Πρέπει να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας. Το λέω αυτό γιατί όλα τα φαινόμενα καταμαρτυρούν πως ατομικά και συλλογικά η κοινωνία μας έχει χάσει το μέτρο. Δεν γίνεται αλλιώς. Να μη γνοιαζόμαστε για την ασφάλειά μας, την υγεία μας και, γιατί όχι, για την ευημερία των συνανθρώπων μας. Θα διερωτάστε σε τι αναφέρομαι. Να, λοιπόν. Χειροπιαστά και ξεκάθαρα. Πηγαίνω τις προάλλες να σταυρώσω τον δρόμο. Γνωρίζοντας ότι στις μέρες μας ο περισσότερος κόσμος έχει τις έγνοιες του και τις ανησυχίες του, λαμβάνω τις προφυλάξεις μου.
Στέκομαι στη διάβαση πεζών περιμένοντας υπομονετικά τον «Γρηγόρη» ν’ ανάψει και αφού το αποφασίζει να μου δώσει το πράσινο φως, εκκινώ. Ένα- δυο βήματα κάνω και βουούζ τα φρένα κάποιου τροχοφόρου. Γυρνώ κίτρινη από τον φόβο και τον θυμό μου και αντικρίζω στη θέση του οδηγού μια νεαρή ύπαρξη με το τηλέφωνο ακόμη στ’ αφτί, το τσιγάρο στο άλλο χέρι που κρατούσε το τιμόνι και με ένα υφάκι στο πρόσωπό της που έλεγε: «Και πού βρέθηκες εσύ μπροστά μου; Γιατί δεν προσέχεις κυρία μου;». Και πατά βενζίνη στο φουλ και φεύγει. Τι να πεις και τι να κάνεις; Είναι δυνατό άνθρωποι στον τόπο μας την εποχή τούτη να μη γνωρίζουν τη διάβαση πεζών;
Αμ, το άλλο; Η ξεδιάντροπη εκμετάλλευση μέσα στην κρίση. Η πονηριά και το ξεγελασιό σε ορισμένες υπεραγορές και καταστήματα. Ξεπούλημα σού λέει ο άλλος. Από 25 ευρώ το είδος κάτω στα 18 ευρώ. Το παίρνω και μετά ανακαλύπτω ότι πιο κάτω κάποιος άλλος πελάτης αγόρασε το ίδιο είδος στην τιμή των 18 ευρώ πριν από δύο μήνες, πριν από τα ξεπουλήματα. Δηλαδή, κανονική τιμή… 18 ευρώ. Είναι για να τρελαθείς στ’ αλήθεια!
Αγοράζει ο κόσμος πληθώρα αγαθών από τις υπεραγορές. Δεν αποτελώ εξαίρεση. Μετά από παραίνεση και του Συνδέσμου Προστασίας Καταναλωτών, ελέγχω την απόδειξη με τα 40 ή 50 είδη που καταγράφει. Και πολλές φορές τι παρατηρώ νομίζετε; Δυο φορές κτυπημένο το ίδιο είδος στο ταμείο. Ξανακοιτάζω για να βεβαιωθώ και σιγουρεύομαι. Με πιάνει μια σύγχυση. Χωρίς χρονοτριβή και ενδοιασμό πάω πίσω και ζητώ εξηγήσεις και ασφαλώς ζητώ να διορθωθεί το λάθος. Διερωτώμαι πόσες φορές γίνεται κάτι παρόμοιο σε όλους εμάς τους ανυποψίαστους.
Χάσαμε το μέτρο, την αλληλεγγύη και τη συμπόνια μας; Είναι δυνατό; Πρέπει όμως να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας. Να ξαναβρούμε τους παλιούς καλούς εαυτούς μας. Το οφείλουμε στην Κύπρο μας που τόσο πολύ ματώνει αυτή την ώρα. Το οφείλουμε στα παιδιά μας και στους νέους ανθρώπους που τους υπονομεύσαμε το μέλλον. Όλοι μαζί να επιμείνουμε να ξαναφέρουμε όλες τις αξίες και τα ιδανικά που αρμόζουν σ’ αυτόν τον λαό.
