Η κυπριακή Κυβέρνηση σ’ αυτήν τη συγκυρία θα έπρεπε, ήδη, να δραστηριοποιείται, ώστε να αποκομίσει οφέλη και να ενδυναμώσει την εξαίρετη ιστορική της σχέση με τη Ρωσία
Οι επανειλημμένες πρόσφατες δηλώσεις του Ρώσου Πρέσβη θα έπρεπε, τουλάχιστον, να θορυβήσουν την Κυβέρνηση. Με τις πράξεις και τις παραλείψεις των τελευταίων μηνών φαίνεται να χάνουμε τον πιο σταθερό αλλά και σημαντικό σύμμαχό μας, τη Ρωσική Ομοσπονδία.
Δεν νομίζω να χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση ώστε να υποδειχθεί (i) ο διαχρονικά θετικός, και σε ορισμένες περιπτώσεις σωτήριος, ρόλος της Ρωσίας στο Κυπριακό, και (ii) η εξάρτηση, κυριολεκτικά, της κυπριακής οικονομίας από τα ρωσικά κεφάλαια και επιχειρήσεις.
Το παγκόσμιο γεωπολιτικό περιβάλλον επαναδιαμορφώνεται με τη Ρωσία να διεκδικεί και να κερδίζει κυρίαρχο ρόλο. Η μονοκρατορία των Αμερικανών μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ έχει τερματισθεί. Όσοι επιφύλασσαν στη Ρωσική Ομοσπονδία ρόλο σύγχρονου «Ελ Ντοράντο» προσδοκώντας, μέσω διεφθαρμένων και ελεγχόμενων κυβερνήσεων, στον διαμελισμό των εδαφών και αρπαγή των πλουτοπαραγωγικών της πόρων, έχουν εκπλαγεί. Η Ρωσία επανέρχεται στην παγκόσμια σκακιέρα. Ποιο θα είναι το μέγεθος της μελλοντικής ισχύος και του ρόλου της εξαρτάται από την ικανότητά της να εκσυγχρονίσει και να μετασχηματίσει την οικονομία της σε τομείς πέραν της εκμετάλλευσης των φυσικών της πόρων.
Η κυπριακή Κυβέρνηση σ’ αυτήν τη συγκυρία θα έπρεπε, ήδη, να δραστηριοποιείται, ώστε να αποκομίσει οφέλη και να ενδυναμώσει την εξαίρετη ιστορική της σχέση με τη Ρωσία. Η πολιτική των αποστάσεων από τις ακραίες, ιστορικά ανεδαφικές αλλά και πολιτικά ανέφικτες θέσεις των δυτικών στο ζήτημα της Κριμαίας, είναι αναγκαία και επιβαλλόμενη. Όχι μόνο για, πραγματικούς, λόγους αρχής αλλά και γιατί αυτό επιβάλλουν τα δικά μας εθνικά συμφέροντα. Αντίθετα με αυτήν τη ρεαλιστική, εθνικά συμφέρουσα (και δίκαιη προς τη Ρωσία) προσέγγιση ο Πρόεδρος από την πρώτη στιγμή διαδήλωσε την προσήλωσή του στους δυτικούς μας συμμάχους, δυσαρεστώντας και εξοστρακίζοντας τον ρωσικό παράγοντα. Προηγήθηκαν βέβαια τα γεγονότα του «κουρέματος» που είχαν ήδη επιβαρύνει το κλίμα.
Ιδιαίτερα στο Κυπριακό είναι πρώτη φορά που Ρώσος πρέσβης, τόσο ξεκάθαρα και καθόλου διπλωματικά, εξέφρασε δυσφορία γιατί η χώρα του έχει στην ουσία παραγκωνιστεί από τις διαβουλεύσεις και τη διαδικασία έναρξης του διαλόγου. Η Κυβέρνηση όχι μόνο χαιρετίζει και επιδιώκει την εμπλοκή του αμερικανικού παράγοντα αλλά τη διαφημίζει ως τον καταλύτη λύσης του Κυπριακού. Τι είδους λύση δεν φαίνεται να απασχολεί την Κυβέρνηση αφού «αυτή είναι η τελευταία μας ευκαιρία», «κάθε φορά που ηρωικά λέμε όχι, προκύπτουν νέα δεινά» κτλ., κτλ.
Ξεχνούν οι κυβερνώντες ότι ο κακός δαίμονας του τόπου μας είναι οι Αγγλοαμερικανοί, ενώ η Ρωσία ο μόνιμος αρωγός των προσπαθειών μας για δίκαιη λύση του εθνικού μας ζητήματος. Είμαστε έτοιμοι να βοηθήσουμε εάν αυτό μας ζητηθεί, είπε κατά λέξη ο Ρώσος Πρέσβης! Το ερώτημα, όμως, είναι άλλο. Η Κυπριακή Κυβέρνηση θέλει τη βοήθεια της Ρωσίας; Ή, μήπως, η εμπλοκή του ρωσικού παράγοντα θα χαλάσει τα σχέδια και θα περιπλέξει το καθορισμένο πλάνο συνομοσπονδιακής λύσης του Κυπριακού και μόνιμης ομηρείας της Κύπρου διά της εκμετάλλευσης του φυσικού αερίου μέσω τουρκικού αγωγού;
Υ.Γ. Για τον καταστροφικό οικονομικό αντίκτυπο της κατάρρευσης των σχέσεών μας με τη Ρωσία ο Πρόεδρος και η Κυβέρνηση θα φέρουν ακέραια ευθύνη. Και εάν απολέσουμε τον αιμοδότη της οικονομίας μας, οι Κυβερνήτες έχουν δύο επιλογές: (i) να προστρέξουν για βοήθεια προς την Τρόικα (που δίνει δάνεια με χαμηλότερα επιτόκια, σύμφωνα με τους οικονομολόγους του κυβερνώντος κόμματος) ή (ii) να επικαλεσθούν και πάλι το «πιστόλι στον κρόταφο». Όσο για τα «αντισταθμιστικά οφέλη» θυμίζουν μάλλον τα τριάκοντα αργύρια. Και όπως διερωτήθηκε ξενοδοχοϋπάλληλος από την ελεύθερη Αμμόχωστο εάν δεν έχουμε φέτος τουρίστες από τη Ρωσία και μείνω άνεργος, θα με πληρώνει η Ευρωπαϊκή Ένωση; Λοιπόν, θα τον πληρώνει;
ΣΤΕΛΙΟΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ
Πολιτικός Συντονιστής
Συμμαχίας Πολιτών
