος της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής; Θα είναι καταστροφικό.
Δυστυχώς, αδυνατούμε να αντιληφθούμε τον πραγματικό συσχετισμό δυνάμεων μεταξύ Ρωσίας-Τουρκίας. Το εμπόριο μεταξύ των δύο χωρών έφτασε τα 35 δις ευρώ το 2013, ενώ μεταξύ άλλων σημαντικών συμφωνιών, η Ρωσία ανέλαβε την κατασκευή του πρώτου πυρηνικού σταθμού της Τουρκίας. Η Ρωσία, όπως και προηγουμένως η ΕΣΣΔ, είναι τόσο υποστηρικτική στην Κύπρο, μέχρι του σημείου που δεν διαταράσσονται οι σχέσεις της με την Τουρκία. Δεν είναι διόλου τυχαίο το γεγονός ότι ουδέποτε μέχρι σήμερα η Ρωσία (ή προηγουμένως η ΕΣΣΔ) δεν καταδίκασε ανοικτά την τουρκική Εισβολή.
Αντίθετα, πάντοτε υιοθετούσε το προσεκτικό λεκτικό των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας. Προβληματιστήκαμε, άραγε, πόσο επικίνδυνη για την εθνική μας υπόθεση είναι η αλλαγή διεθνώς αναγνωρισμένων συνόρων μέσω προσαρτήσεων ή αποσχίσεων; Στην πραγματικότητα, η Ρωσία έχει πολλούς λόγους να ευνοεί την διατήρηση του υφιστάμενου στάτους κβο, αφού κάτι τέτοιο διατηρεί ανοικτή μια εσωτερική πληγή στο ΝΑΤΟ, ενώ δυσχεραίνει αφάνταστα τη συνεργασία Ε.Ε.-ΝΑΤΟ. Επιπρόσθετα, η επίλυση του Κυπριακού θα επέτρεπε τη γρήγορη εκμετάλλευση των ενεργειακών αποθεμάτων της Ανατολικής Μεσογείου, κάτι που θα προσέφερε μια εναλλακτική ενεργειακή δίοδο και θα μείωνε την εξάρτηση της Ε.Ε. από το ρωσικό φυσικό αέριο.
Σε ό,τι αφορά την αμυντική και οικονομική στήριξη, αυτή πάντοτε διέπετο από τη λογική του δούναι και λαβείν. Ο στρατιωτικός εξοπλισμός κοστίζει πανάκριβα στα κρατικά ταμεία, ενώ το περίφημο δάνειο των 2,5 δις, που εξασφάλισε η κυβέρνηση Χριστόφια, όχι μόνο συνέβαλε στη μη λήψη αναγκαίων μέτρων που θα απέτρεπαν την κατάρρευση της κυπριακής οικονομίας, αλλά και παραχωρήθηκε σε υπερδιπλάσιο επιτόκιο από αυτό που σήμερα χρεώνει η Τρόικα. Όταν παραμονές των αποφάσεων του Eurogroup, η Κύπρος έσπευσε ασθμαίνοντας στη Ρωσία εκλιπαρώντας για βοήθεια, η απάντηση ήταν απόλυτη:
Η Κύπρος αποτελεί μέρος της Ε.Ε. και εκεί πρέπει να αναζητήσει λύσεις στα προβλήματά της. Τέλος, η πρόθεση για επαναπατρισμό ρωσικών κεφαλαίων αποτελεί ούτως η άλλως δεδηλωμένη πολιτική του Βλαντιμίρ Πούτιν. Ο Ρώσος Πρόεδρος εδώ και αρκετούς μήνες επιχειρεί ποικιλοτρόπως να συγκεντρώσει τα ρωσικά κεφάλαια στη ρωσική επικράτεια, πρωτίστως για να ελέγξει τη χρηματοδότηση πολιτικών του αντιπάλων. Αυτό, όμως, δεν απέτρεψε τη Ρωσία από του να προχωρήσει σε κολοσσιαίες επενδύσεις στη Γερμανία μέσω της ρωσικής Γκάζπρομ.
Ούτε βεβαίως και απέτρεψε τη Γερμανία από του να ηγηθεί της ευρωπαϊκής πολιτικής σε ό,τι αφορά τη ρωσο-ουκρανική κρίση. Τα πράγματα, λοιπόν, είναι ξεκάθαρα: Εάν το επιχειρηματικό μας περιβάλλον προσθέτει αξία στις ρωσικές επιχειρήσεις, αυτές θα συνεχίσουν να δραστηριοποιούνται στην Κύπρο. Εάν αυτό πάψει να ισχύει, θα φύγουν ό,τι και να ψηφίζουμε! Κλείνοντας την παρέμβαση αυτή θέλω να επισημάνω μια παραδοξότητα: Οι ευρωβουλευτές ΕΔΕΚ-ΔΗΚΟ συμμετέχουν στην ομάδα των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών.
Βασικό τους επιχείρημα ενόψει ευρωεκλογών, είναι ότι η Κύπρος πρέπει να εκπροσωπείται σε μιαν από τις μεγαλύτερες πολιτικές ομάδες για να επηρεάζει τις αποφάσεις της. Πρόσφατα, όμως, οι ευρωσοσιαλιστές χαιρέτισαν την έναρξη της νέας διαδικασίας στο Κυπριακό και επαίνεσαν την κυβέρνηση Αναστασιάδη. Ταυτόχρονα, καταδίκασαν την αστραπιαία προσάρτηση της Κριμαίας, ενώ οι σοσιαλιστικές κυβερνήσεις στήριξαν την κοινή θέση των 27 και υπερψήφισαν το ψήφισμα της Συνέλευσης του ΟΗΕ. Και στα δύο αυτά κορυφαία ζητήματα, ΕΔΕΚ-ΔΗΚΟ βρίσκονται σε κάθετη αντίθεση με την πολιτική οικογένεια στην οποία ανήκουν. Εύλογα λοιπόν διερωτάται κάποιος, γιατί δεν αποχωρούν από τους Ευρωπαίους Σοσιαλιστές (όπως κάποιοι αποχώρησαν από την κυβέρνηση Αναστασιάδη), αφού διαφωνούν σε κορυφαία πολιτικά ζητήματα; Άραγε, πόσο πραγματικά χρήσιμη είναι η συμμετοχή τους;
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΣΤΑΥΡΙΔΗΣ
Μέλος Εκτελεστικού Γραφείου ΔΗΣΥ
