Όσο κι αν προσπαθούμε να εκπολιτισθούμε, φαίνεται ότι δυστυχώς ένα σημαντικό κομμάτι μας παραμένει πρωτόγονο.
Ο τουρκοκύπριος κύριος Οζντίλ Ναμί επισκέπτεται για πρώτη φόρα τον «Λευκόν Οίκον» στην Ουάσιγκτον των Η.Π.Α. και συνομιλεί με Αμερικανούς επισήμους. Βεβαίως, στην Κύπρο μπορεί να επισκέπτεται όποτε θέλει και το τουρκοκρατούμενο «Λευκόνοικον». Εύκολα πλέον για τον ίδιο και τα δύο. Το «Μπαρμπαρός» ή, καλύτερα, ο «Βάρβαρος» αρμενίζει μέσα στην αποκλειστική οικονομική ζώνη (ΑΟΖ) της Κυπριακής Δημοκρατίας, όσης απέμεινε τελοσπάντων.
Ο Τουρκοκύπριος ηγέτης κύριος Ντερβίς Έρογλου μιλά για δύο λαούς και δύο Κράτη στο ομόσπονδο Κυπριακό Κράτος, που οραματίζεται ότι θα προκύψει από τις διακοινοτικές συνομιλίες, που διεξάγονται τόσο υπό την αιγίδα του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, όσο και υπό την σκιώδη υψηλή προστασία διαφόρων ξένων δυνάμεων. Στο μεταξύ, οι άνεργοι στη χώρα μας, ων ουκ έστιν αριθμός, αυξάνονται και πληθύνονται καθημερινώς. Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις κλείνουν η μια μετά την άλλη. Το Τμήμα Εσωτερικών Προσόδων κυνηγά μόνον όσες από τις εναπομείνασες φυτοζωούσες επιχειρήσεις έχουν φορολογικό φάκελο, για ν’ απομυζήσει απ’ αυτές όσο το δυνατόν περισσότερους φόρους… μέχρι να τις κλείσει κι αυτές!
Περισσότερα από τα μισά των προσφερομένων προς ενοικίαση ακινήτων είναι ξενοίκιαστα και, για όσα είναι ακόμη ενοικιασμένα, καταβάλλεται μειωμένο ή καθόλου ενοίκιο, ενώ το ενοικιοστάσιο ζει και βασιλεύει, και οι φόροι των ακινήτων ανεβαίνουν κατακόρυφα. Οι Κυπριακές Αερογραμμές πωλούν μεσοτιμής τη βραδινή χρονοθυρίδα τους στο αεροδρόμιο Χήθροου του Λονδίνου. Ημικρατικοί Οργανισμοί Δημόσιας Ωφέλειας βγαίνουν στο σφυρί, ελέω Τρόικας, και «ο απλός κόσμος» δεν έχει κατανοήσει τον πραγματικό λόγο που οδήγησε στην απόφαση για κάτι τέτοιο.
Βεβαίως, «ο απλός κόσμος» ούτε προηγουμένως είχε κατανοήσει πώς οι εν λόγω Οργανισμοί, καθώς και ολόκληρη η δημόσια υπηρεσία, μετεξελίχθηκαν με την πάροδο του χρόνου, ελέω των πολιτικών κομμάτων, σε υδροκέφαλα αδηφάγα τέρατα, στα οποία εύρισκε καταφύγιο επαγγελματικού βολέματος σεβαστός αριθμός κουμπάρων, ανεψιών και ψηφοφόρων. Επίσης, «ο απλός κόσμος» δεν είχε κατανοήσει πώς φθάσαμε στην έκρηξη στο Μαρί.
Οι δύο μεγάλες συστημικές τράπεζές μας πτώχευσαν, αφού προηγουμένως η μια έπαιζε χορεύοντας στον ρυθμό του «Ε.Λ.Α. μου» του Σάκη Ρουβά και η άλλη έπαιζε επενδύοντας σε ελληνικά ομόλογα, μέχρι που «τα ΄παιξαν» κι οι δύο κυριολεκτικά, κι εμείς μαζί.
Να μην ξεχνούμε τίποτε και κανέναν από τους λόγους που μας οδήγησαν στο σημερινό οικονομικό χάλι. Τώρα, βρισκόμαστε στο στάδιο που η Κυβέρνησή μας καταβάλλει δραματικές προσπάθειες να επιτύχει την αναγέννηση της οικονομίας μας από τις στάχτες της, όπως αναγεννιόταν από τις στάχτες του ο μυθικός «φοίνικας». Ξέρετε ποιος «φοίνικας». Όχι φυσικά το θρυλικό πουλί των Ελλήνων συνταγματαρχών της χούντας, το οποίο, τελικά, αντί να αναγεννήσει την Ελλάδα, μας έθαψε όλους.
Από την άλλη, ένας λαμπρός διπλωμάτης μας ευ αγωνίζεται ως συνομιλητής/ διαπραγματευτής της ελληνοκυπριακής κοινότητας στις διεξαγόμενες διακοινοτικές συνομιλίες, να φέρει σε πέρας σχεδόν τα αδύνατα. Δίπλα του, μια ομάδα νομικών εγκεφάλων, άλλων συμβατών μεταξύ τους και με τον συνομιλητή και άλλων μη συμβατών (για να μιλήσουμε στη γλώσσα των ηλεκτρονικών υπολογιστών), φιλοδοξεί να συμμετάσχει στην προσπάθεια για λύση του κυπριακού προβλήματος με νομικά επιχειρήματα, αν είναι δυνατόν!
Και, μέσα σ’ όλον αυτόν τον κυκεώνα, ενώ ο τόπος μας καίγεται και ορισμένοι τρίτοι πάνε να μας κλέψουν και το φυσικό αέριο της ΑΟΖ μας, υπάρχουν συμπατριώτες μας πολιτικοί που άδουν παράφωνα ή, ορθότερα, λογομαχούν ή κατατρώγονται, ως επί το πλείστον περί όνου σκιάς, αντί να προσπαθούν να βρουν μια κοινή συνισταμένη που θα μας ανασύρει από τον όλεθρο, στον οποίο κατρακυλούμε με μαθηματική ακρίβεια. Ας έλθει η οριζόντια ψηφοφορία, να δούμε πόσοι απ’ αυτούς θα επιβιώσουν στο πολιτικό στερέωμα. Ντροπή μας! Ή μήπως το έχουμε στα γονίδιά μας να καβγαδίζουμε; Όσο κι αν προσπαθούμε να εκπολιτισθούμε, φαίνεται ότι δυστυχώς ένα σημαντικό κομμάτι μας παραμένει πρωτόγονο. «Έξεστιν Κλαζομενίοις ασχημονείν».
Πού πάμε λοιπόν; Προφανώς, σε ελεύθερη πτώση. Εκτός κι αν συνέλθουμε εγκαίρως κι ανοίξουμε την τελευταία στιγμή τα αλεξίπτωτά μας, που δεν είναι άλλα από την ομόνοια και την ομοψυχία. Ίσως τότε καταφέρουμε να χαράξουμε κοινή πολιτική γραμμή και στρατηγική αναφορικά με την τύχη τόσο του εθνικού, όσο και του οικονομικού μας προβλήματος. Γι’ αυτό, ειρήνη ημίν.
ΚΛΑΙΛΙΑ ΤΟΜΠΟΛΗ-ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ
Δικηγόρος, τ. Εισαγγελέας της Δημοκρατίας
