Το ΔΗΚΟ, με καπετάνιο τον Νικόλα, άνοιξε πανιά για την Κολχίδα με μοναδικό στόχο και σκοπό το χρυσόμαλλο δέρας

Στη νεότερη πολιτική ιστορία της Ελλάδας, η άποψη των ειδικών είναι ότι οι ηγέτες που ήταν επιτυχημένοι, και επομένως επέτυχε και η Ελλάδα, ήσαν αυτοί που είχαν την εκτίμηση των ξένων. Ο Κωνσταντίνος Σβολόπουλος, ακαδημαϊκός, πρώην πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών και ιστορικός του νεότερου Ελληνισμού, σε πρόσφατη συνέντευξή του στο «Βήμα» των Αθηνών, αναφέρει επί λέξει: Κατ' αρχήν, οσάκις η χώρα μας βρέθηκε «μόνη» υπέστη κατά κανόναν δεινή ήττα. Και αντίστροφα, οι επιτυχίες της στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής πραγματοποιήθηκαν στις περιπτώσεις που συνέπραξε διπλωματικά με ένα ή περισσότερα κράτη-μέλη της διεθνούς κοινωνίας.

Παραδείγματα, στην πρώτη περίπτωση, ο ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897, η Μικρασιατική Καταστροφή μετά το 1920, η τραγωδία της Κύπρου. Υπέρ της δεύτερης, αντίθετα, συγκυρίας συνηγορεί η επιτυχής έκβαση της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, οι Βαλκανικοί Πόλεμοι του 1912-13, ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, η Μικρασιατική Εκστρατεία και η πολιτική του Ελευθέριου Βενιζέλου προ του 1920, ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και η ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου. Το φαινόμενο αυτό είναι φυσικό να έχει επιταθεί στις μέρες μας, λόγω της γενικής αλληλεξάρτησης των κρατικών μονάδων. Πόρισμα που οφείλει κατ' εξοχήν να καθοδηγεί τους Έλληνες και που δεν ομολογείται κατά κανόνα ρητά επειδή είναι αντιδημοφιλές.

Εδώ και 40 χρόνια επιζητούμε την παρέμβαση του διεθνούς παράγοντα για επίλυση του εθνικού μας θέματος και κυρίως για άσκηση πιέσεων επί της Τουρκίας για να καμφθεί η αδιαλλαξία της. Αναζητούμε σχεδιασμούς για εκμετάλλευση των εμπλεκόμενων συμφερόντων στον περιβάλλοντα γεωπολιτικοστρατηγικό χώρο.

Τώρα, όσο ποτέ άλλοτε, η Κύπρος έχει αποκτήσει έναν αναβαθμισμένο ρόλο, λόγω της ένταξής μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στον σκληρό πυρήνα της, την Ευρωζώνη, λόγω της κυριαρχίας της επί των ζωνών φυσικού αερίου και πετρελαίων, την οποία κυριαρχία δεν έχουμε από μόνοι τη δύναμη να υπερασπιστούμε, αλλά μας την εξασφαλίζουν τα συμφέροντα των ισχυρών, επειδή προτιμούν να την έχει μια μικρή και αδύναμη Κύπρος, παρά μια ισχυρή και επικίνδυνα αναξιόπιστη Τουρκία. Επιπλέον υπάρχει η ρήξη Ισραήλ και Τουρκίας, καθώς και τα εσωτερικά προβλήματα της Τουρκίας, με πιθανές ανακατατάξεις στα ανατολικά της σύνορα.

Τώρα εκδηλώνεται το ενδιαφέρον του διεθνούς παράγοντα για επίλυση του Κυπριακού. Τώρα είναι η ώρα να τα εκμεταλλευτούμε όλα αυτά. Τώρα πρέπει να παρουσιάσουμε σοβαρότητα, υπευθυνότητα, συλλογικότητα και ομοψυχία.

Όλοι συνηγορούν υπέρ ενός κοινού ανακοινωθέντος, το οποίο θα περιελάμβανε ορισμένους βασικούς πυλώνες όπου θα εναποθέταμε τις προσδοκίες μας για την οικοδόμηση ενός κράτους λειτουργικού και βιώσιμου και όχι διάλογο χάριν του διαλόγου. Δεν λέω ότι το κοινό ανακοινωθέν είναι τέλειο ή αψεγάδιαστο, αλλά είναι «κοινό», με ό,τι συνεπάγεται η έννοια της λέξης αυτής.

Ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ, κ. Νικόλας Παπαδόπουλος, με δημόσιες δηλώσεις του τοποθετήθηκε ότι θα προτιμούσε ένα μικρό ανακοινωθέν ή ακόμη έναρξη των διαπραγματεύσεων χωρίς ανακοινωθέν, αντιστρατευόμενος τη βασική αρχή που όλοι ανεξαιρέτως έθεσαν ευθύς εξ αρχής. Επίσης αράδιασε και σωρεία άλλων θεμάτων που έπρεπε να υπάρχουν στο κοινό ανακοινωθέν, που βασικά δίδουν τη λύση του προβλήματος πριν αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις. Βάσει αυτών πήρε τη βεβιασμένη απόφαση να φύγουμε από την Κυβέρνηση, προσπαθώντας εκ των υστέρων να τη στοιχειοθετήσει. Έχω την αίσθηση ότι αναζητούσε αφορμή σε μια προειλημμένη απόφασή του, ειδικά στο εθνικό θέμα, για μια κίνηση θεαματική, για ένα ηρωικό ντεμπούτο, όπου φιλοδοξεί να οικοδομήσει τις προσωπικές του φιλοδοξίες και να δομήσει την πολιτική του καριέρα. Πιστεύω ότι ακολουθεί μια ρομποτική πολιτική, που την παρασκευάζουν επικοινωνιολόγοι, των οποίων η δουλειά είναι να δημιουργούν είδωλα για εσωτερική κατανάλωση και όχι να καθορίζουν και να διαμορφώνουν εθνική πολιτική.

Είναι ηγέτης του Δημοκρατικού Κόμματος, ενός κόμματος του Κέντρου, της μεσαίας τάξης και των μικρομεσαίων, που σήμερα κινδυνεύουν να εξαφανιστούν, σε μια Κύπρο που βυθίζεται στη χρεοκοπία και αυτός συναγελάζεται από χρόνια, με τον πολιτικά ομαγάλακτό του Αβέρωφ Νεοφύτου, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου. Το ΔΗΚΟ, με καπετάνιο τον Νικόλα, άνοιξε πανιά για την Κολχίδα με μοναδικό στόχο και σκοπό το χρυσόμαλλο δέρας. Αυτήν τη στιγμή έχουμε μπροστά μας ένα εκρηκτικό μείγμα, το εθνικό, την οικονομία και το φυσικό αέριο, που αν εκραγεί ανεξέλεγκτα, το αποτέλεσμα θα είναι τόσο τρομακτικό για τον Ελληνισμό της Κύπρου, που η έκρηξη στο Μαρί θα φαντάζει ως πασχαλινό βεγγαλικό. Οι συνέπειες για τον Ελληνισμό της Κύπρου θα είναι ανάλογες με αυτές που ο Χρουστσόφ είχε πει κάποτε, ότι: «Μετά από ένα πυρηνικό πόλεμο, οι επιζώντες θα ζηλεύουν τους νεκρούς». Γι’ αυτό πρέπει να προσγειωθούμε.

ΤΑΚΗΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ
Μέλος Κεντρικής Επιτροπής ΔΗΚΟ