Ένα κάστρο χτίσαμε μέσα στον νου μας... φτιαγμένο από την απληστία μας και από την άγνοια. Ξεχάσαμε πώς να ζούμε. Δώσαμε περισσότερη σημασία στην καλοπέρασή μας και επικεντρωθήκαμε στο πώς να περάσουμε τη ζωή μας κάνοντας λίγα και περιμένοντας πολλά.

Ακόμα και αν στη διπλανή μας πόρτα βρίσκεται ένας νταής, που απαιτεί και θέλει να ορίζει τι να κάνουμε, εμείς κοιμόμασταν ήσυχα. Ακόμα και μετά το 1974, όταν βίαια οι Τούρκοι πήραν τη μισή μας πατρίδα, εμείς διατυμπανίζαμε «Δεν Ξεχνώ», αλλά μέσα μας ξεχάσαμε. Ξεχάσαμε πως μας κατέλαβαν. Αφήσαμε τα σημάδια των σφαιρών, των πραξικοπηματιών στο Προεδρικό, για να μην ξεχάσουμε… Για να μάθουμε από τα λάθη μας. Για να μην ξεχάσουμε πως οι Τούρκοι χρησιμοποίησαν τη δική μας Κερκόπορτα, για να εισβάλουν στο νησί. Μια Κερκόπορτα, που κτίστηκε από τη δική μας άγνοια και αφέλεια. Τα χρόνια πέρασαν και οι Κύπριοι βλέπουν τους θεσμούς τους να ξεγυμνώνονται. Τους ηγέτες μας, γι' ακόμη μια φορά, να μην μπορούν να σταθούν στο ύψος των πράξεών τους. Γιατί έγινε αυτό? Για τον απλό λόγο, πως εμείς τους αφήσαμε. Ολιγωρήσαμε, προτιμήσαμε πάντα τον εύκολο δρόμο. Το «ρουσφέτι» και το «μέσον» έγιναν οι αγαπημένες μας λέξεις.

Οι Κινέζοι κρατάνε σφικτά το πιο κάτω πανάρχαιο ρητό: «Δώσε σε κάποιον ένα ψάρι και τον ταΐζεις για μια μέρα. Δίδαξε πώς να ψαρεύει και τον ταΐζεις για μια ζωή». Εμείς ως Κύπριοι τι κάναμε? Απαρνηθήκαμε τη σκληρή πραγματικότητα! Προτιμήσαμε μία εύκολη ζωή, για εμάς και τα παιδιά μας. Ορθώσαμε ένα τείχος κλείνοντας τα αφτιά μας στον κάθε κίνδυνο. Αγνοούμε την Τουρκία του μισού εκατομμυρίου στρατού, αγνοήσαμε τις προειδοποιήσεις εταίρων και μη, για τις ατασθαλίες μας. Πιστεύαμε πως μέσα στα φανταστικά τείχη που κτίσαμε με τον εγωισμό μας, ήμασταν μέσα σε ένα απόρθητο κάστρο...

Ήμασταν ασφαλείς, κανείς δεν μπορούσε να μας αγγίξει. Όχι... μονάχοι μας κτίσαμε το δικό μας κλουβί. Κλειστήκαμε σαν ζώα. Ξεφτιλιστήκαμε, περιμένοντας ένα κόκαλο από τους «φίλους» μας. Θεωρούσαμε πως ήμασταν οι αφέντες του εαυτού μας, αλλά γίναμε σκλάβοι της απληστίας μας. Ακόμα μια φορά βρεθήκαμε στον πάτο του πηγαδιού. Θέλω να πιστεύω, όμως, πως αυτή είναι μια δεύτερη ευκαιρία. Μια δεύτερη ευκαιρία να κτίσουμε ξανά την πατρίδα μας, να προστατέψουμε τις ιδέες μας, τις αξίες μας και το μέλλον μας.

Θέλουμε ένα καλύτερο μέλλον και μπορούμε να το έχουμε, αλλά αυτό εξαρτάται μονάχα από εμάς. Πρέπει να παλέψουμε γι' αυτό. Όσα και να περάσαμε, κανείς δεν μπορεί να ξεγράψει τον κυπριακό Ελληνισμό. Έχουμε μία ακόμα ευκαιρία να διορθώσουμε τα λάθη μας. Να φτιάξουμε ένα μέλλον για εμάς. Αυτό δεν μπορεί να ξεκινήσει από ψηλά, αλλά από τη «μαγιά», από εμάς! Ίσως είναι ακατόρθωτο, αλλά κανείς δεν μπορεί να μας αρνηθεί μία από τις μεγαλύτερες αρετές του ανθρώπου. «Πρέπει να αποδεχθούμε την πεπερασμένη απογοήτευση, αλλά ποτέ δεν θα χάσουμε την άπειρη ελπίδα» (Martin Luther King).

ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΑΡΤΗΣ
Τριτοετής φοιτητής δημοσιογραφίας στο Κολέγιο ΚΕΣ