Γιατί, Κύριε και Θεέ Μας, τούτη την Άνοιξη, τόσο γρήγορα και αναπάντεχα και πριν από τη φετινή γιορτή της Ανάστασης, μας πήρες τον Τάσο μας, τον Αναστάσιο Μητσόπουλο; Πού τον παίρνεις, Θεέ μου, χωρίς την Κατερίνα της ευτυχίας του, χωρίς τη Χαρά της χαράς του, χωρίς τον μικρό Θεό του, τον Άρη του. «Ον ο Θεός αγαπά». Ναι. Μα αυτοί, Θεέ μου, και ο πατέρας του και η αδελφή του τον ήθελαν για πάντα κοντά τους, στα επίγεια.

Τον θέλαμε κι εμείς, γιατί ήταν ο λεβέντης άνθρωπος, που μας επιμόρφωνε, που μας προστάτευε, που μας καθοδηγούσε και μας πρωτοϋπηρετούσε με υπερηφάνια από το νέο πόστο του Υπουργού Άμυνας Και από το οποιοδήποτε πόστο με υποδειγματική αξιοπρέπεια χαρισματικού πολιτικού ανδρός. Όμορφου στο Σώμα, στο Πνεύμα και στην Ψυχή. Θεέ και Κύριέ μου! Παρακαλούμεν Σε! Ευλόγησέ τον στον Παράδεισό Σου. Όμως προστάτεψε την Ορφανεμένη Οικογένειά του. Και τη λατρεμένη Μεγάλη και Μικρή Πατρίδα του. Ήταν οι πιο Σπουδαίες Αγάπες του. Συγχώρεσέ με, Θεέ μου, για την αμαρτωλή εκφραστική φόρτισή μου.

ΝΕΟΦΥΤΟΣ ΠΑΠΑΜΙΛΤΙΑΔΟΥΣ