Μόνο με εκ θεμελίων ανατροπή και ξερίζωμα της φαυλότητας θα επέλθει κάθαρση και σωτηρία

Όσοι σ’ αυτό το σαθρό κράτος νοιάζονται για τον τόπο τους και δεν είναι συμφεροντολόγοι και αδιάφοροι, για να μη βλέπουν ή ν’ ακούν οτιδήποτε, όχι μόνο δεν εξεπλάγησαν από την είδηση, αλλά λυπήθηκαν σφόδρα. Αναφερόμαστε στην κατάσχεση του υπηρεσιακού αυτοκινήτου του Γενικού Εισαγγελέα από δικαστικούς επιδότες, για τα εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ που χρωστά το κράτος σε απλούς πολίτες, των οποίων οι περιουσίες απαλλοτριώθηκαν, αλλά το λαβείν τους δεν το εισέπραξαν ποτέ.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, μάλιστα, τα έργα δεν έγιναν, αφού από προγραμματισμούς σχίζουμε. Ούτε το πάλαι ποτέ αφρικανικό κράτος του Ίντι Αμίν δεν έφτασε ποτέ σε τέτοιο κατάντημα κι εξευτελισμό. Ήταν φυσικό, όμως, να φτάσει η Μπανανία, διότι η πορεία της, από το 1960 που ιδρύθηκε, ήταν αντίθετη προς τα θέσμια και τους Κανονισμούς. Πετούσε συνεχώς «επί πτερύγων ανέμων», βόλευε άσχετους και αγράμματους, τάιζε και εξέτρεφε κουρβανάδες, κλέφτες, ψεύτες και απατεώνες. Επιβράβευε το άδικο και πολεμούσε το δίκαιο. Προσλάμβανε «με τη σέσουλα» αδαείς και ανάγωγους, για να εφαρμόσουν νόμους και να επιβάλουν τάξη. Προήγαγε αχάμπαρους και επιβράβευε εγκληματίες.

Κι όλα αυτά, για έναν και μοναδικό σκοπό: Οι πιο πάνω αργόσχολοι κι επικίνδυνοι «μασελλαδόροι», να είναι λακέδες της εξουσίας. Πισκαλιστές των εκάστοτε κρατούντων. Χαφιέδες και πλασαριστές της θέλησης και των «θαυμάτων» τους. Κι ενώ οι Νέρωνες έβλεπαν «από θρόνου δόξης» τον τόπο να καίγεται, ευωχούμενοι παντοιοτρόπως και πίνοντας σε χρυσά χανάπια, πετύχαιναν κι αυτό που ήθελαν: Να διατηρούνται στις θέσεις τους κορδακιζόμενοι για τη «θεϊκή» τους μαεστρία!..

Να πού μας οδήγησαν, όμως, όλ’ αυτά. Το κράτος έφτασε στο έσχατο σημείο της οικονομικής κατρακύλας και υποχρεώθηκε να περιφέρει εναγωνίως στον διεθνή χώρο τον δίσκο της επαιτείας. Με πλέον εξωφρενικό, να παρατηρείται και σήμερα το φαινόμενο, πολλοί και σε πολλές Υπηρεσίες, να συνεχίζουν αναίσθητοι το «γάλεμα».

Δεν αρκεί ο Γενικός Εισαγγελέας να εκφράζει λύπη για την κατάσχεση του αυτοκινήτου του και να μιλά για εξευτελισμό του κράτους. Αυτό που κρατάμε, είναι πως τα διατάγματα κατάσχεσης κρατικής περιουσίας είχαν εκδοθεί από τα δικαστήρια πριν από πολύν καιρό και, άρα, αν το κράτος ήταν ευνομούμενο και σωστό, θα έπρεπε να φροντίσει να συμμορφωθεί προ πολλού. Δεν το έπραξε. Αυτό που έκαμε, όπως με όλα τ’ άλλα, αρχειοθέτησε και τις εκκρεμότητες για τις απαλλοτριώσεις στο ερμάρι της λήθης, γράφοντας κανονικά όσους απαλλοτριώθηκαν περιουσίες και περίμεναν τα λεφτά τους. Αν το έκαναν, όμως, αυτό απλοί πολίτες, θα τους δίωκε. Αν ήταν ο φτωχός Γιαννής, Κωστής, Δημήτρης, η Μαριού, ή οποιοσδήποτε άλλος εκτός του κρατικού «τάγματος των ιπποτών της μάσας» που χρωστούσε έστω κι ένα σεντ, θα τον συλλάμβαναν, σαν τον μεγαλύτερο κακοποιό, και θα τον έκλειναν μέσα.

Ίσως κάποιος πει, πως το κράτος μπορεί να ήθελε να πληρώσει, αλλά δεν μπορούσε. Όχι! Κι όταν είχε, δεν πλήρωνε. Μονόπλευρη, δυστυχώς, ήταν πάντα η εφαρμογή των νόμων στην Κύπρο. Χωρίς όρια η διασπάθιση δημόσιου χρήματος, η κραιπάλη. Με συνοπτικές ή αδιαφανείς διαδικασίες η διερεύνηση υποθέσεων στις οποίες εμπλέκονταν «ημέτεροι», ώστε να μη φτάσουν ποτέ στα δικαστήρια. Πολλές και οι φορές, που το κράτος έμεινε εκτεθειμένο και εξευτελίστηκε σε διεθνή Σώματα. Όμως…«στου κουφού την πόρτα, όσο θέλεις βρόντα!» Το φαΐ, φαΐ - η ρεμούλα, ρεμούλα και το «γράψιμο» των πολιτών πάντα στο φόρτε του! Τι πρέπει να γίνει, για να φανεί φως ελπίδας στην άκρη της σήραγγας;

Σίγουρα, όχι αυτό που εισηγήθηκε ο Υπουργός Εσωτερικών Σ. Χάσικος, δηλαδή να γίνει νόμος για την εξαίρεση διαφόρων Υπηρεσιών από κατασχέσεις. Κάτι τέτοιο θα ήταν άδικο. Κατά τη γνώμη μας, το σωστό -όσο τολμηρό κι αν φαίνεται- είναι να κατασχεθούν, όχι μόνο τ’ αυτοκίνητα των ανεξάρτητων και κρατικών αξιωματούχων, αλλά και ο εξοπλισμός των γραφείων τους. Μόνο με εκ θεμελίων ανατροπή και ξερίζωμα της φαυλότητας θα επέλθει κάθαρση και σωτηρία. Ο στάβλος του Αυγεία δεν καθαρίζεται με «πιτσίκλες» ή με το νερό λαστίχου, μέθοδος που χρησιμοποιείται κατά καιρούς για το θεαθήναι. Η λογική, εξάλλου, διδάσκει πως το ποτήρι ξεχειλίζει κάποια στιγμή, όταν σ’ αυτό στάζει συνέχεια κάποιο υγρό. Και τότε… «σάστα τζ’ εγείρασιν!» Κι αυτό, ακριβώς, συμβαίνει στην Μπανανία.

ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ