Τελικά, η οφειλόμενη αλληλεγγύη και ευθύνη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να αντιδράσει στη συνεχιζόμενη κατοχή ευρωπαϊκού εδάφους, βραχυκυκλώθηκε από τη δική μας στάση του καλού παιδιού…
Είναι η ώρα επιτέλους για αλλαγή πορείας στο Κυπριακό, στη λειτουργία των θεσμών, στη φιλοπατρία. Τα διαχρονικά λάθη της πλευράς μας, έξω από την καθαρή και δίκαιη διεκδίκηση, οδηγούν το κυπριακό πρόβλημα σε απόλυτη επικυριαρχία της Τουρκίας. Στα ερωτήματα, γιατί ένας πρώην αξιωματούχος του ΔΗΚΟ (Γενικός Γραμματέας), βουλευτής (και μάλιστα για πέντε χρόνια Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπός του) όπως η περίπτωσή μου, εξακολουθεί να λειτουργεί μακριά από τις αποφάσεις και δράσεις του ΔΗΚΟ παρά τη μεταβολή στην ηγεσία του, όπως και το γιατί επέλεξε να υποστηρίζει τη Συμμαχία Πολιτών, που συναποτελείται από μέλη και υποστηρικτές που έχουν παρελθόν προσφοράς σε πολλά κόμματα ή υπήρξαν μόνον εξωκομματικοί ενεργοί πολίτες, η απάντηση είναι απλή:
Δεν είναι η ώρα παλαιοκομματικών ιδεοληψιών. Είναι η ώρα να αντιληφθούμε, επιτέλους, τι η Τουρκία μεθόδευσε από χρόνια και προωθεί σταθερά και συστηματικά σε βάρος μας. Είναι γι’ αυτό που υπηρέτησα πάντα συγκεκριμένες θέσεις, αρχές και απόψεις περί την ευθύνη του εισβολέα και το δικαίωμα της απελευθέρωσης από την κατοχή, τη δημογραφική αλλαγή και τον εποικισμό. Όλα όσα επέβαλε η Τουρκία για σαράντα χρόνια, ως εν εξελίξει προθέσεις της, αποτελούν μόνο τον πρόλογο στους πρόσθετους μελλοντικούς σχεδιασμούς της.
Το Σχέδιο Αναν δεν ήταν δίκαιη και διαρκής λύση. Ήταν απλώς ένα ακόμη στάδιο προώθησης του σχεδίου της Τουρκίας σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το ότι απέτυχε η τουρκανταρσία του 1963 και η εισβολή του 1974 να εξαφανίσει την Κυπριακή Δημοκρατία, κράτος μέλος του ΟΗΕ, οφείλεται στις τόσες θυσίες του ίδιου του λαού, που διέσωσε την Κυπριακή Δημοκρατία μέχρι και σήμερα, γιατί είχε μνήμη και όραμα ελευθερίας. Τούτο, παρά τα διαδοχικά σφάλματα της ηγεσίας του, λόγω υποχωρήσεων από τις αρχές δικαίου. Το ότι το 2004 πετύχαμε να καταστούμε μέλος της οικογένειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν λειτούργησε, δυστυχώς και πάλιν από δικά μας σφάλματα, στην ανατροπή των σχεδιασμών της Τουρκίας.
Τελικά δε, η οφειλόμενη αλληλεγγύη και ευθύνη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να αντιδράσει στη συνεχιζόμενη κατοχή ευρωπαϊκού εδάφους, βραχυκυκλώθηκε από τη δική μας στάση του καλού παιδιού, πέραν από την προπαγάνδα της Τουρκίας, και δεν αξιώσαμε αποφασιστικά και συστηματικά, ώστε η Ευρωπαϊκή Ένωση να επιβάλει με δικές της προσπάθειες τη διαμόρφωση συνθηκών, ώστε το κεκτημένο να επεκταθεί και στο υπό κατοχήν τμήμα της Κύπρου. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, προς επιβεβαίωση των αρχών αυτών, όφειλε να πείσει τους Τουρκοκυπρίους και βέβαια την Τουρκία, ότι το κεκτημένο, όπως εφαρμόζεται άλλωστε για τόσα άλλα εκατομμύρια πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα μπορούσε να καλύψει απόλυτα και με ασφάλεια όλους τους νόμιμους πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας, ανεξαρτήτως γλώσσας, εθνικής καταγωγής και θρησκείας. Δεν το απαιτήσαμε όμως, ως να είμαστε δεύτερης τάξης Ευρωπαίοι πολίτες.
Για μια εξαετία και πλέον, με διαδοχικές κυβερνήσεις των δύο κομματικών άκρων, που δυστυχώς στήριξε (παρά τις σαφείς προειδοποιήσεις μου) και το ΔΗΚΟ, οι καταστρεπτικές υποχωρήσεις μας στο Κυπριακό και η ανοχή ως και η μη τιμωρία της κάθε κακοδιοίκησης, μαζί με την οικονομική υποδούλωση στην Τρόικα, καθιστά τον αγώνα διεκδίκησης δυσχερέστατο. Παράλληλα, καταδεικνύει ότι δεν είναι τυχαία η προσπάθεια εκμετάλλευσης της οικονομικής κρίσης, με βάση τη νέα απαίτηση Νταβούτογλου, για επιτάχυνση της διαδικασίας επίλυσης του Κυπριακού. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι με την ανάμειξη άλλων ισχυρών και συγκεκριμένα των ΗΠΑ, μας προέκυψε η συμφωνία της 11/2/14 Αναστασιάδη - Έρογλου.
Συμφωνία που, παρά τη διαφωνία κάποιων κομμάτων της αντιπολίτευσης και του λαού, διαμόρφωσε για πρώτη φορά δικαιώματα ξεχωριστής «κυριαρχίας» εσωτερικής ιθαγένειας και κατάλοιπο εξουσιών υπέρ του ψευδοκράτους, ώστε να καταστεί ισότιμα συνιδρυτικό κρατίδιο στη διά παρθενογένεσης δημιουργίας του νέου κρατικού μορφώματος. Είναι γι’ αυτό που εκπρόσωποι του κατοχικού καθεστώτος, αξιοποιώντας τη συμφωνία αυτή, προβάλλουν θέσεις στην Ευρώπη, τις ΗΠΑ και τώρα τη Ρωσία, κατά τη δική τους «ερμηνεία» των όρων της συμφωνίας, ώστε η νεφελώδης αοριστία να καταστεί «εποικοδομητική» μόνο για τις τουρκικές επιδιώξεις.
Με βάση όλα τούτα, τα διαφαινόμενα ιδιαίτερα επικίνδυνα δεδομένα, διερωτώμαι γιατί η αντιπολίτευση, πέραν των δύο μεγάλων κομμάτων, δεν διαμορφώνει από τώρα στρατηγική περί το Κυπριακό και δεν συστρατεύεται οργανωμένα, σε έναν από κοινού αγώνα αντίστασης στα όσα επέρχονται. Ο κουρασμένος από τα διαδοχικά λάθη και το αναξιόπιστο της κομματικής ηγεσίας ενεργός πολίτης, ο οποίος παρακολουθεί με αγωνία να καταρρέουν τα πάντα, πρέπει να αναδιπλώσει τις δυνάμεις και το σθένος του, και να υποδείξει προς κάθε ενδιαφερόμενο εντός και εκτός Κύπρου, ότι είναι πάντα έτοιμος για ένα ακόμη ΟΧΙ, σε λύση καταστρεπτική.
ΑΝΔΡΕΑΣ Σ. ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ
Μέλος Συμμαχίας Πολιτών
