Το πρόβλημα για την ανθρωπότητα δεν είναι η τεχνολογία και ο παγκόσμιος πληθυσμός, αλλά πώς χρησιμοποιείται, πώς κατανέμεται η εργασία, η παραγωγή, η οικονομία και η ευημερία.
Ενώ λαοί και χώρες μπήκαν στον 21ο αιώνα με μεγάλες προσδοκίες για αναπόφευκτη πρόοδο σε μια σειρά από τομείς όπως είναι ο αυξανόμενος εκδημοκρατισμός, ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της δημοκρατίας και απασχόλησης, της ευημερίας και άλλα, εντούτοις, από τα πρώτα βήματά μας σ’ αυτόν τον αιώνα, μεγάλα τμήματα της ανθρωπότητας και η ίδια η πραγματικότητα της ζωής είναι πνιγμένη στο αίμα. Στα πτώματα, στις φρικαλεότητες από τα πάθη και μίση, τις εξοντωτικές αντιπαραθέσεις, τους εμφυλίους πολέμους, τις αποσχίσεις λαών και κρατών.
Και με μια λέξη μπορείς να περιγραφεί ότι ο πλανήτης Γη είναι εξεγερμένος και αιματοβαμμένος. Οι επαναστάσεις της καθημερινής ζωής σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη Γη έγιναν καθημερινό φαινόμενο. Παρά την αυξητική τάση της οικονομίας, εντούτοις δεν παρατηρείται σημαντική βελτίωση στη ζωή των περισσοτέρων ανθρώπων, ένεκα της ανόδου του έμμεσου κόστους, που εκπηγάζει από το διαφοροποιημένο κόστος μεταφοράς, τόπου εργασίας, διατροφής, το στρες, την περισσότερη εργασία χωρίς αμοιβή, τις υφέσεις, τις οικονομικές κρίσεις, τις αυξημένες απολύσεις, την ανασφάλεια κρατών, λαών και εργαζομένων, την αυξημένη φτώχια, την αυστηρή λιτότητα, την αυξημένη χρεοκοπία κρατών και λαών, και τέλος στο γεγονός ότι ο συσσωρευμένος πλούτος ανήκει στο 1% του πληθυσμού της ανθρωπότητας, που προκαλεί και τις εξεγέρσεις.
Απ' όλα όσα βιώνουμε, πιστοποιείται πως η ανθρωπότητα διαχρονικά δεν ακολουθεί πάντοτε ανοδική πορεία, λόγω των παρατεταμένων περιόδων στασιμότητας, που οφείλεται σε συγκρούσεις, γεωπολιτικές ανακατατάξεις, φυσικές καταστροφές, μεταναστεύσεις, κάθε είδους αποικιοκρατία, όπου δεν μπορεί να διατηρηθεί μια ισορροπημένη θέση και σταθερότητα, γιατί απουσιάζει η τάξη και συνεργασία σε υψηλούς στόχους. Το πρόβλημα για την ανθρωπότητα δεν είναι η τεχνολογία και ο παγκόσμιος πληθυσμός, αλλά πώς χρησιμοποιείται, πως κατανέμεται η εργασία, η παραγωγή, η οικονομία και η ευημερία.
Τούτος ο αιώνας, όπως και οι προηγούμενοι τρεις αιώνες, ήσαν αιώνες αγωνιστικών εκρήξεων, έτσι και τούτος θα είναι αιώνας πάλης, γιατί θα αναδυθούν νέες προσπάθειες για να αναδιαμορφωθεί η κοινωνία με βάση τις αξίες της αλληλεγγύης, της αμοιβαίας υποστήριξης, της ισότητας, της συλλογικής και της δημοκρατικής χρήσης των πόρων.
Οι άρχουσες τάξεις στον κόσμο θα εμποδίζουν τις όποιες προσπάθειες -όπως συμβαίνει διαχρονικά- με οιονδήποτε τρόπο, για να διατηρήσουν αυτό που θεωρούν ιερό δικαίωμα στην εξουσία και ιδιοκτησία. Αυτές οι διάσπαρτες κινητοποιήσεις ανά το παγκόσμιο σε δυτικές δημοκρατίες, τριτοκοσμικές δικτατορίες, θεοκρατικά καθεστώτα, είναι σπασμοί τοκετού για ένα νέο κόσμο.
Οι ξεσηκωμοί είναι αληθινοί και εκφράζονται από έναν κόσμο που παραμιλά από την περιβαλλοντική υποβάθμιση, τη δυσλειτουργία της οικονομίας, δημοκρατίας, δικαιοσύνης, την αλόγιστη σπατάλη, τη βαθιά διαφθορά σε όλο το μήκος και πλάτος του γεωπολιτικού φάσματος. Σ’ αυτές τις κινητοποιήσεις υπάρχουν οι καλές, οι σωστές και ουσιαστικές κινητοποιήσεις, που μπορούν να συγκριθούν με την επαναστατική ατμόσφαιρα του 1848, 1917, 1968, 1989, και 2011, που είναι ορόσημο στην παγκόσμια ιστορία, και των κακών που χρηματοδοτούνται από ξένα και χρηματοδοτικά κέντρα, και που συγκρούονται και που προκαλούν αποσταθεροποίηση με την ιδέα της δημοκρατικής αισθητικής, και που αιματοκυλούν λαούς.
Οι εξεγέρσεις των λαών ενάντια στις διεφθαρμένες κυβερνήσεις και στην επιχειρηματική απληστία είναι ένας δημοκρατικός αυθορμητισμός και κοινωνικός αυτοματισμός, για να σταματήσουν οι αντιδημοκρατικές εκτροπές.
Οι αναδυόμενες επαναστατικές δυνάμεις χρειάζεται να αποκρυσταλλώσουν ξανά το παρών τους στον 21ο αιώνα, για να μη βρεθούμε στο χείλος της καταστροφής όπως και στον 20ό αιώνα και σ’ αυτό θα συμβάλει και η κατανόηση του παρελθόντος.
