Στις 14 Μαρτίου 1987 μας έφυγε σε ηλικία 53 ετών. Αιωνία σου η μνήμη, αξέχαστε συναγωνιστή και επιστήθιε φίλε…
Συμπληρώνονται σήμερα 27 χρόνια από τότε που ο Γιαννάκης Χριστοφόρου-Κουρέας έφυγε από τη ζωή, βυθίζοντας σε βαθύτατο πένθος τους συγγενείς, φίλους και συναγωνιστές του. Έφυγε τόσο πρόωρα κι αναπαύθηκε το πιολυβασανισμένο κορμί του, από τα τραύματα που τού προκάλεσαν οι απάνθρωποι βασανιστές του Χάρντιγκ τον καιρό της ΕΟΚΑ και οι ανακριτές του Εφεδρικού επί Μακαρίου. Κανένας δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι ο λαμπρός, ανιδιοτελής αυτός αγωνιστής, που έπαιζε τη ζωή του κορώνα- γράμματα στους αγώνες της πατρίδας του για ελευθερία, θα ετύγχανε μιας τόσο απάνθρωπης συμπεριφοράς από τους κυβερνώντες, επειδή είχε μείνει πιστός στον όρκο της ΕΟΚΑ και δεν υπέκυψε σε πιέσεις, διωγμούς και κακοποιήσεις κρατικών και παρακρατικών οργάνων.
Τον αείμνηστο Γιαννάκη Χριστοφόρου είχα γνωρίσει το 1959, όταν ήμουν ακόμα μαθητής κι ερχόμουν από την Κακοπετριά για ν’ απαγγείλω εθνικά ποιήματα στους γιορτασμούς του νεοσύστατου Συνδέσμου Αγωνιστών της ΕΟΚΑ, στις 28 Οκτωβρίου, τις 25 Μαρτίου και την 1η Απριλίου. Αργότερα, όταν τέλειωσα το Γυμνάσιο και εργοδοτήθηκα στην εφημερίδα «Εθνική», βρισκόμασταν σχεδόν κάθε βράδυ στο Σύνδεσμο Αγωνιστών, που στεγαζόταν τότε σ’ ένα ανώγι στην οδό Αρσινόης. Με τους αείμνηστους Χαράλαμπο Κυριακίδη, Γιαννάκη Χριστοφόρου, Νίκο Κατασαρά και Αχιλλή είχαμε αναλάβει την εκτέλεση των αποφάσεων του Συνδέσμου, που σχετίζονταν με εθνικούς γιορτασμούς και άλλες πατριωτικές δραστηριότητες.
Όταν ξέσπασε η τουρκική ανταρσία, οι αγωνιστές του Συνδέσμου πύκνωσαν τις τάξεις του 106ου Λόχου και υπηρέτησαν, μ’ επικεφαλής τον Ρένο Κυριακίδη, την κινδυνεύουσα πατρίδα. Στο πλαίσιο της εθελοντικής πατριωτικής προσφοράς τους οι άντρες του 106ου Λόχου, εκτός των άλλων υπηρεσιών, είχαν επανδρώσει επί έναν περίπου μήνα φυλάκια της πρώτης γραμμής στον Πενταδάκτυλο. Εκεί υπηρετήσαμε ξανά με τον Γιαννάκη Χριστοφόρου. Κι αργότερα παραμείναμε φίλοι μέχρι που μας έφυγε στις 14 Μαρτίου 1987. Κατά τα 50 σχεδόν χρόνια της φιλίας μας ο Γιαννάκης Χριστοφόρου δεν έπαψε να παραμένει ένας πιστός χριστιανός ορθόδοξος, ένας ακραιφνής Έλληνας, ένας ανιδιοτελής πατριώτης, ένας αγνός ενωτικός αγωνιστής και υπέροχος άνθρωπος. Δυο ήταν οι μεγάλες αγάπες του: Ο Χριστός και η Ελλάδα, και έμεινε πιστός Μέχρι θανάτου στις δυο αυτές αγάπες, ποτέ δεν τις πρόδωσε.
Την περασμένη βδομάδα βρήκα στο γραφείο μου ένα φάκελο, μ’ ένα τυπωμένο δισέλιδο σύντομο βιογραφικό του αξέχαστου αγωνιστή, γραμμένο από τον αγαπημένο του αδελφό και φίλο Κωνσταντίνο, όπου αναφέρονται και τα εξής: «Την 1ην Απριλίου 1955 μαζί με την ομάδα ''Θύελλα'' χτύπησε τον ηχοληπτικό σταθμό Λακατάμειας. Ακολούθησε μια συνεχής καρποφόρα δράση του τον επόμενο έναν χρόνο σαν ''σαμποτέρ'', σαν σύνδεσμος και σαν οργανωτής, επικεφαλής ομάδας επιθετικών ενεργειών σε βάρος των αποικιοκρατών. Αναλαμβάνει δύσκολες αποστολές και επικίνδυνες μεταφορές όπλων, πυρομαχικών και καταζητουμένων αγωνιστών. Σαν επισημασμένος αγωνιστής συνελήφθη και υπέστη φρικτά βασανιστήρια στα απαίσια ανακριτήρια της Ομορφίτας, χωρίς να λυγίσει και χωρίς να καμφθεί το αγωνιστικό του φρόνημα. Οι Άγγλοι τον άφησαν ελεύθερο, αφού κανένα στοιχείο ενοχοποιητικό δεν κατάφεραν να βρουν σε βάρος του.
Μόλις ο Γιαννάκης αφέθη ελεύθερος, έστω προσωρινά, και πριν θεραπευθεί πλήρως έφυγε για το βουνό σαν αντάρτης, με τη συγκατάθεση του Αρχηγού Διγενή. Στα περήφανα βουνά του Τροόδους και της Μαδαρής, σαν επικηρυγμένος αντάρτης, άφησε να φανούν η μεγάλη του τόλμη, η αυτοθυσία του και ο ηρωισμός του, και ξεχώρισε σαν ένας από τους καλύτερους μαχητές που δόξασαν τα τιμημένα όπλα της ΕΟΚΑ…».
Μετά τον αγώνα ο Γιαννάκης άνοιξε το κουρείο του και ρίχτηκε στη βιοπάλη, χωρίς να ζητήσει τίποτε από την πατρίδα. Έμεινε πιστός στον όρκο του και για τα εθνικά του φρονήματα είχε την ατυχία να διωχθεί, και στο τέλος να κακοποιηθεί άγρια από ανθρώπους του παρακράτους αυτήν τη φορά. Η υγεία του, που ήταν ήδη κλονισμένη από τα βασανιστήρια των Άγγλων, επιδεινώθηκε από τη νέα κακοποίηση. Πήγε για θεραπεία στην Ελλάδα και τη Βρετανία, αλλά οι γιατροί δεν μπόρεσαν να τον σώσουν. Στις 14 Μαρτίου 1987 μας έφυγε σε ηλικία 53 ετών. Αιωνία σου η μνήμη, αξέχαστε συναγωνιστή και επιστήθιε φίλε…
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ
