Έξι διαφορετικοί ρόλοι. Έξι διαφορετικές γυναίκες. Έξι διαφορετικές ιστορίες. Και μια ηθοποιός να ερμηνεύει και τους έξι ρόλους, να μεταλλάσσεται από τη μια στιγμή στην άλλη, να σπαράζει, να κλαίει και να παρασύρει μαζί της το κοινό. Θεατές που συμπάσχουν, παιδεύονται, προβληματίζονται και ναι, δακρύζουν για το παιδί της Οριάνας, που δεν γεννήθηκε ποτέ, για την Ανδρομάχη που θρηνεί τον χαμό του άντρα και του γιου της, για τη Γέρμα τη στείρα, που στήνει στον τοίχο τον ίδιο της τον εαυτό, για τη Σεν Τε που πουλάει το κορμί της για να ζήσει, για τη Γρούσα τη μάνα που δεν γέννησε το παιδί που μεγαλώνει, την Ελεωνόρα την τρελή, που το σκάει απ’ το ψυχιατρείο.

Δεν χρειάζεται μόνο ταλέντο για να τα βγάλει πέρα με ένα τόσο σύνθετο ρεπερτόριο, ένας ηθοποιός. Χρειάζεται και δύναμη. Και ψυχή. Μια ψυχή που ξεγυμνώνεται μπροστά στους θεατές, σπαράζει, σμπαραλιάζεται, πέφτει, σηκώνεται, κυλιέται στο πάτωμα, ξαναβρίσκει δύναμη και την χάνει την επόμενη στιγμή.

Όλα τούτα σε έναν μονόλογο μιας ώρας, που χτυπά αλύπητα τα ανθρώπινα, παντού. Τα δάκρυα της ηθοποιού επί σκηνής μαστίγωμα που πληγώνει αισθήσεις, αισθήματα και μυαλό. Η ψυχή είναι ήδη δοσμένη. Τα συναισθήματα σε πτώσεις και μεταπτώσεις με ρυθμούς ιλιγγιώδεις.

Σε μιαν άκρη της σκηνής η ηθοποιός. Μήδεια Χάννα. Σε ρόλους δυνατούς, που θέλουν τσαγανό, θέληση περίσσια μα, προπάντων, αγάπη για το θέατρο. Δεν γίνεται αλλιώς. Αν δεν το αγαπάς, δεν βγαίνει. Και η Μήδεια το λατρεύει. Είναι πάνω από τ’ ανθρώπινα μού φαίνεται αυτό που κάνει στη σκηνή της «Εστίας». Έξι λεπτά απόθεση ψυχής ενώπιον θεατών με τα δάκρυά της πηγαία να διασχίζουν το πρόσωπό της, να κατεβαίνουν στον λαιμό κι αυτή να συνεχίζει. Πιο δυνατά, πιο μπροστά, πιο πάνω.

Το έργο είναι μια συρραφή έξι μονολόγων, έξι διαφορετικών λόγων γυναικών που έζησαν τη ζωή συνήθως στο περιθώριο. Μα, όταν βρήκαν την ευκαιρία, βγήκαν μπροστά όπως αυτές εννοούσαν το μπροστά.
Στα χέρια του έμπειρου σκηνοθέτη Άγι Παΐκου, ενός ανθρώπου που ξέρει πολύ καλά να χειρίζεται και ο ίδιος τον λόγο τον θεατρικό στέλνοντας μηνύματα γι’ αυτά που φαίνονται, μα, κυρίως, για όσα κρύβονται πίσω από τις λέξεις, η παράσταση «Στην άλλη όχθη» είναι αληθινά μια μυσταγωγία, που συνεπαίρνει και ταξιδεύει τον θεατή. Δεν θα ανέμενε κανείς, όμως, κάτι λιγότερο από τον Άγι Παΐκο. Δοσμένος με την ψυχή και το σώμα σ’ αυτό που κάνει, πέτυχε γι’ άλλη μια φορά να μετατρέψει την «Εστία» του σε ναό τέχνης.

Με τους «έξι μονολόγους γύρω από τον κύκλο της ζωής, τις ενοχές, την ελπίδα αλλά και γύρω από το δικαίωμα κάθε γυναίκας να ορίζει το σώμα της», ο Άγις και η Μήδεια δίνουν μιαν άλλη διάσταση στον όρο θεατρική παράσταση. Τον κάνουν μυσταγωγία.

* Οι δυο τελευταίες παραστάσεις του έργου θα δοθούν σήμερα Πέμπτη και αύριο Παρασκευή, στις 8.30 μ.μ., στον Πολυχώρο Εστία, στην Ολυμπίας 7, στη Λευκωσία. Κρατήσεις στο τηλέφωνο 97790533, 99588330.

ΝΑΝΣΙΑ ΠΑΛΑΛΑ