Τα συστατικά στοιχεία ενός κράτους είναι (α) ο λαός, (β) το έδαφος (επικράτεια), (γ) η άσκηση εξουσίας και κατά την κρατούσα νομική άποψη, και (δ) η διεθνής αναγνώριση. Η ιδιοκτησία δεν είναι συστατικό ενός κράτους. Η ιδιοκτησία είναι ένα ατομικό δικαίωμα. Είναι λοιπόν ακατανόητο γιατί η πολιτική ηγεσία μας συζητά κεφάλαιο «περιουσιακού» στον πολιτικό διάλογο για λύση του κυπριακού πολιτικού προβλήματος. Πρόκειται για ατόπημα τεραστίων διαστάσεων που πολύ φοβάμαι ότι θα καταλήξει σε αυτογκόλ. Ακόμα και αν όλοι οι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας που ανήκουν στην Ελληνική Κοινότητα, μηδενός εξαιρουμένου, πωλήσουν όλη την ακίνητη περιουσία τους σε ξένους, μήπως θα πάψουν να είναι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας; Κανένα συστατικό του κράτους δεν διαφοροποιείται.

Όπως αντιλαμβάνομαι, λανθασμένα πρόβαλε η ελληνοκυπριακή πλευρά κατά τις συνομιλίες το ποσοστό που διέθετε σε ιδιωτική περιουσία, νομίζοντας ότι έτσι ενίσχυε επιχειρήματά της, γιατί τώρα αυτό γίνεται μπούμερανγκ. Η ουσία είναι ότι η Επιτροπή Αποζημιώσεων είναι όργανο που σύστησε η Τουρκία, η οποία παραδέχθηκε ότι ασκεί τον έλεγχο στο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου και όχι όργανο του ψευδοκράτους (το ψευδοκράτος δεν αναγνωρίζεται από Ο.Η.Ε. και άλλα κράτη, πλην της Τουρκίας).

Το μοναδικό κτηματολόγιο το οποίο αναγνωρίζεται είναι αυτό της Κυπριακής Δημοκρατίας. Συνεπώς οι «πωλήσεις ακίνητης περιουσίας» από Ελληνοκυπρίους γίνονται σε ένα όργανο της Τουρκίας και όχι στο ψευδοκράτος το οποίο είναι νομικά ανύπαρκτο και δεν εκδίδονται τίτλοι ιδιοκτησίας από το Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας της αναγνωρισμένης διεθνώς Κυπριακής Δημοκρατίας. Το πρόβλημα λοιπόν το έχει η Τουρκία, η οποία πληρώνει χωρίς να μπορεί να μεταβιβάσει την περιουσία για την οποία πληρώνει. Ακόμα και αν η Τουρκία ή οποιοδήποτε άλλο κράτος ή νομικά (εταιρείες) ή φυσικά πρόσωπα (πολίτες) άλλου κράτους ή κρατών αγοράσουν όλη την περιουσία των Κυπρίων πολιτών, καμία εξουσία δεν αποκτούν στο κυπριακό κράτος και κανένας Κύπριος πολίτης δεν χάνει τα δικαιώματά του.

Οι Κύπριοι πολίτες, είτε έχουν περιουσία είτε όχι, δεν γίνονται απάτριδες, δεν χάνουν την ιθαγένειά τους και δεν παύουν να έχουν το δικαίωμα να ψηφίζουν και να ψηφίζονται. Συνεπώς να πάψουν να εκφοβίζουν κάποιοι με το ανύπαρκτο θέμα της ιδιωτικής περιουσίας, την οποία ένας Ευρωπαίος πολίτης μπορεί να έχει σε οποιοδήποτε κράτος-μέλος της Ε.Ε. και όχι μόνο στο κράτος στο οποίο είναι πολίτης (υπηκοότητα), αλλά ακόμα και σε τρίτο κράτος, όπως μπορεί και γίνεται και αντίστροφα με ακίνητη περιουσία που απέκτησαν υπήκοοι τρίτων κρατών (Ρωσίας, Κίνας, Κουβέιτ, Κατάρ) στην Κύπρο. Οι πολιτικοί μας να επικεντρωθούν και να προσέξουν τα τέσσερα συστατικά του κράτους: λαός (ένας λαός και ένας άνθρωπος μία ψήφος), έδαφος (αλλά ακόμα και τα κυριαρχικά δικαιώματα στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη - ΑΟΖ), άσκηση εξουσίας και διεθνή αναγνώριση και να μην εκφοβίζουν με ένα θέμα που αφορά το ανθρώπινο δικαίωμα της ιδιωτικής ακίνητης ιδιοκτησίας.

ΜΑΡΙΟΣ ΠΑΠΑΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ