Η ανάλυση της ισραηλινής στρατηγικής και τακτικής θα βοηθούσε πολύ την πολιτική ηγεσία της Κ.Δ. να εφαρμόσει μια στρατηγικά σωστή πολιτική για επιβίωση του Ελληνισμού στο μικρό μας νησί
Αυτές τις μέρες πάλι ήλθε στο προσκήνιο το θέμα της κυβερνητικής θέσης για μείωση της χρονικής διάρκειας που υπηρετούν οι κληρωτοί στην Εθνική Φρουρά. Αυτήν τη θέση την πρωτοπαρουσίασε και η προηγούμενη κυβέρνηση με υπουργό τότε τον κ. Παπακώστα που επιχειρηματολογούσε με την προώθηση ηλεκτρονικών μέσων επιτήρησης της γραμμής ΚΤΠ και με αγορά άλλων σύγχρονων μέσων. Πέρασαν τα χρόνια, άλλαξε η κυβέρνηση και όχι μόνο δεν είδαμε την τεχνολογία να μπαίνει στην Εθνική Φρουρά, αλλά μειώθηκε και σε απελπιστικά επίπεδα το ποσό που δίνεται για συντήρηση και εξοπλισμό.
Ενδεικτικά αναφέρω ότι, σε πρόσφατη νυκτερινή βολή με ατομικό οπλισμό, οι στόχοι φωτιζόντουσαν με… φαναράκια και στα όπλα είχαν τοποθετηθεί… αλουμινόχαρτα! Αυτή είναι η σύγχρονη Εθνική Φρουρά που έχουμε. Όλοι οι επίσημοι αναφέρονται συνεχώς στο αξιόμαχο της Εθνικής Φρουράς και την αποτρεπτική της σημασία και ότι αυτή δεν θα επηρεαστεί από τη μείωση της θητείας. Μπορεί με κάποια μέτρα υιοθέτησης τεχνολογίας και αγοράς σύγχρονου οπλισμού όπως και με την πρόσληψη μακροχρόνιων οπλιτών, να αντιρροπηθεί μερικώς το πρόβλημα.
Η αλήθεια όμως είναι ότι δεν υπάρχει στα μυαλά των περισσότερων πολιτικών μας η έννοια μιας ισχυρής και αποτρεπτικής Εθνικής Φρουράς στα πλαίσια μιας σωστής λύσης του κυπριακού προβλήματος και αυτό είναι θέμα πολιτικής κουλτούρας. Εάν στρέψουμε το βλέμμα σε ένα γειτονικό κράτος, το Ισραήλ, θα διαπιστώσουμε, σε όμοια προβλήματα, ανόμοιες θεραπείες που υποδεικνύουν και τον διαφορετικό τρόπο σκέψης των πολιτικών σχολών των δύο χωρών.
Το κράτος του Ισραήλ ιδρύθηκε το 1948 και από την πρώτη μέρα είχε να αντιμετωπίσει έναν πολλαπλάσιο σε αριθμούς και αρτιότερα εξοπλισμένο στρατό όπως έχουμε και εμείς με την Τουρκία. Εάν κοιτάξει κανείς τη δομή του ισραηλινού στρατού μπορεί να πάρει παραδείγματα: Όλοι οι άρρενες υπηρετούν τρία χρόνια υποχρεωτικής θητείας και όλες οι γυναίκες δύο χρόνια θητείας (εάν επιθυμούν πολεμική θέση, τρία χρόνια). Όλοι οι άρρενες, μετά, μεταπίπτουν στην εφεδρεία και υπηρετούν 4-5 εβδομάδες τον χρόνο μέχρι την ηλικία των 40-45. Το κράτος του Ισραήλ με πληθυσμό 8 εκατομμυρίων σήμερα, ξοδεύει το 6,2% του ΑΕΠ του για την άμυνα (€10,6 δισεκατομμύρια) και για κάποιες χρονιές έφτασε το 24% του ΑΕΠ. Η Βουλή του δεν απορρίπτει φυσικά ένα απαραίτητο οπλικό σύστημα των €100 εκατομμυρίων που θα ενισχύσει το ανύπαρκτο ναυτικό ενός νησιωτικού κράτους και που διαθέτει τεράστια ΑΟΖ με γείτονες που την επιβουλεύονται!
Στο πολύ λογικό επιχείρημα ότι βρισκόμαστε σε Μνημόνιο και τα χρήματα δεν επαρκούν, μπορεί να αντιταχθεί το ότι η ασφάλεια που οφείλει να παρέχει ένα κράτος είναι θεμελιώδης αρχή και ήδη οι πολίτες αυτού του κράτους έδιναν και δίνουν για το ταμείο Αμυντικής Θωράκισης, αγόγγυστα, αρκετά δισεκατομμύρια μέχρι σήμερα.|
Η ανάλυση της ισραηλινής στρατηγικής και τακτικής θα βοηθούσε πολύ την πολιτική ηγεσία της Κ.Δ. να εφαρμόσει μια στρατηγικά σωστή πολιτική για επιβίωση του Ελληνισμού στο μικρό μας νησί. Συνολικά, το Ισραήλ διεξήγαγε επτά πολέμους από τότε, πάντοτε πολεμώντας με αριθμητικά ανώτερους στρατούς, αλλά νίκησε σε όλους. Είχε όμως εμπνευσμένη πολιτική και στρατιωτική ηγεσία και πολίτες που ήθελαν να παλέψουν.
Σε παραλληλισμό, ο Ελληνισμός σήμερα αριθμεί πέραν των 11.000.000 ψυχών και με ένα σωστά δομημένο Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα μπορεί να υψώσει το παράστημά του στον απειλητικό γείτονα που κατανοεί μόνο τη στρατιωτική ισχύ. Τρανό παράδειγμα πως τα κράτη διαφοροποιούνται όταν αντιμετωπίζουν την ισχύ: όταν το πλοίο «Mavi Marmara» που επιχειρούσε να σπάσει τον αποκλεισμό της Γάζας μπήκε στην ισραηλινή ΑΟΖ, ο ισραηλινός στρατός το αιχμαλώτισε και όταν αντιστάθηκαν σκότωσε οκτώ Τούρκους πολίτες. Η τουρκική κυβέρνηση πώς αντέδρασε σε αυτό; Αρκέστηκε σε λεκτικές διαμαρτυρίες. Η δική μας ηγεσία, σε απόλυτη ανακολουθία, απειλεί με διακοπή των συνομιλιών εάν παραβιαστεί η ΑΟΖ μας και όταν αυτό γίνεται γεγονός, «ανακρούει πρύμναν». Αυτό έγινε και παλαιότερα με την περίπτωση των S-300 και αναδεικνύει μια τελείως επικίνδυνη κατευναστική πολιτική.
«Δεν κατηγορώ εκείνους που επιζητούν να επεκτείνουν την εξουσία τους. Κατηγορώ εκείνους που είναι πρόθυμοι να υποταχθούν», Ερμοκράτης, Θουκυδίδου Ιστορία Δ61
ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
Πρόεδρος Ομάδων Μελετών ΔΗΚΟ
