Δεν νιώθετε τη θηλιά στον λαιμό κάθε φορά που σας ζητάνε να πληρώσετε εσείς τα σπασμένα για τα λάθη και τις παραλείψεις ή και ηθελημένες απάτες άλλων;

Με προβλημάτιζε η μη αποτελεσματική αντιμετώπιση των φαινομένων διαφθοράς στον τόπο μας, η πτώση των παραδοσιακών αξιών του λαού μας, η αναστροφή που πήραν τα πράγματα τον τελευταίο καιρό. Η εξαφάνιση του χαμόγελου από τα χείλη των ανθρώπων και το σκούλλισμα των προσώπων με την κατήφεια. Ο προβληματισμός μου μεγαλώνει και φουντώνει κάθε φορά που διαβάζω ειδήσεις για έρευνες, για ερευνητικές επιτροπές που διατάζονται για να βρεθούν και τιμωρηθούν οι υπαίτιοι της καταστροφής της πατρίδας μας.

Είτε είναι της οικονομίας ή των πολλαπλών άλλων σκανδάλων που μας κατακλύζουν κάθε μέρα, οι φταίχτες ακόμα παραμένουν οι γνωστοί άγνωστοι. Συγκάλυψη στο φόρτε της. Ένας ολόκληρος χρόνος και δεν καταξιωθήκαμε να φέρουμε σε πέρας έστω μια υπόθεση και να επιβάλουμε ποινές. Τίποτε απολύτως.

Έγιναν εγκλήματα και τιμωρία καμιά. Η λογική του παραλόγου. Υποτίμηση της νοημοσύνης τούτου του βασανισμένου λαού στον υπερθετικό βαθμό.

Ίσως η λέξη συγκάλυψη να αποτελεί το κλειδί του φαινομένου της μη εξιχνίασης των σκανδάλων. Υπάρχουν κι άλλες. Για παράδειγμα, κοινά συμφέροντα εκείνων που φέρουν την ευθύνη για ένα έγκλημα, με εκείνους που έχουν την ευθύνη να το εξιχνιάσουν. Διαδοχική έλλειψη εποπτείας από όσους είναι επιφορτισμένοι να την ασκούν, για διάφορους λόγους που ο καθένας μπορεί να υποψιαστεί. Καταστάσεις που εκφράζονται από τη λαϊκή παροιμία: «κόρωνος κορώνου βγάζει μάτι;». Κι άλλα που χρειάζονται τόμοι για να αναφερθούν.

Αυτή η απαράδεκτη πραγματικότητα που όλοι βιώνουμε χωρίς, δυστυχώς, ν’ αντιδρούμε, αναπτύσσεται και οικοδομείται σιγά-σιγά, αθόρυβα και σταθερά όπως φτιάχνεται με μαεστρία ο ιστός της αράχνης. Ένα πλέγμα που μας περισφίγγει βαθμηδόν και μας παίρνει την αναπνοή. Το νιώθουμε όλοι, δεν είναι; Εσείς δεν αισθάνεστε τον εναγκαλισμό αυτού του ιστού κάθε φορά που διερωτάστε γιατί δεν βρέθηκε ένας να σταματήσει τις κλεψιές από τις τράπεζες πριν να φτάσουμε στην καταστροφή;

Δεν νιώθετε τη θηλιά στον λαιμό κάθε φορά που σας ζητάνε να πληρώσετε εσείς τα σπασμένα για τα λάθη και τις παραλείψεις ή και ηθελημένες απάτες άλλων; Δεν διερωτάστε πώς αφήνονται οι θεσμοί σε μια ευρωπαϊκή χώρα, που υπερηφανευόμαστε πως είμαστε, να μένουν τελείως αδρανείς ή, τέλος πάντων, να μην εκπληρώνουν την αποστολή τους; Λες και μια αόρατη αράχνη τούς ρουφά το αίμα και τους εξουδετερώνει σκεπάζοντας ολόκληρη την κυπριακή κοινωνία με έναν πελώριο ιστό. Αν πραγματικά θέλουμε να προκόψει ξανά αυτός ο τόπος, είναι καιρός να κόψουμε τον πόντο αυτού του πλεκτού. Ο ιστός είναι ανάγκη να αποψιλωθεί.