Ποιος ονειρεύεται, ακόμα, πως θα τιμωρηθούν οι ένοχοι για όλα τα εγκληματικά λάθη που έχουν γίνει στο νησί; Είναι πολύ όμορφο, ηχητικά, να ακούς καθημερινά για κάθαρση, τιμωρία και για… βαρύ πέλεκυ. Ποιος βαρύς πέλεκυς; Στο νησί έχουμε ξεμείνει από σίδερο και ξύλο για να φτιάξουμε αυτόν τον πέλεκυ και έτσι περιοριζόμαστε σε χρηματικά… μέτρα! Είναι τουλάχιστον εμπαιγμός, η Κυβέρνηση να διατυμπανίζει καθημερινώς για παραδειγματικές τιμωρίες και έρευνες για ανεύρεση των ενόχων. Φούμαρα! Όταν ο διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας, τον οποίο κυνηγούσαν με τόσο μένος για μήνες, τελικά ανταμείβεται για να αποχωρήσει, είναι οξύμωρο να περιμένεις χειρότερη… τιμωρία.

Το χειρότερο είναι πως όχι μόνο του δόθηκαν χρήματα, αλλά πως παραβίασαν και τους δικούς τους νόμους για περιορισμούς στις συναλλαγές και 300.000 ευρώ μεταφέρθηκαν στην Αγγλία και στον λογαριασμό του τέως Διοικητή μέσα σε λίγες ώρες. Η Κυβέρνηση φρόντισε να διαψεύσει και τον τελευταίο πολίτη, που πίστευε πως τελικά θα απονεμηθεί δικαιοσύνη. Αν είναι έτσι η δικαιοσύνη, θα ήταν επιχειρηματικά σωστό να κλείνουμε 1 ½ τράπεζα επί καθημερινής βάσεως.

Ποια εμπιστοσύνη, λοιπόν, σε ένα κράτος, που ψηφίζει «όχι» στο μνημόνιο και σε τρεις μέρες λέει «ναι»; Ποια εμπιστοσύνη όταν λένε «όχι» στις ιδιωτικοποιήσεις και μετά μεταμορφώνονται; Ποια εμπιστοσύνη, όταν τιμωρία γι’ αυτούς είναι υπέρογκα ποσά και εξασφαλισμένοι μισθοί; Ποια εμπιστοσύνη όταν δεν ξέρουν ούτε οι ίδιοι σε ποιον ανήκει ο κάθε υπουργός; Ποια εμπιστοσύνη όταν λες πως θα διακόψεις τις συνομιλίες σε περίπτωση τουρκικών προκλήσεων και τελικά συνεχίζεις ακάθεκτος; Ποια εμπιστοσύνη; Ποιες παραδειγματικές τιμωρίες; Ποια κάθαρση; Ποιος βαρύς πέλεκυς; Θα ήταν σοφό, λοιπόν, οι κυβερνώντες να σταματήσουν να τάζουν όσα ξέρουν αφού εκ προοιμίου θα τα αθετήσουν. Ο κόσμος έχει βαρεθεί να ακούει λόγια του αέρα και δεσμεύσεις της δεκάρας! Και ενώ, λοιπόν, αυτός ο λαός, ο οποίος ψήφισε τα εκτελεστικά και νομοθετικά σώματα, ζει στην εξαθλίωση λόγω οικονομικής κρίσης, κουρέματος, ανεργίας κ.τ.λ., ο Πανίκος Δημητριάδης εξασφαλίζει μισθούς δύο ετών και 300.000 ευρώ. Καταλαβαίνετε τι γίνεται;

Ο Δημητριάδης κομπλέ, ο Χριστόφιας κομπλέ, οι βουλευτές κομπλέ, οι κυβερνώντες κομπλέ κ.τ.λ., ενώ ο λαός διαμαρτύρεται για τα δικά τους λάθη και τελικά καταλήγει να έρχεται σε διαπληκτισμό με τον συμπολίτη του. Οι πολίτες είναι διασπασμένοι, αφού εξάλλου πλησιάζουν ευρωεκλογές και κάποιες καρέκλες πρέπει να γεμίσουν, αλλά για να γεμίσουν ο λαός πρέπει να είναι στα μαχαίρια. Αυτό βολεύει, εξάλλου. Όλα βαίνουν καλώς λοιπόν για τους πολιτικούς, και ο κόσμος ας τραβά!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ
Τριτοετής φοιτητής Δημοσιογραφίας και Δημοσίων Σχέσεων στο Κολέγιο ΚΕΣ