Οφείλουμε να μιλήσουμε χωρίς υπεκφυγές. Χωρίς επιφυλάξεις. Να καταδικάσουμε τους σταυρωτές μας από όλα τα διεθνή βήματα

Από των πρώτων ημερών της φημολογουμένης διαδοχής στην έδρα της Γενικής Γραμματείας του ΟΗΕ και τις διαρροές των πληροφοριών για την ταυτότητα του διαδόχου του κακόφημου Ανάν, με προειδοποιητικό άρθρο κοινοποιούσαμε την εκτίμηση ότι εάν επικρατέστερος των υποψηφίων θα ήταν ο Κορεάτης Μπαν Κι Μουν, οι εξελίξεις στο Κυπριακό θα ήταν δυσάρεστες. Διότι η Τουρκία, προφανώς ενημερωμένη από τους προστάτες της, ήδη είχε οργανωμένο «διπλάρωμα» του νέου μνηστήρα, με ενεργοποίηση ενός αποτελεσματικού διπλωμάτη της Άγκυρας.

Οι επί του θέματος πληροφορίες δεν ήταν απόρρητες. Όπως ενημερώθηκαν οι κοινοί θνητοί, είχαν την ευχέρεια να γνωρίσουν και να μελετήσουν και οι πρίγκιπες της διπλωματίας μας. Αλλά είτε συνέχιζαν τον επιμενίδειο λήθαργο, είτε επηρεασμένοι από τον χρόνιο όκνο, ολιγώρησαν. Δεν επέδειξαν την αναγκαία πρόνοια προς αντιμετώπιση των εγκυμονούμενων πιθανοτήτων για ολέθριες συνέπειες, από την αναγόρευση του Κορεάτη σαν νέου ηνιόχου της μοίρας της δεινοπεθούσας ανθρωπότητας.

Όταν πληροφορηθήκαμε το ποιόν του νέου ειδικού αντιπροσώπου του Γ.Γ., δεν διστάσαμε να προβούμε στις παρατηρήσεις που καθόριζαν η απλή λογική και η συσχέτιση των νέων παραγόντων στο πρόβλημά μας. Πρόβλημα εισβολής, κατοχής, γενοκτονίας. Διαυγές πρόβλημα παρατεινόμενης καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και, βέβαια, περιφρόνησης των διεθνών συμβάσεων περιφρούρησης της δικαιοσύνης, της δημοκρατίας και των αρχών της ομαλής ζωής του πολιτισμένου κόσμου.

Παρά ταύτα, ούτε τα δεδομένα ούτε οι επισημάνσεις προβλημάτισαν την ηγεμονία και τις αρμόδιες υπηρεσίες της γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Κύπρου. Και επέπρωτο οι προειδοποιήσεις και οι προβλέψεις να αποδειχθούν εύστοχες χωρίς να απαιτούνται υπογραφές μάντεων. Διότι ο Μπαν Κι Μουν έδωσε εξ αρχής δείγματα φιλοτουρκισμού, ενώ ο Αλεξάντερ Ντάουνερ απέδειξε τις χωρίς επιφυλάξεις προτιμήσεις του υπέρ του απαίσιου καθεστώτος τουρκικής εισβολής και κατοχής. Μια εξουσία που σέβεται τον εαυτό της, αυτό τον τύπο θα τον εξαπέστελλε... τουρκιστί, με τη διαδεδομένη στην καθημερινότητα ρηματική προστακτική της τουρκικής γλώσσας. Άραγε να θυμίσουμε την ωμότητα του Ραούφ Ντενκτάς έναντι του Κουεγιάρ ή τους χαρακτηρισμούς του Θεμιστοκλή Δέρβη για τον ΟΗΕ, σαν λέσχη διεθνών απατεώνων;

Τόσο ο Γ.Γ. όσο και ο αντιπρόσωπός του έγραψαν στα παλιά τους τα παπούτσια τόσο τις αρχές των οποίων όφειλαν να είναι θεματοφύλακες, όσο και τα ψηφίσματα της διεθνούς αμφικτιονίας που είχαν απαράβατη υποχρέωση να θέτουν ως γνώμονα της πολιτικής τους. Ακολούθησαν τακτική αήθειας, που είναι δυνατό να υποστηριχθεί ότι συνιστά συνέργεια σε διεθνή απάτη. Οπότε εγείρεται θέμα συνωμοσίας σε βάρος όχι μόνο των όρων υπόστασης του ΟΗΕ, αλλά και της ζωής ενός αθώου λαού που σταυρώνεται από τον κατακτητή σε κράτος ανελέητης απάθειας και εγκληματικής συνενοχής. Παρέλκει η επισύναψη λεπτομερών κατηγοριών. Οι κατηγορίες βοούν και η αδικία ουρλιάζει από τη δεκαετία του ’50 και στο προσκήνιο και στο παρασκήνιο του ΟΗΕ, εξαιρουμένης της θητείας Ου Θαντ.

Του εντιμοτέρου Γ.Γ. που κατήγγειλε τα σχέδια της Άγκυρας, αλλά οι έκτοτε ηγεμονίες μας τα παρέβλεψαν! Οι ενοχές κωδικοποιούν παρατεινόμενο έγκλημα καθοσιώσεως, που προεκτείνεται πέραν των ειδεχθών κακουργημάτων. Ευρισκόμεθα ενώπιον σκηνοθετημένης ιστορικής καταισχύνης, που η παράτασή της ατιμάζει τον πολιτισμό και η προκλητικότητά της καταδικάζει τους ενόχους στο διηνεκές. Κατά συνέπεια, η σημερινή εξουσία οφείλει να προβληματίζεται και να δρα ανάλογα, χωρίς να επηρεάζεται από την κληρονομική αυταπάτη…

Ούτως εχόντων των πραγμάτων, είναι αναποτελεσματική η αντιμετώπιση των γεγονότων με το γάντι. Προέχει η υποχρέωση έκθεσης των ανομιών ενώπιον της διεθνούς κοινής γνώμης χωρίς διπλωματικές αβρότητες. Οι ευγένειες, σε τέτοιες περιπτώσεις, μοιάζουν με μαζοχιστικές αυτοκοροϊδίες. Μας αδικούν χωρίς προσχήματα. Αδικούν γενεές. Σταυρώνουν τον λαό στον αιώνα. Οφείλουμε να μιλήσουμε χωρίς υπεκφυγές. Χωρίς επιφυλάξεις. Να καταδικάσουμε τους σταυρωτές μας από όλα τα διεθνή βήματα. Του ΟΗΕ. Της ηνωμένης Ευρώπης. Του Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Διαφορετικά, η ιστορία θα εγείρει κατηγορία συνενοχής μας στα εγκλήματα κατά του λαού μας. Κατά της ανθρωπότητας. Από τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου άρχισε η προετοιμασία της δίκης της Νυρεμβέργης το 1946 με έκβαση τις καταδίκες των εγκληματιών του Χίτλερ. Πότε θα ισχύσει η ηθική και νομική ανάγκη κατηγορίας και καταδίκης των εγκληματιών της γενοκτονίας του λαού μας; Εισαγγελέας είναι η πολιτεία των θυμάτων. Λοιπόν;